Ride - Going Blank Again (1992)

Ox4 Wow!!

Geen p8 maar pr(acht)8 plaat ox4 idd ook mijn favoriet

ja, je hebt het later 'verbeterd'

laatste maanden weer veel naar dit plaatje geluisterd

blijft één van de beste exploten van de britpop in de allerbreedste zin van het woord

leav them all behind, ox4, twisterella, cool your boots, time machine, making judy smile.... stuk voor stuk topsongs die in een rechtvaardige wereld dikke hits zouden geworden geweest zijn

maar so als we allemaal weten: the world is not a very just place :s

Some people never learn

Waarom, getverpiellekes (om Urbanus te citeren) in vredesnaam het label "Britpop" plakken op een album van een band die is geworteld in de shoegaze? Nowhere blijft een shoegaze-monument - en deze neigt iets meer naar 'traditionele' rock. Waarom in vredesnaam annexeren bij dat affreuze - imo - label Britpop?

Je kunt een band niet hun evolutie ontzeggen - zo neigt het eerste album van The Verve enigszins naar shoegaze, maar Urban Hymns is heel anders.

Nog erger: las onlangs ergens de nog ergere term post-Britpop en daarmee werden dan bands als Travis en Coldplay bedoeld.

Het is dit zoort rare zwatel/vaagpraat die maakt dat the world is no secure place, semantically speaking!

euh, voor mij is twisterella anders wel pure britpop. had zo uit de pen van een aantal andere groepjes die dit label opgeplakt krijgen gerold kunnen zijn. en ook in andere songs sluimeren onder de soms harde gitaar en noise muren klatergouden melodieën door die net zo goed binnen de britpop passen.

idd, some people never learn. om te leren van niet in hokjes te denken bijvoorbeeld. t is niet omdat deze jongens in het begin onder shoegaze gecatalogeerd werden dat ze zelf niet ook door andere zaken beïnvloed kunnen zijn.

trouwens: zitten wij hier nu eigenlijk te neuten over onder welke stroming we een band best plaatsen? geniet gewoon eens van de muziek, zou ik zeggen

Precies , is iets voor puristen/muziekboekenlezers.

Nou wordt ie nog mooier - mij betichten van labels plakken en kneutmans denken en zelf als eerste schrijven:



Me deukt dat je dan boter op het hoofd hebt; mij opmerking betrof juist het feit dat de eenduidige typering "britpop" misleidend is. Wat voegt het in vredesnaam toe om voor 'degustatie' van dit album er britpop op te plakken? Met hetzelfde recht noem ik het dinner music of a drawing room soundtrack.

En wat Jan de Intrigant - a.k.a. Dr Dis -ervan vindt, zal mij worst wezen; volgens mij kent ie dit album amper - uit zijn praktijk is nog nooit een inhoudelijk recept voortgekomen dat het muzikale inzicht vergrootte. Hij is er wel altijd als de kippen bij om anderen te tackelen.

u zaagt

Nee vrind, het ontbreekt u aan begrip! Ga maar eens verhuizen, zonder de verhuisdozen adequaat te labelen - komt u geheid van een koude kermis thuis.

Labels toekennen - metadateren ook wel genoemd - heeft als inzet het eenvoudiger (en sneller) te maken om over bepaalde muziek te praten. Mensen kunnen dan over muziek praten zonder die continue in al zijn aspecten te hoeven beschrijven. Dat doel is hier al lang uit het oog verloren.

Nou kap ik ermee - er wacht een klus

nee, echt, u zaagt....

idd wat een gedoe...
in '92 was de term britpop nog niet uitgevonden. Dus is het gewoon nog shoegazing

Je moet de plaat even schoonmaken, je naald blijft hangen

Dat is je reinste Foucaultiaanisme!

nu we toch aan het neuten zijn: de britpop begon officieel ergens begin 1992 met 'Popscene' van Blur en 'The Drowners' van Suede. maar groepen zoals Blur, The Divine Comedy, Boo Radleys, Ocean Colour Scene en Dodgy bestonden al eind jaren 80. Pulp bestond zelfs al sinds eind jaren 70

raar toch dat die groepen ineens allemaal besloten om vanaf ergens in de jaren 90 britpop te maken en raar ook dat die groepen allemaal een redelijk verschillende sound hadden maar toch allemaal als britpoppers aanzien werden

waarmee ik maar wil zeggen: die term britpop is eigenlijk bullshit, en heel deze discussie is bullshit. en twisterella is de ideale britpop single en ook dat laatste is eigenlijk bullshit

zo: nu nog eens suede's dog man star opleggen. heel deze discussie heeft me zin gegeven in.... BRITPOP
popperdepopperdepop

En zelfs dat begrijp ik niet. Voor mij is Ride gewoonweg alternatieve rock, nada shoegaze. Zoals wel meer bands uit de vroege jaren '90 onder de shoegaze vlag niets meer zijn dan alt rock waarin ik zelfs nog vaker invloeden van Amerikaanse rock (grunge) hoor, dan wel Britse pop/rock.

Is gewoon shoegaze hoor dit, heeft niet zoveel met de britpop scene te maken. Daarnaast was shoegaze ook een puur Britse uitvinding, gestart met Cocteau Twins e.d. Amerika heeft daar geheel niets mee te maken.

