Kate Bush - The Dreaming (1982)

Wat een trip moet het geweest zijn dit album te fabriceren. De songs, de invloeden - tekstueel ook, de arrangementen en dan te bezien vanuit het ietwat strakke keurslijf waar Kate zich als een Houdini van losmaakt.

Soms komt HoL of Aerial naar voren als geweldige worp van Kate, maar deze.... is in retrospectief de mooiste en belangrijkste stap

De remaster die er aan zit te komen is iets waar ik al jaren naar uitkijk..

Ik lees dit vaker en dan ook alleen bij dit album. Waar ligt dit aan dat het juist hier zo gewenst is?

The Dreaming en The Sensual World kunnen wel een opfrisser gebruiken, de overige albums klinken prima wat mij betreft. Hounds of Love is een mooi voorbeeld, de originele cd verbleekt qua geluidskwaliteit met de remaster uit 1997.

Gisteravond voor het eerst The Dreaming remaster beluisterd met m'n Sennheiser koptelefoon. Ben niet zo thuis in alle audio termen maar ik moet zeggen dat het geluid werkelijk fantastisch is. Ik kreeg meerdere malen kippenvel doordat veel geluiden en murmelende stemmen nu beter naar voren komen, plus de instrumentatie qua bas, drums, piano en strijkers veel warmer en duidelijker is. Ook geen gekraak meer bij de vocale acrobatiek. Ik ben dolblij!

Ja, zeker een mooie opfrissing. Ik had dat gevoel bij The Hounds of Love en The Sensual World zelfs nog meer.

De hoes is minder psychotisch dan de voorganger. Maar wat rustige hoes vertaalt zich niet in de muziek. Kate gaat echt helemaal los hier.

Het is een flinke experimentele plaat, die zowel compositorisch als sonisch behoorlijk raar is. Sommige songs zijn wel makkelijker te behappen, maar het merendeel is echt erg progressief. Het doet me daarom ook wat denken aan die andere diva: Lisa DalBello.

Kate laat wel zien dat ze meer kan dan op de eerste twee platen. Hoe goed die ook zijn, het zijn meer pop luisterliedjes, terwijl Bush zich hier echt neer zet als iemand die het experiment en het muzikale ongemak niet schuwt.

Favorieten zijn There Goes a Tenner en Pull Out the Pin, maar eigenlijk is elke song raak.

Ik heb deze van Kate nog niet met een cijfer beoordeeld.
Meest experimentele album van haar en dus wat moeilijker.
Ongetwijfeld met een vrijbrief op zak om de artistieke vrijheid volledig te benutten. Zo ver was het inmiddels.
Het nadeel wat ik wel eens ervaar is haar stem. Die trek ik niet zo best op deze plaat. Is het zelfde probleem wat ik heb met Blue van Joni Mitchell.
Songmatig vind ik The Dreaming een gedurft en geslaagd geheel. Lastig. Ik ga 'm nog wel eens proberen.

Ik ben benieuwd hoe het uiteindelijk bevalt.??

Voor mij de meest experimentele plaat van Kate ………. en toch één van de beste van haar. Hounds of love krijgt een beter beoordeling op MM , maar dat is volgens mij , enkel omdat daar wat singles op staan. Deze is misschien toch nog net een tikkie beter , zeg maar gedurfder .

Beetje een freak album wel lekker.

Zou het op een bepaalde manier nu zelfs als voorloper van latere Scott Walker willen omschrijven waar shit ineens de ventilator raakt en bilspleten worden aangeknepen.

Is het toch ook een ongelooflijke vrouw.

Dit vroegere werk had voor mij wat meer tijd nodig om te landen maar ook deze gaat nu gewoon richting meesterwerk.

Onovertroffen evenals al het andere.

1001 Albums you must hear before you die

Via een random gekozen nummer kwam ik dit keer uit bij Kate Bush - The Dreaming (1982). Uiteraard had ik over Kate Bush al veel gehoord, maar ik was er nog nooit toe gekomen om te gaan luisteren. Enkel Wuthering Heights kende ik.

Wellicht komt dat doordat ik lange tijd eigenlijk nauwelijks tot geen vrouwenstemmen luisterde. Dat bedoel ik zeker niet seksistisch, om de één of andere reden liggen ze me gewoon minder. Dat is de laatste tijd wel wat aan het bijdraaien.

