Angus & Julia Stone - Angus & Julia Stone (2014)

Allereerst: prachtige albumhoes!

Nu over de muziek: Ik vind het album persoonlijk wat lang. De muziek vind ik echter wel een stuk pakkender dan op hun vorige albums! Maar er zit niet echt een pareltje tussen. Gewoon een fijn album als achtergrondmuziek! Vind trouwens vooral de stem van Angus erg fijn op dit album!

Eerste luisterbeurt niet overtuigend. Ik krijg nog nergens het gevoel dat ik bij "down the way" had. Ik vind dat vooral Julia, maar Angus heeft er ook een handje van, te hard probeert om een fragiel/laid-back stemgeluid neer te zetten. Het komt mij daardoor een beetje gemaakt over, het wordt een trucje. Ik ga er nog geen oordeel over vellen. Ik hoop dat hij nog groeit.

Logischerwijs kiezen Angus & Julia Stone voor een net andere insteek als bij hun succesvolle album Down the Way van vier jaar geleden. Maar slim genoeg nou ook weer niet heel anders. De nadruk ligt dankzij producer Rick Rubin wat meer op de rock.
Er staan daarom werkelijk een aantal (hele) fraaie gitaarsolo's op deze plaat. Daartegenover staat dan weer dat er ook genoeg mooie folky 'luisterliedjes' op staan. Deze kruising van rock en folk is helder geproduceerd en wordt weer mooi ingezongen door zowel Angus als Julia. Soms gebruikt met name Julia wat te veel haar 'the XX voice', maar het blijven mooie stemmen van die twee. Ook zitten er nu soms wat tierelantijnen aan de muziek gekoppeld, zoals bijvoorbeeld een prettig orgeltje.
De eerste vier nummers zijn van een hoog niveau. Death Defying Acts vind ik een geweldig sterke song. Ook de twee slotnummers zijn erg goed. De rest van de nummers is minstens heel aardig. Alles bij elkaar een album wat absoluut de moeite waard is, gewoon: als je van mooie muziek houdt.

Voor haar nieuwe album heeft Julia Stone weer de hulp ingeroepen van een verscheidenheid aan gastmuzikanten, onder wie dit keer haar broertje, Angus.

Wat ik daarmee probeer te zeggen: het is duidelijk Julia die de kar trekt in het Angus & Julia project. En wat mij betreft is dat maar beter: Angus is namelijk helemaal niet zo'n getalenteerde songwriter.
Wherever You Are is het beste dat Angus heeft afgeleverd voor deze plaat en een nummer dat het niveau van de plaat een stukje omhoog haalt.

Na het aan Brett Dennen gelijkende, gezapige, Get Home komt het ware hoogtepunt van de plaat: Death Defying Acts. Julia laat horen een fantastisch songwriter te zijn in deze dynamische song waarin ze heel vrij omgaat met de grenzen van de frasering van haar diepe teksten.

Voor de rest heeft dit album niet echt veel te bieden. Het sleept maar voort zonder nog ergens de aandacht veel langer dan een minuut vast te houden. Dit komt voornamelijk omdat het album zo dichtgeproduceerd is. Het is Julia die hier beter mee overweg kan omdat zij de meer dynamische songwriter is. Bij tijd en wijle probeert zij de plaat nog te redden met haar afwisselende en pakkende melodieën - zoals op From The Stalls - maar het is duidelijk dat ze voor haar volgende plaat het broertje gewoon beter thuis laat.

Heerlijk weer, maar Angus and Julia stellen me nimmer teleur. Misschien een rare vergelijking, maar ben wel benieuwd of meer mensen dit hebben: het album doet me enigszins denken aan het oudere (wat meer garagerockachtige) werk van Kings of Leon. Het nummer Little Whiskey bijvoorbeeld.

Ik probeer al zes dagen vat te krijgen op dit album, tevergeefs. Niets bleef hangen, oorzaak kan zijn dat ik nog te veel met Down the Way in mijn hoofd zat en op zoek was naar overeenkomstige elementen. Maar deze ochtend viel het kwartje. Dit is geen Down the Way. Het soms minimale en fragiele spel van deze voorganger wordt voor een groot deel overboord gegooid. Angus en Julia gaan er nu heel direct en vooral groovy'er mee om. De albumcover, en vooral de kleuren die daarin worden gebruikt, geven eigenlijk perfect het beeld dat ik me vorm weer: een discotheek uit de jaren '70 met een caleidoscoop aan kleuren. Alles gaat wat tipsy, op het gemak. Niets moet, alles mag.

Dit is niet te vergelijken met Down the Way. Deze nummers zijn voller in productie en hebben mijn inziens ook wat meer lagen. En na een luisterbeurt of vijf blijven ze dus wel hangen, en dan ontvouwt zich een hele reeks aan prachtige songs.

