Kate Bush - The Dreaming (1982)

Hoewel álles van Kate mijn eeuwige waardering en koestering verkrijgt, is dit toch wel de Kate die ik het liefste hoor; Geniale gekte, of: hoe buitenaards kan een album klinken? In één woord fantastisch, maar misschien wel alleen voor enigszins 'geoefende oren' geschikt Topklasse!

Een tijdje geleden nieuw gekocht voor 3,75 euro. Deze cd ontbrak nog in het rijtje The Kick Inside, Never For Ever en Hounds Of Love. Een aantal zeer mooie nummers en een paar overkill-tracks. Kate Bush is hier soms zó perfectionistisch bezig dat ze eigenlijk wat op hol slaat. Maar! Maar, bij elkaar toch een prima cd. Vooral Sat In Your Lap, There Goes A tenner en Suspended In Gaffa blijven toch meesterwerkjes van deze grande dame. 3,5

Hoewel deze plaat een commerciële tegenvaller was, zeker na het hitlijstensucces van the kick inside (wuthering heights) en never for ever (babooshka), is deze plaat zonder twijfel haar artistieke hoogtepunt. De enige plaat waar ze helemaal haar duivels ontbindt (zie "pull out the pin" en "leave it open") en waar ze het creatieft is zowel tekstueel als muzikaal. Elk nummer zit volgestouwd met geweldige melodieën. Kate Bush is één van de weinige vrouwen in de popmuziek die me kan begeesteren en boeien, die me weet te raken, en dit met haar eigenzinnige maar heel vrouwelijke gevoelswereld, zonder de ze archetypisch vrouwelijk is (braaf, saai en voorspelbaar) zoals het gros vd vrouwelijke muzikanten, en de weg geopend heeft voor andere vrouwelijke muzikanten zoals PJ Harvey, Tori Amos, An pierlé, de CocoRosie-zusjes, ...
The Dreaming klasseplaat van een klassedame.

Ik vind vooral haar achternaam satanisch.

Formidabele plaat, tijdloze schoonheid, zowaar!

Beetje een tegenvallend album van Kate. Zoals door veel mensen al opgemerkt is, is dit een van haar meest experimentele werken. Mij is het allemaal net iets te experimenteel. Er staan zeker mooie nummers op deze plaat, maar zeker de eerste helft weet me niet te boeien. De tweede helft maakt gelukkig veel goed (met name het laatste nummer!), vandaar nog 3*

Berichten verplaatst naar Kate Bush

Met kop en schouders het vreemdste maar stiekem ook meest briljante album van Bush.

Dit album waardeer ik om haar andere koers, niet omdat ik het mooi vind; dit ligt mij niet (jammer; ik vind het anders wel een prachtige en leuke vrouw )

Wat mij betreft had er nog wel een album achter aan kunnen zitten met ongeveer dezelfde extreme experimenten

Volgens mij zegt hij niet dat hij 'The Dreaming' de beste van Bush vindt, maar dat 'The Dreaming' naar meer smaakte.

Heel veel mensen vinden deze CD niet goed of ontoegankelijk en hij is ook wel moeilijk toegankelijk maar ik vind deze CD toch best wel goed. Hounds of love is absoluut wel beter, maar vooral Suspended In Gaffa is verslavend en ook het titelnummer is mooi (See the sun set in the hand of the man, geweldige line!).

Alles behalve mainstream, de kans dat je het mooi vind is klein, maar ik heb alle nummers hier van de CD héél vaak beluisterd.

Je bedoelt: De kans dat de average straighte piet dit überhaupt een kans gaat geven is klein...

Mensen weten al te vaak niet wat ze willen missen.

Ben ik de enige die in de titeltrack stiekem de M.I.A. van 25 jaar terug hoort?

Goed, in de rest natuurlijk niet ... Verder vind ik het zeker een aardig album, met name de eerste helft is erg aanstekelijk.

De vierde Kate Bush plaat klinkt wat experimenteel en soms wat ontoegankelijk. There goes a tenner en Houdini liggen wat makkelijker in het gehoor. Daarintegen kan ik weer niets met Leave it open en Get out of my house.(Met toekomstig Dio bandlid Jimmy Bain op bas.) Het favoriete nummer is Pull out the pin, met backing vocals van David Gilmour. Night of the swallow is ook een aanrader en de rest gaat allemaal wel. Vier sterren.

