Talking Heads - Stop Making Sense (1984)

Geweldige plaat. Valt me op dat de nummers van Speaking in Tongues hier een stuk beter uit de verf komen, al blijven Swamp en What A Day That Was voor mij zwakke broeders.

Maar goed, wat een ritmesectie... de baslijnen in Making Flippy Floppy bv. Fantastisch.

Helaas overtreffen niet alle liveversies de originele: Take Me to the River en Crosseyed and Painless zijn toch een stuk minder. De eerste had gewoon een ballad moeten blijven.

Wat moet het geweldig zijn geweest om een concert als dit mee te maken trouwens...

STOP MAKING SENSE (1984)

Ik denk dat ik dit hun beste album vind.
Vooral dan in de originele CD versie (daar duurden
de tracks langer dan op de vinyl versie), zonder de bonus tracks.
Er zitten heel sterke bonustracks tussen, maar het album
duurt me als 16 tracker net iets te lang ... marathonplaat.

Heaven had bijvoorbeeld op het oorspronkelijke album gemoeten.
Dit is de ultieme versie ... en het had het aandeel songs uit hun laatste
langspeler Speaking in Tongues kunnen reduceren.

Want op het oorspronkelijke, negen tracks tellende (die zonder
sterretjes) album stonden maar liefst 4 nummers van Speaking in Tongues.
Swamp had er af gemogen, voegt weinig toe aan de studio versie.

Dat doen Slippery People en Girlfriend Is Better wel.
Opspattend zweet op de gezichten van driftig musicerende bandleden.
Een David Byrne die zijn zoveelste rondje rond het podium jogt.
Slippery People zou in zijn live versie hier en daar de hitparade halen.

Daarnaast krijgen we met Psycho Killer (met die cassettespeler
op het podium en Byrne die zich in een kramp wandelt ... sublieme vondst),
Take Me to the River, Life During Wartime en Once in a Lifetime
van elke voorafgaand album de bekendste single live.

This Must Be the Place (vijfde nummer van Speaking in Tongues
en hier als bonustrack toegevoegd) was de 7" b-kant van de singles
die van Stop Making Sense getrokken werden. Ik heb hier zowel
Slippery People als Once in a Lifetime met identieke hoes
en identieke b-kant in mijn collectie zitten.

Tenslotte What a Day That Was van Byrnes solo-album.
Hier zodanig door de groep toegeëigend alsof het al jaren
op hun repertoire stond. Heerlijk geschifte meezinger.

Crosseyed and Painless vind ik samen met Heaven
de beste toevoeging aan deze expanded remaster.

De andere tracks hoefden voor mij niet zo.
Genius of Love is trouwens een Tom Tom Club hitje.

Zowel de film als de plaat zijn must haves in elke rock collectie.
Van hetzelfde niveau als Under a Blood Red Sky ... prachtig.

ps. De versie van Psycho Killer op de oorspronkelijke plaat
heeft niet die cassette breaks die je in de film ziet en wel hoort op de reissue.
Ik vind deze live versie van Psycho Killer trouwens veel beter dan de studio.
Dat geldt trouwens voor veel van de songs hier ... zoveel beter live.

Jarenlang mijn schouders opgehaald bij de Talking Heads, maar uiteindelijk toch langzaam overstag gegaan door, of all things , de top 2000. De tv-show Top 2000 A Go Go toonde een paar jaar geleden een flard van Psycho Killer, gespeeld door zanger David Byrne, alleen met een tapemachine en een akoestische gitaar. Het zal de versie van deze plaat zijn geweest, volgens mij ook wel de definitieve versie van dat nummer.

Dat bijna obsceen aanstekelijke refreintje... fafa fafafa fafa fafafa... Het bleef maanden in mijn hoofd zitten. En dat na tien seconden muziek. Alleen dat al heeft iets magisch.
(Het is natuurlijk mogelijk dat ik het nummer al eerder had gehoord, ik bedoel, het is Psycho Killer van The Talking Heads, maar als dat zo is dan zou ik het niet weten).

Psycho Killer verdween op mijn MP3-speler, maar pas een paar weken geleden ging ik me echt een beetje in de muziek van de groep verdiepen. Intussen is er sprake van een lichte Talking Heads-obsessie van mijn kant.

Dit was de eerste plaat die me echt wist te grijpen, al liggen Fear Of Music, The Name Of This Band Is Talking Heads en Remain In Light inmiddels ook volop te roteren hier in huis. (En vooral ook My Life In The Bush Of Ghosts, maar dat is ook een recensie-opdracht).