Een 4* om te beginnen, maar er zit nog marge op.

Mijn verhaal dan maar:

---

Wie kent ze ondertussen nog niet? In de afgelopen jaren hebben Angus & Julia Stone, broer en zus, een behoorlijke fanschare opgebouwd. Danwel solo, dan wel samen met elkaar. Vooral die duo-albums, A Book Like This en bovenal Down The Way waren succesvol. Zwoele zomerse folk-pop, die sfeervoller is dan die van hun meeste genre-genoten door de inventieve en zorgvuldige instrumentatie, maar vooral door de chemie van de samensmelting van Angus en Julia hun stemmen. En hier is album 3. Kennelijk voelden ze zich nu pas echt thuis in hun muziek, want deze is dan ineens hun 'self-titled'.

Wat meteen opvalt is dat het zwoele, lang uitgesponnen karakter van voorganger Down The Way heeft plaatsgemaakt voor wat meer up-tempo rock en meer korte pop-nummers. Zo vangt het album aan met het opzwepende A Heartbreak, waarin vooral Julia een hoofdrol in heeft. We horen verder op de plaat veel gitaar-solo's, veel bluesy grooves en zelfs funky orgeltjes. Dit geeft het album een heerlijke laid-back en vrolijke sfeer, waar Down The Way vooral melancholisch was. Ook valt op dat Julia de meeste stemmen op zich neemt. Het epische bijna prog-rockerige Death Defying Acts kent een glansrol van Julia, maar ook het ritmische en melodische Heart Beats Slow wordt door Julia gedragen. Maar vergis je niet; Angus heeft ook duidelijk een leidende rol op de plaat. De pakkende gitaar-solo's zijn vast en zeker van hem, en het is klaarblijkelijk Angus die de plaat het meer rockende karakter geeft. Dit is het sterkst in het fantastische Grizzly Bear, maar ook in het door meanderende gitaren gedragen Little Whiskey. Maar de kracht maar tegelijkertijd ook de zwakte van deze Angus & Julia Stone zit hem, zoals altijd, vooral in de productie (die overigens is verzorgd door Rick Rubin, die o.a. met Johnny Cash werkte). Alles lijkt te kloppen. Piano, gitaar, orgel, hard, zacht, alles is haarfijn uitgestippeld en keer op keer straalt de plaat doordachte subtiliteit uit. Niks teveel of te weinig, geen enkele overdaad. En dat is af en toe toch een beetje jammer; het blijft allemaal wel erg binnen de lijntjes.

Deze 3e studio-plaat van broer en zus Stone is een sterk geheel. Veel afwisseling, geweldig oog voor detail en haarfijn in elkaar gezet. Maar daardoor wel een tikkeltje klinisch. Toch horen we een kwalitatief waanzinnige plaat, en zijn Angus & Julia wat mij betreft met overtuiging gepositioneerd aan de top van de folky singer-songerwriter piramide.

Pat-sounds: Album Angus & Julia Stone - Angus & Julia Stone (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Angus & Julia Stone - Angus & Julia Stone - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het is al weer zeven jaar geleden dat het debuut van Angus & Julia Stone verscheen. A Book Like This viel in eerste instantie vooral op vanwege de verpakking in een lijvig boekwerk, maar maakte al snel ook in muzikaal opzicht een onuitwisbare indruk.

Op het debuut van de Australische broer en zus klopte eigenlijk alles, waardoor de lat voor de opvolger ontiegelijk hoog lag. Daar was echter weinig van te merken op het in 2010 verschenen Down The Way dat natuurlijk niet zo verrassend was als het debuut, maar wel beter, al was het maar door het grote aantal stijlen waarmee het tweetal op haar tweede plaat aan de haal ging.

De afgelopen jaren moesten we het doen met een soloproject (Lady Of The Sunshine) en een soloplaat van Angus en met twee soloplaten van Julia Stone. Vier prima platen, maar ze waren geen van allen zo goed als de platen waarop Angus en Julia Stone de krachten bundelden.

Op de titelloze derde plaat van Angus en Julia Stone horen we wat we de afgelopen jaren gemist hebben. Bijna achteloos imponeren Angus en Julia Stone met dertien tracks die zich laten beluisteren als een reis door een aantal decennia popmuziek.

Folk vormt nog altijd een belangrijk bestanddeel van de muziek van broer en zus Stone, maar het is zeker niet het enige bestanddeel. Angus & Julia Stone zijn zeker niet vies van pop, maar gaan net zo makkelijk aan de haal met invloeden uit de 70s rock als de indie van deze tijd.

De derde plaat van Angus & Julia Stone bevat 13 songs die je al decennia lijkt te kennen. Bij eerste beluistering klinkt het direct zo lekker en vertrouwd dat ik even bang was dat er uiteindelijk weinig zou blijven hangen en dat de derde plaat van het Australische duo makkelijk ingeruild zou kunnen worden voor een willekeurige klassieker uit het verleden, maar dat blijkt gelukkig niet het geval.