Naast Garlands heeft New Order met Movement haast per ongeluk tevens voor een Shoegaze blauwdruk gezorgd.

Nja, Nowhere nooit gehoord dus? aan de slag!

Jawel hoor, lekker rock plaatje.

Volgende keer als je reageert, licht dan meteen even je claim inzake NO - Movement even toe; dat intrigeert me wel.

Ach, als hij het zo wil noemen... Ik vind iets als Iron Maiden eerder als gladde pop klinken. Maar er zijn ook mensen die het metal vinden.

Dat iemand iets zo wil noemen, geeft het nog niet het stempel van algemene toepasbaarheid en geldigheid. In een kring van intimi typeer ik bepaalde muziek ook wel eens als "hoempapamuziek" - ik hoop echter wel dat ze die term niet gaan gebruiken als algemeen geldende en geaccepteerd label.

Ik zou zelf bij NO nimmer denken aan shoegaze - als er sprake is van gazing, dan is het wel in/naar de bodem van het glas

Idd New Order heeft echt niks met shoegazing te maken... Dan is Madonna zeker modern klassiek.

Teneinde mijn opmerking voor nogal wat ophef zorgt (ondanks dat ik een soortgelijke post plaatste bij Movement).

Tsja het begint al met die intro van Dreams never end, die klinkt erg ongewoon voor die tijd, en is iets waar nogal wat dreampop bandjes uit de late jaren '80 jaloers op zijn. Voorts is dit (in mijn beleving) het ultieme schoenstaar album. De teksten zijn zwaar introspectief en verdrinken in een dromerige en gelaagde geluidscollage. Beluister de outro van Truth maar eens.

New Order heeft met zijn experimentele overgang tussen dance en rock ongewild iets unieks gemaakt, iets wat zijn tijd ver vooruit was. Shoegaze avant la lettre, althans zo voel ik het aan.

Trouwens, net als New Wave is Shoegaze nogal een ruim begrip. Er zit een wereld van verschil tussen de narcistische motorcycle herrie van Psychocandy en de warme sensuele klanken van Loveless. Toch worden beide albums (omwille van de geluidsmuur) steeds in één adem genoemd.

Labeltjes zijn interessant als je als neofiet op muzikale ontdekkingsreis gaat, des te interessanter is te ontdekken, na talrijke intense luisterbeuren (voor zij die hiervoor nog de tijd nemen vandaag), de soms grote verschillen tussen deze zogenaamde stijlverwanten.

En om Schnee nog even te quoten, er zijn artiesten zat die niets met een bepaalde muziekstroming hebben te maken, en toch voor vaandeldragers van diezelfde genres als grote inspiratie worden gezien.

Ik moet eerlijk gezegd Khonnor, ruim een jaar na dato, wel een beetje gelijk geven. Dit album heeft ook het 'eindeloze zomer'-gevoel van veel britrockbands. Het luchtige geluid van deze plaat vind ik overigens best aanstekelijk. Na het dreigende en neerslachtige 'Nowhere' is .'Going Blank Again' haast als een warm bad.

Ik vind het een beetje vreemd dat dit als shoegaze staat, maar een goed album is het wel nog zeker. Het is gewoon minder mijn ding, en leunt meer richting britpop toe, wat niet echt mijn ding is. Ik kan me ook niet van de indruk ontdoen dat Mouse Trap op de rustige stukken bijna 100% vroege Radiohead klinkt, dus mogelijk heeft Radiohead hier wel inspiratie uit gehaald voor The Bends en OKC.

Misschien is het probleem met dit album dat ik gewoon de shoegazestukken niet zo mooi vind, maar dat de rest wel oké is, en ik eigenlijk gewoon te veel op de shoegaze focus. Dat vind ik vooral opvallend bij Mouse Trap.

Ik denk dat wat me doorgaans aantrekt in shoegaze grotendeels ontbreekt bij Ride. Bij Nowhere is het wel meer aanwezig, maar hier zijn de elementen die me aantrekken in shoegaze afwezig. Het onaantastbare, ecletische, etherische en mysterieuze is hier weg. Ook is het niet zo donker of melancholisch en de typische sfeer die je associeert met shoegaze is hier niet aanwezig. En daarom vind ik dit eigenlijk een moeilijk album. In andere aspecten zal het dan wel weer goed zijn, maar dan aspecten die me minder aantrekken.

Ik vind het middenstuk ook niet zo boeiend, waar ik echt weinig mee heb. Het begin maakt dat wel nog goed voor mij.

De tweede Ride. Vooraf gegaan met het magische Leave them all behind. Grappig de discussie somewhere hierboven, shoegaze, wat het ook heus ware yep, britpop, zelfde tijdsspanne, alternatief, ja, in bredere zin wel en dan was veel alternatief way back then, laten we het gewoon op een waan plaat houden van een waan band, welke hier ten lande of course weer geen potten konden breken. Damned the injustice yep. Volg ze nog steeds en brengen, na een laaaange pauze, nog steeds platen uit, gelukkig maar. En wellicht ware de NO discussie iets voor op een andere plek, wellicht onder het kopje NO!!!!.