Op die manier was een album van Kate Bush, één van de grootste vrouwelijke artiesten ooit, dus zeker leuk om eens te luisteren. The Dreaming wordt op basis van de reviews hier aanzien als een ommekeer waarbij het allemaal wat minder toegankelijk werd. Dat vond ik op zich niet erg, dus ik was benieuwd.

De voorbije weken heb ik het album meermaals geluisterd. De eerste luisterbeurt was inderdaad een beetje bevreemdend. Het is inderdaad geen hapklare brok en valt -voor mij- ook met weinig te vergelijken. Enkel de opener vond ik wel meteen goed.

Gaandeweg geeft het album wel meer en meer z'n schoonheid prijs. Niet alleen de opener, maar ook Suspended in Gaffa, Night of the Swallow en Pull Out the Pin vind ik goede nummers.

Daartegenover staan wel een aantal nummers waar ik niet zo veel mee kan. Bij Get Out of my House heb ik het gevoel dat het experiment toch wat te veel de overhandneemt. Ook met Leave it Open en Houdini heb ik niet heel veel. Geen van deze 3 nummers vind ik echt slecht ofzo, maar een meerwaarde bieden ze voor mij ook niet. De rest van de nummers zit daar voor mij wat tussenin.

Onderaan de lijn is het dus voor mij een fijne kennismaking met Kate Bush, maar toch net wat te wisselvallig. Er staan zeker een aantal erg goede nummers op het album, maar voor mij ook een aantal mindere. Hounds of Love krijgt hier een hogere score, dus ik hoop dat die iets constanter is (voor mij persoonlijk dan). Al sluit ik zeker niet uit dat dit album, door nog wat meer luisterbeurten, nog kan stijgen in m'n achting.

Favorieten: Sat in Your Lap, Suspended in Gaffa

3,5*

The Dreaming is denk ik de minst toegangekelijke plaat van haar oeuvre. Voor mij persoonlijkéén van haar beste, maar smaken kunnen verschillen hé.
Probeer Hounds of love, Never for Ever, The Sensual world of haar debuutplaat The Kick Inside. Ik ben vrij zeker dat je deze albums beter gaat waarderen .

TONYLUNA, je kunt ook een user taggen ipv de hele tekst quoten. Dat bevordert de leesbaarheid.

Zo nu stop ik met brommen.

Dit is inderdaad één van de minder toegankelijke Bush-platen. Kick Inside is een veel handerige instap-plaat.

Veel plezier met ontdekken ZERO

Bedankt TONYLUNA en Mssr Renard voor het advies. Ik was hier ingerold dankzij de "1001 albums you must hear before you die"-lijst, dus het was geen bewuste keuze om met haar minst toegankelijke plaat te beginnen. The Hounds of Love staat trouwens ook in die lijst, die heb ik ook al enkele malen geluisterd. Haar andere albums hebben de lijst niet gehaald, maar dat terzijde.

Voorlopig heb ik trouwens de indruk dat deze plaat me net beter bevalt dan The Hounds of Love, maar het definitieve verdict volgt na nog een paar draaibeurten.

Haar beste album, geen twijfel mogelijk. Sterker nog, één van de beste albums van de hele jaren '80.

Geen schreeuw, gil of andersoortige uithaal teveel.

In die video van There Goes a Tenner is ze overigens super cute.

Dit album klinkt even bizar als de hoes eruitziet. Er werd hier op muziekmeter onder andere dit over geschreven..

''Ik zie het album ook echt als een soort van muzikaal laboratorium met Kate Bush als 'mad professor' ''. En ''Wat een theatraal rommelig geschreeuw.''

Stiekem hou ik wel van experimentele laboratorium muziek en van dat theatraal rommelig geschreeuw.

Score 4,5

Kate Bush begon al in de herfst van 1980 aan de productie (die ze deze keer volledig zelf ter hand nam) van "The Dreaming", belangrijk bestandsdeel werd de Fairlight CMI, het 'nieuwe' instrument die op "Never for Ever" al zijn intrede deed. Dit wordt internationaal gezien als haar meest experimentele en gedurfde album, waarvoor Kate inspiratie heeft opgedaan in diverse richtingen. Dat leverde een uiterst gedurfd en gevarieerd album op.

De eerste single werd al in Najaar 1981 uitgebracht, Albumopener: "Sat in your Lap", een uiterst heftig nummer die begint met een dwingende perscussie. Veel nummers op het album zijn geladen met een vreemde en soms nerveuze energie, die niet per se afbreuk doet aan het eindresultaat, integendeel zelfs.