De songs van Angus en Julia Stone bevatten immers net dat beetje extra dat nodig is om hun songs boven die van de concurrentie uit te tillen. Het is niet eens makkelijk om te beschrijven wat dat beetje extra precies is. Voor mij persoonlijk spelen de heerlijke vocalen van Julia Stone (die dit keer ook als Beth Gibbons en Hope Sandoval kan klinken) een cruciale rol, maar ik ben me zeer bewust van het feit dat deze vocalen waarschijnlijk menigeen flink op de zenuwen zullen werken, waarbij het natuurlijk helpt dat Julia zo nu en dan wordt afgelost door de wat zweverige vocalen van Angus.

Minstens even belangrijk zijn de geweldige melodieën in de muziek van Angus en Julia Stone. Het tweetal schrijft songs die er stuk voor stuk in slagen om een gelukzalig gevoel op te wekken. Angus en Julia Stone schrijven songs met melodieën die klinken als lange zomerdagen waarop alles mag en niets hoeft. Het zijn melodieën die fraai contrasteren met de donkere wolken die in tekstueel opzicht nog wel eens voorbij willen drijven.

Maar er is nog meer dat de derde van Angus en Julia Stone zo goed en onweerstaanbaar maakt. Op hun derde plaat maken Angus en Julia Stone muziek waar het plezier en de passie van af spatten, maar ondertussen lijkt over iedere noot nagedacht en zit alles even knap in elkaar. Dat laatste kan alleen maar de verdienste zijn van topproducer Rick Rubin, die er wederom in is geslaagd om het beste naar boven te halen uit muzikanten.

Het levert een plaat op die keer op keer aanvoelt als een warm bad, maar ook nog wel een tijdje kan groeien. 1+1 is meestal 2, maar bij Angus en Julia Stone is het 3 of misschien zelfs wel 4. Ik schrijf hem alvast op voor de jaarlijstjes. Erwin Zijleman

Het Australische duo Angus & Julia Stone brak in 2010 definitief door met hun tweede studioalbum Down the Way. De stemmen vullen elkaar perfect aan waardoor de chemie tussen de br0er en zus al snel duidelijk werd. Na een aantal korte uitstapjes voor solowerk keren ze met hun derde gelijknamige album terug naar het samenspelen als duo. De afgelopen tijd lieten ze al wat van hun nieuwe materiaal horen op onder andere het Best Kept Secret festival bij de Beekse Bergen. In een vol uur spelen ze de tracks die variëren in folk, akoestisch en rock.

De opener van een album met A Heartbreak moet een introductie vormen voor wat ons te wachten staat. En dat gebeurd ook zeker als we de zonnige klanken horen waarna de twee warme stemmen het muzikale genot doorvoeren. Simpel qua tekst maar oh zo sterk in melodieën en samenzang. Ze voeren deze opening door naar My Word For It waar de betoverende stem van Julia je vastklampt aan de bezongen teksten. Grizzly Bear zorgt voor een ontspannen gevoel, niks geen moeilijke muzikale snufjes maar simpelheid voert de boventoon in dit nummer. De kracht van de stemmen wordt in zowel de samenzang als de losstaande coupletten steeds beter duidelijk.

Yeah I seen you there
Looking all pretty when you brushed your hair
Yeah I like it when you smile
Won’t you stay with me just for a little while?

Heart Beats Slow, de eerste single van het album, komt binnen met de lome gitaarklanken ondersteund door een strakke baslijn. Een sterk kunstje voeren ze hier op door een combinatie van de teksten en het samenspel, melodieus en doordringend tegelijk. Julia mag opnieuw aan de bak op Wherever You Are, af en toe misschien net iets te soft voor hun spel. Maar toch weten de stemmen je keer op keer te betoveren. Met Get Home worden we dan iets meer de pop kant ingedrukt, overspoeld door het centrale thema van liefde en vriendschap. Dan wordt de wereld iets donkerder om ons heen en belanden we in zwaarder weer. De teksten worden grauwer maar zijn van ijzersterk niveau. De gitaren klinken zwaarder en zwellen op tijdens het nummer waardoor we meegezogen worden in het verhaal.