Verreweg het beste en meest muzikale (en minst 'poppy') album wat ik tot nu toe van Kate Bush heb gehoord. De nummers zijn veel beter uitgebalanceerd dan op albums als The Kick Inside of Hounds of Love. Die albums bevatten weliswaar een paar ijzersterke nummers, maar zijn verder qua niveau erg wisselvallig. The Dreaming heeft dat mankement niet en blijft van begin tot eind boeien. Suspended in Gaffa is mijn persoonlijke favoriet en een goede tweede is Pull out the Pin, die gek genoeg (op bovenstaande reactie na) door niemand hoog wordt gewaardeerd. Dikke 4****, maar dat worden er vast meer.

Hier ook een fan, altijd het (een-na) beste nummer van de eerst plaatkant gevonden. En de het op twee-na beste van het hele album. Prachtig met die mannelijke backing vocalen.

Echt een geweldig album! Ik moest hem wel een paar keer luisteren, maar ik vind hem nu geweldig. Hij is lekker apart en bevat veel goede teksten.

Pull Out the Pin is echt prachtig!

De rest ook trouwens. Het was even wennen, maar ik zie wel de pracht in van dit album. Er gebeurt een heleboel en als Kate Bush gaat zingen is het sowieso een feest voor het oor.

Mooi weer een liefhebber van dat nummer erbij. het staat al een tijd troosteloos onderaan in het lijstje van favoriete tracks. Mede door de vocale bijdrage van David Gilmour (nota bene).

Ik heb als favorieten Pull Out the Pin en All the Love aangevinkt . Valt me nu op dat ik kennelijk een aparte smaak heb.

Eén blik op je top 10 doet mij vermoeden dat dit wel meevalt . . . .

'All the Love' is inderdaad erg sterk. Samen met 'the night of the swallow'.

Het dringt overigens nu pas (na een jaartje of 30) tot mij door dat Swallow hier Zwaluw betekent.

Het enige dat mij nog van 5 sterren weerhoud is Get Out of My House. Ik weet niet of dat kwartje nog moet vallen of dat ik het gewoon echt niet goed vind. Ik hoop dat eerste, want dit album is veel te goed voor een minpunt .

Eigenlijk is Get Out of My House best wel een prachtig nummer . Eindelijk krijgt dit album van mij zijn verdiende vijf sterren.

Een plaat om bij weg te dromen...zoals eigenlijk wel heel het oeuvre van mevrouw Bush. Eigenzinnig en misschien ook wel het meest vreemde in haar soort. Misschien ook wel een voorbode voor Hounds of Love. Prachtmens die Kate.

Iedere keer als ik Kate weer "If you go, I'll let the law know" hoor zingen in Night of the Swallow word ik er even stil van. Wat een prachtig nummer ook

Een wat meer experimenteel album van Kate. Het vergt wat meer luisterbeurten om het album goed te doorgronden. Soms komt het geheel wat rommelig over, maar zeker is dat er muzikaal gezien veel interessante dingen gebeuren. Inderdaad ook wel een soort opstapje naar Hounds of Love.

Mooie hoes trouwens. Zet 'm in een modellenblad en ik zou het direct geloven.

Wat ik juist zo mooi vind is de samenhang tussen de nummers, ondanks al die verschillende stijlen. Het komt helemaal niet rommelig op mij over, maar juist als een geheel.

Van dit album kan ik mij nog herinneren dat een recensent in OOR schreef dat men Kate Bush eigenlijk haar speelgoed zou moeten afpakken omdat dit album zogenaamd door Kate overgeproduceerd was. Ik ben blij dat Kate lekker eigenwijs was en gewoon haar gang ging. "You don't like it, so what" zou ze waarschijnlijk gezegd hebben. Ik houd er in ieder geval wel van hoewel ik niet direct kan zeggen dat dit album beter is dan "Never Forever". Dat veel liefhebbers van Kate Bush op dit album enigszins afknapten, daar kan ik best wel inkomen. Ik beschouw dit wel als haar meest experimentele en ontoegankelijke album. Het weerhoudt mij er niet van dit album een zeer hoog cijfer te geven. Ik vind het uitstekende jaren tachtig muziek die vooral uitblinkt door originaliteit. Deze muziek is met geen enkele andere muziek te vergelijken. Van alle diva's in de popmuziek staat Kate Bush voor mij met grote voorsprong op de eerste plaats.

Waardering; voorlopig 4,5*