Zelf roept dit album bij mij altijd overeenkomsten op met het derde en vierde soloalbum van Peter Gabriel, met wie Kate in de jaren tachtig ook regelmatig samen heeft gewerkt.

La Bush is geen meisje van de straat en ook op "The Dreaming" haalt ze haar invloeden uit onder andere een documentaire over de Vietnam oorlog ("Pull out the Pin"), Maar ook heeft zij aandacht voor de Aboriginals, daarover zingt zij in de titeltrack. De beroemde Boeienkoning Harry Houdini, fameus om zijn spectaculaire ontsnappingen heeft de eer van een eigen nummer en aan hij siert ook de cover van het album (she passed the key with a kiss).

Het beroemde boek The Shining, van Stephen King, waarop ook de gelijkname film van Stanley Kubrick is gebaseerd vormde voor Kate de aanleiding tot de "Get out of my house" de album afsluiter.
De dwingende schreeuwpartijen doen direct denken aan een uitdrijving.
"Leave it open", heeft ook een behoorlijk spooky sfeer, Kate zing met vervormde stem met op de achtergrond een fraai koorwerkje, het nummer stevent af op een stevige climax.

"Suspended in Gaffa" is een prachtige typische Bush compositie met ene opmerkelijk toegankelijk wals-achtig refrein. Percussie, staccato piano stukken en diverse afwisselende koorwerkjes vormen de basis over het algemeen.

"Houdini", is een prachtig rustpunt, enkel bij het refrein een beetje heftigheid dat direct wordt overstemd door prachtige violen.

"Pull out the pin" is ook een van de meest indringende Bushtracks, een track waarin zelfs de klapperende helikopterwieken een rol krijgen, een heftige anti oorlog song.

De luisteraar zal absoluut moeite moeten doen om dit album op waarde te schatten, daarvoor zijn wel diverse luisterbeurten nodig. Maar iedereen die Kate Bush heeft gevolg weet dat zij immer zorgdraagt voor (bijna) perfecte producties, zij is zelf haar grootste criticus.
Een integer en dwingend album, maar ook een waanzinnig gedurfde en eigenzinnige productie.

Heel fraai in zijn soort! een album dat ik regelmatig weer uit de kast trek en wat mij iedere keer weer aan het sidderen brengt, door het geboden maar ook uit waardering voor de lef om met zo'n prachtplaat voor de dag te komen.

"The Dreaming" is de bijzondere bloem in Kates prachtige tuin.

HoL is mijn favoriete Bush album, vanwege The Ninth Wave, maar daarna is dit album mijn favoriet. Dit is Kate los van haar drie eerste albums en volgens mij producer en ze heeft vast en zeker gedacht : Expirimenteren maar!! HoL vind ik dan weer een soort mix van haar eerste drie en deze. Jammer dat ze live niks speelde van dit album. Vijf sterren.

Ik denk dat dit haar meest creatieve plaat is. Blijft een top plaat.

"With a kiss I'd pass the key..."

Duidelijk toch.

Wat een fantastische plaat! Deze heeft lang nodig om te groeien maar is het meer dan waard. Iedere song heeft minstens 3 andere songs in zich, een (bijna) overvloed aan ideeën. Kate toont zich kunstenaar, muzikant en producer, en alles met verve. Net zo'n meesterwerk als Bowie 1.outside.
Verplicht op goede koptelefoon luisteren, eventueel met genotsmiddelen een fantastische luistertrip

Dit vind ik het zwakste van KB . De hoes is eigenlijk het enige wat ik mooi vind. Muziek is ontoegankelijk , bizar en bijna hysterisch.

Houdini vind ik nog het aardigste. Waardering voor het experimentele, maar dat is het dan ook.

Misschien het love or hate album van deze fantastische muzikante ....

Zoals hierboven gezegd is inderdaad een plaat die erg groeit, vorig jaar november/december vaak geluisterd en vond het goed maar kon het niet meer geven dan 4,5, gisteren weer geluisterd en omver geblazen. Haar beste (naar mijn mening), fantastisch!

Ik vind het niet haar beste. Wel een goed album. Met een heel eigenwijs eigen geluid.

Ik vind dit een van haar mindere. Hounds of love en the kick inside vind ik zelf vele malen beter

Geef het een (groot) aantal luisterbeurten en hopelijk groeit het nog een beetje, het album heeft zeker wat tijd nodig om de echte mooiheid te onthullen.
Hounds of Love en The Kick Inside zijn natuurlijk ook meesterwerken, misschien was ik een beetje te enthusiast in mijn bericht!