I will perform a death defying miracle
For someone with the chemicals to believe
I am brave, but I’ve gravely understated
I can’t save you from what you’ve taken and leave

Invloeden van de buitenwereld sijpelen ook door in de muziek van Angus & Julia wat duidelijk wordt op Little Whiskey. Het melodietje komt ons wel erg bekend voor en ook de stem van Angus lijkt hier volledig op in te spelen. Een leuk tussendoortje maar voor echte werk kunnen we ons toch meer vinden in From the Stalls. Zonnige klanken duwen ons terug naar het zomerse weer. Other Things is simpelheid in zijn puurste vorm, geen muzikale hoogstandjes of stof tot nadenken. Please You voert het niveau weer langzaam op door de muzikale draad die steeds breder wordt gedurende het nummer. Het vormt de opmars voor het indrukwekkende Mainstreet. Alles klopt aan dit nummer, de wat grauwe openingsklanken die de basis vormen voor de binnenkomst van Julia. Angus voegt zich op de perfecte plek toe om de teksten in kracht bij te zetten. Een sterk staaltje muzikale kunst waarin alles op zijn plek lijkt te vallen.

My heart is aching for love
I’ll never let you be sure
My bones are aching for you
You rode me on your bicycle down Main Street

Met Crash and Burn doen ze er zelfs nog een schepje bovenop en horen we gitaarsolo´s die Neil Young niet in vreemd in de oren zullen klinken. De pracht van het gitaarspel wordt in kracht bijgezet door de indrukwekkende teksten. Angus neemt de vocalen voor zijn rekening en laat zien dat het nummer hem perfect ligt. Een waardige afsluiter van dit derde album van het duo.

Angus & Julia vormen op hun derde een album een steker samenspel dan ooit tevoren. Het album bevat meer pareltjes dan zijn voorgangers en zelfs de zwakkere goden hoeven niet zomaar te worden afgeschreven. Ze tonen aan dat hun muzikale niveau gestegen is en ze steeds beter hun gevoelens naar tekst kunnen overbrengen. Met hun live reputatie zullen de nummers alleen nog maar overtuigender worden mogen we hopen.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Ik heb het album een aantal weken geleden al eens op mijn portable audio speler gezet. Meestal luister ik er na als ik 's avonds lekker in bed lig: dan breken mijn kinderen tenminste niet in tijdens het luisteren. Het nadeel is dat ik na 5 of 6 nummers mijzelf erop betrap in slaap te vallen. Dus....je raad het al....ik kwam nooit verder dan nummer vijf of zes. Dat begon te irriteren: ik vond die nummers namelijk lekker klinken. Dus toch even ALLE nummers op een CD gebrand (jawel, ik heb een oude Volvo met een fabrieksradio....ik prijs mijzelf gelukkig dat er nog een cd-speler in zit).

Dus enthousiast de CD aangezet in de auto. En of de duivel ermee speelde: nummer zes was bijna klaar en ik kwam aan bij mijn kantoor. Verdorie zeg..... weer negen uur wachten op nummer zeven!
Op weg naar huis en nummer zeven begon....en.....waar was de magie gebleven van de eerste zes nummers? Nummer zeven deed mij weinig en eigenlijk bleef dat zo, met uitzondering van het bonusnummer Do Without, zo tot het einde van de CD.

Dit speelde zich af op maandag, dus ik besloot niet over een nacht ijs te gaan. Maar ook op dinsdag, woensdag en vandaag gebeurde het maar niet vanaf nummer zeven. Dus.....de eerste zes nummers vind ik lekker klinken. Zo rond de vier sterren gaat daar wel naartoe. De rest....tja.......3 sterren maximaal.

Het probleem is dat Julia klinkt als een Engelstalige variant op, wat ik noem, Franse kreunmeisjes. Serieus, als ze Frans had gezongen had ze zomaar Jane of Vanessa kunnen heten. Angus doet me in sommige nummers denken aan Tom Petty. De gedachte aan een combi van Franse kreunmeisjes met Tom Petty klinkt absurd, maar die eerste zes nummers klinkt het toch wel lekker. En daarna....zoals gezegd....is de magie weg en klinkt het misschien zo absurd als de samenzang tussen Tom en Vanessa eigenlijk zou moeten zijn.

Fijne, sferische muziek met goede samenzang van Angus en Julia. Dit is het eerste volledige album dat ik van hen beluister. Wellicht niet de meest logische keuze, maar ik was vooral benieuwd naar dit album, omdat ik hier nog geen liedje van kende. Van eerdere albums ken ik oa Yellow Brick Road, Big Jet Plane en Draw Your Swords. Helaas komen de nummers op dit album daar nog niet in de buurt, of het moet een enkeling zijn. Main Street komt voorlopig naar voren als favoriete nummer. Dit album is uitstekend, maar ik betrapte me er wel tweemaal op dat ik mijn aandacht dreigde te verliezen. Sommige nummers kabbelen wat voort, andere nummers zijn niet onderscheidend genoeg. Het geheel is dan weer alleraardigst: Angus & Julia Stone is een fijne cd, waarop geen enkele song echt uit de toon valt. De echte spanning ontbreekt, maar broer en zus verstaan het een pop cd te maken die constant aangenaam in het gehoor ligt. Snel hun eerdere werk beluisteren.3,5*