Kate Bush - The Dreaming (1982)

Wat zijn je favoriete tracks als ik vragen mag, wibro?
Zijn dat dan ook de tracks waarin die merkwaardige songstructuren meer de bovenhand voeren en traditionele songstructuren het meest losgelaten zijn, zoals "Leave it Open" en "Get Out of My House" of toch de meer 'traditionele' Kate-nummers als "All the Love" en " Suspended in Gaffa"?

edit: even een normaal leesbaare zin van gemaakt (hopelijk )

Moeilijk te zeggen. Nummers als "The Dreaming" en "Suspended in Gaffa" klinken mij makkelijk in de oren maar het zijn toch die experimentele nummers waaraan dit album van mij die hoge waardering te danken heeft. Let wel, Kate Bush nam natuurlijk met dit soort nummers wel veel risico. Het is ook haar minst populaire album die destijds toch wel aan veel kritiek bloot stond. Ik denk toch dat dat meegespeeld heeft dat zij op haar volgende album "Hounds of Love" weer meer op safe speelde. Hoewel dat album enkele zeer mooie nummers bevat vind ik het in zijn geheel toch minder dan haar experimentele "Never Forever" en "The Dreaming". Het is maar waar je voorkeur naar uit gaat.

Heerlijk album!!

Na het zweven tussen hemel en aarde op haar eerste platen, is Kate Bush hier geland op een compleet onbekende maar fascinerende planeet. Tien keer gekte en waanzin, en tegelijkertijd ook enorm strak, waar instrumentatie en vocalen - van subtiel en gevoelig tot waanzinnig gekrijs - tot het uiterste gaan. Een plaat om je volledig in te verliezen, een opening naar een nieuwe wereld. Wat mij betreft haar beste plaat.

Hier kan ik me helemaal in vinden qua beleving... Alleen waar blijft die geremasterde versie nu toch?

Hier, maar dan zonder bonus tracks.
The Dreaming: Kate Bush: Amazon.co.uk: Music

Op de drie eerste albums na vorig jaar allemaal verschenen op Fish People/EMI.

Klopt, het zijn alleen reissues, geen remastered materiaal.

Maar Hounds of Love heeft wel de single remix van The Big Sky ipv de album versie.

Hounds of Love is wel geremastered uitgebracht idd. Als enigste

Prachtig album van Kate Bush. De muziek is minder gefocust dan op Hounds of love, maar ook hier staan enkele zeer geniale composities op. Naast Night of the swallow & Pull out the pin staan mijn gele sterretjes.

Na 30 jaar heb ik schandalig genoeg de schoonheid van Pull out the Pin ontdekt. Bij de 1eerste aanschaf bij release, heb ik dat nummer direct en steevast overgeslagen! Na Aerial The Dreaming nader onderzocht en her gewaardeerd, waaronder track 3, schitterend.

Prachtig plaatje, maar Pull Out the Pin is en blijft het absolute hoogtepunt, na Wuthering Heights mijn favoriete Bushnummer Wie mijn smaak een beetje kent hoef ik niet uit te leggen dat ik een schreeuw op zijn tijd goed kan waarderen, dat is ook de reden dat ik dat nummer zo ronduit schitterend vind. Sowieso haalt Bush vocaal gezien alles uit de kast op dit album, tot mijn grote waardering.

Ik vind dit album ook eigenlijk ook beter dan de opvolger, al staan daar met de bekende singles misschien net wat meer hoogtepunten op.

Bush is hier wel een beetje doorgeslagen qua experiment, zeg. Op The Kick Inside of Lionheart was ze nog de sympathieke tienermeid, maar hier is ze het geschifte vrouwtje dat met twintig katten en een vreeswekkende kennis van kruiden op dat ene spookachtige huisje aan de rand van de stad is ingetrokken. Vocaal schreeuwt ze, lacht ze, fluistert ze, krijst ze, piept ze (nog steeds), en vertelt ze met een spottende toon. Haar muziek was altijd al speels, maar nu vliegt het echt alle kanten op en dat levert hele mooie intense nummers op. Echter na het titelnummer verslapt mijn aandacht wat.

THE DREAMING 1982

Tante Kaat was hoorbaar into synthesizers anno 1982.
The Dreaming staat bekend als een behoorlijk experimenteel album.

Op Hounds of Love (1985) zou ze wijselijk een opsplitsing maken
tussen een hitgevoelige plaatkant en een experimentele plaatkant.

Eigenlijk heeft The Dreaming wel wat van Pink Floyds The Wall (1979).
En dat schrijven we heus niet enkel omdat we weten dat Dave Gilmour
de artistieke bal voor Kate aan het rollen bracht.

Ik bedoel het maximaal integreren van studio-effecten (met bombast als resultaat)
in een songcyclus met nummers die eerder deel van een geheel zijn dan op zichzelf staand.

The Dreaming is een plaat waarin de songs in elkaar overlopen.
Dat deed Bush al succesvol op de voorganger Never for Ever (1980).

Maar dit keer stoeit ze nog nadrukkelijker met de mogelijkheden van de studio.

Vier songs werden op single uitgebracht en het zijn meteen de meest hitgevoelige.
Al scoor je met het lieflijke There Goes a Tenner en Suspended in Gaffa geen wereldhit.

De reden waarom The Dreaming zelden in een Kate Bush album top 3 opduikt
is volgen mij dat te veel songs ten dienste staan van het geheel, het concept.

Op Never for Ever nam Bush ons mee in haar eigen sprookjesbos.
The Dreaming richt zich iets meer op de nachtmerrie ipv de droom.

Houdini is misschien wel de sleutelsong.
Niets is wat het lijkt aan de binnenkant van je ogen.

Van de niet-singles valt Night of the Swallow behoorlijk goed mee.
Ik hou wel van de manier waarop ze uillean pipes integreert in het synthetische geheel.
Een song die wonderwel bijdraagt tot de totale luisterervaring, maar moeilijk op eigen been staat.

Eigenlijk klinkt The Dreaming op zich als een weliswaar geslaagde vingeroefening
voor The Ninth Wave, het van sterkere songs voorzien opus op kant 2 van Hounds of Love (1985).

Al moet ik toegeven dat vooral kant 2 van The Dreaming mij kan bekoren.
De minst sterke nummers lijken mij Leave It Open en het schreeuwerige Get Out of My House.
En Pull out the Pin is een groeiplaatje dat, zoals het hele album eigenlijk, wat tijd nodig heeft.

De beste nummers zijn blijven voor toch de twee hits.
Het ontstuimige Sat in Your Lap liet in 1981 al een heel andere Kate Bush horen
en de titelsong met zijn dromerig deinend ritme behoort ongetwijfeld to haar klassiekers.

Mm, sterke Review hoor, maar de connectie tussen The wall en The dreaming hoor ik niet zo, buiten dat het twee wat bombastische rockalbums zijn.

Ik zal het wat beter toelichten mijn review.

Ik bedoel het maximaal integreren van studio-effecten (met bombast als resultaat)
in een songcyclus met nummers die eerder deel van een geheel zijn dan op zichzelf staand.

Inhoudelijk is het natuurlijk heel andere koek.

ik hoor in dit album meer invloed van haar samenwerking met peter gabriel dan van haar connectie met david gilmour.

prachtige plaat. na al die jaren boven komen drijven als mijn favoriete bush.

There Goes a Tenner is één van de knapste pop-songs ooit en Night of the Swallow is een muzikaal topstuk. Een rockopera in vijfeneenhalve minuut. Waanzinnige zangarrangementen en mooie folk-instrumentatie.

Oh ja, en Pull Out the Pin is ook fenomenaal. Maar ik mag slechts 2 favoriete tracks aanvinken.

De gekste Bush plaat, ook de moeilijkste vind ik. Deze zet je niet zomaar even op. Maar als je ervoor gaat zitten, en aandachtig luistert valt er nog wel wat moois uit te halen.

Maar ik draai 'm regelmatig, en kan er nooit helemaal inkomen. Daarom 3 sterren.

Vooral hard draaien! Het is inderdaad een gek album (van een even gek wijf). Lang mijn favouriet geweest van Bush. Nu is dat eerder the sensual world.

Ik zit wat Kate Bush betreft eigenlijk nog vooral in haar minder gekke fase van de drie eerste albums. De gekte die volgt vind ik wel goed maar ben er voor het eerst nog niet mee klaar lijkt het.

Sat In Your Lap hakt er gelijk in, alsof een schizofrene Kate Bush een gevecht aan gaat met haar inwendige demonen.
Onrustig, maar blijkbaar is het nodig om schoon schip te maken.
De droom naar de nachtmerrie die op Hounds Of Love wordt bezongen in The Ninth Wave.
Dat album wordt over het algemeen een stuk toegankelijker gezien dan The Dreaming, maar voor mijn gevoel geld dat alleen voor de A-kant.
The Dreaming bevat wel de elementen die we van haar gewend zijn, het cabaret in There Goes a Tenner, en ze laat de veelzijdigheid van haar stem horen, welke wel steeds meer het kinderlijke los laat, en een volwassen vrouw laat horen.
Ik geef eerlijk toe, ook ik had in het begin wat moeite met dit album.
De innerlijke kwelling in haar geluid zal ook later op Running Up That Hill de berusting vinden, waar ze hier nog naar vraagt.
I Love Life schreeuwt ze van zich af in Pull Out The Pin, bijna een vraag aan God om haar leven voor haar in te vullen.
Suspended in Gaffa bevat eigenlijk alle elementen in zich wat later het handelsmerk van Tori Amos zou worden.
Deze pas heel laat ontdekt, echt een gemis dat deze niet op de verzamelaar The Whole Story staat, absoluut een van haar beste songs.
Het titelnummer is magisch, beangstigend, maar heeft de pech dat deze vorm werd gegeven in een clip met een soort van geïmproviseerde Penney de Jager achtige choreografie.
Ongelofelijk dat hierop de moderne dans van Running Up That Hill zou volgen.
Bij dit album heb ik regelmatig het gevoel dat haar samenwerking met Peter Gabriel op zijn 3e solo album het uitgangspunt is geweest om dit geheel neer te zetten.
Hetzelfde gefrustreerde, duivelse sfeertje is hier aanwezig.

Vandaag al weer 35 jaar oud. Mooie reden het weer eens uit de kast te trekken.

Heel redelijk album. Met goede nummers, maar ook, in mijn oren althans, een paar missers, zoals Leave it open en Get out of my house.

La Bush en ik samen op de bank. Koptelefoon op dus met dit album veels te hard op mijn oren. Soms lijkt het erop dat Kate hier alles wat ze heeft er ook daadwerkelijk uitgooit. Heerlijk sidderen, genieten, beleven en wederom blijvend ontdekken. Deze Dame en ik hebben al een lang muzikaal vreugdevol huwelijk met elkaar. Met rustige, besneeuwde momenten, maagdelijke ontdekkingen en soms is ze iets te jong voor mij en soms juist dan weer te oud. Maar nog vaker zijn we flink aan elkaar gewaagd, in welke stijl dan ook.

Maar hier is het één oorgasme. Van beide kanten..

Nu snap ik waarom Kate Bush amper optreedt en een teruggetrokken bestaan leidt, onbereikbaar voor fans...

nog altijd een (voor mij ) totaal onbegrepen album, net zoals de 'red shoes'.
pas bij Aerial kwam de ware Kate weer retour. Wat een theatraal rommelig geschreeuw.
zal wel commentaar volgen; prima...de theatrale schreeuwerige Kate is totaal niet mijn ding.
voor mij haar slechtste album.

Meesterwerk weer, zowat even goed als de opvolger HoL. Wat een artieste!

Het zal wel aan mij liggen, maar ik vind dit toch wel het minste album van Kate. Hoe apart het dan ook is. Te electronisch, klinkt gewoon niet mooi. En de nummers, tja, ik vind ze ook niet allemaal even sterk.

Ligt niet aan jou... ik ben t met je eens... kom er al jaren niet doorheen. Heb m intussen maar van de hand gedaan, want staat stof te happen.