Stop Making Sense... prachtige titel voor een prachtige plaat, die het melodieuze van britse rock combineert met de eclectische groove van wereldmuziek, de energie van punk en de funk van eh... funk. En het meest wonderbaarlijke is dat het nog een liveplaat is ook. Gewoon mensen die muziek spelen, zonder al te veel trucjes. Perfect ingespeelde band, mooie liedjes, fijne grooves. Het is alles wat je nodig hebt, soms. Het leven is goed.

Talking Heads weet als geen andere band live iets toe te voegen.
Er wordt niet gekozen voor grote verkleedpartijen, maar juist een opkomst met een eenvoudige cassetterecorder met een ingespeeld ritme tijdens opener Psycho Killer.
In eerste instantie stoorde ik me mateloos aan die ingebouwde break, maar nu waardeer ik het juist als iets extra’s.
Natuurlijk moet je eigenlijk de beelden er gewoon bij zien.
Het liefste op groot scherm natuurlijk.
Ik kan me herinneren dat deze in Nijmegen ooit in het filmcafé gedraaid werd; helaas ben ik er toen niet geweest, maar via VHS alsnog mogen genieten.
Al zal de impact niet te vergelijken zijn.
Toen ik jaren later Walk The Line over Johnny Cash in de bioscoop zag moest ik dan ook gelijk terug denken aan Stop Making Sense.
Daarbij was het decor geen concertzaal, maar een gevangenis, ook hier ging de eerste aandacht naar de schoenen.
David Byrne die zijn rol als zanger combineert met een cabaretachtig achtig optreden; geniaal.
De foeilelijke schemerlamp als danspartner in This Must Be The Place.
Het publiek om een vuurtje vragend tijdens de eerste tonen van Burning Down The House. Een overspannen Amerikaanse nerd in Once In A Lifetime, die duidelijk model heeft gestaan voor het karakter William 'D-Fens' Foster uitgebeeld door Michael Douglas in Falling Down.
Of het semi- geïmproviseerd dansje met de achtergrondzangeressen in Slippery People.
En juist bij dat nummer viel bij mij het kwartje.
Hier laat Talking Heads horen meer in hun mars te hebben dan een grappige podiumact.
De versie op Speaking in Tongues vind ik niet zo bijzonder, saai zelfs.
Live komt het beter uit de verf, juist vanwege het perfecte samenspel tussen bas en gitaar; al is het duidelijk de percussie die halverwege er met de hoofdprijs vandoor gaat.
Natuurlijk zijn er genoeg acts die live prima kunnen presteren, maar in ken geen enkele band die op zo’n ontspannen manier zich presenteert als Talking Heads op Stop Making Sense, waarbij niet geheel wordt vastgehouden aan het perfect proberen na te spelen van de studioversies.
Hierbij gaat het om het totaalplaatje, waarbij het experimentele element niet uit de weg wordt gegaan.
Sterker nog; hun zelfs definitief bij een groter publiek op de kaart zette.

In het kader van de” kunst projectweek 1985” van het Coriovallum College te Heerlen heb ik deze film voor het eerst in klassikaal verband gezien en wat me altijd is bijgebleven is dat de hele klas vanaf de 1e seconden direct gefascineerd was door dat vreemde mannetje met nerdy haar in een wit pak, welke begeleidt door het fameuze cassettebandje op zijn gitaar begint te spelen. “Psycho killer” zet direct de toon, en wat daarna bleef boeien was het feit dat het publiek nauwelijks in beeld is (toen erg ongewoon voor een concertregistratie) en het per nummer uitbreiden van de band. Bij het magistrale “Heaven”(helaas niet op de LP versie), sluit Tina Weymouth zich aan bij David Byrne, etc.. totdat de hele band compleet is. Wat met de complete band volgt is een geweldig concert waarbij de live versies de studionummers doen verbleken.
“Slippery people”, no.3 op de LP en volgens mij het 5e of 6e nummer in de film, doet me nog steeds denken aan het moment dat onze leerkrachten het podium oprenden, gevolgd door zowat de hele klas, en massaal voor het witte doek begonnen te dansen. Need I say more?
De nummers “Burning down the house” en “Once in a lifetime” zijn voor mij onverslijtbaar en van grote klasse, en ik heb zelden een band gezien welke live zo’n indruk heeft achtergelaten. Na het zien van deze film was de hele klas verbroederd en was eenieder fan van de Talking Heads, ongeacht of het rockers, wavers of discokakker waren.
Stop making sense: met recht een klassieker!
Als MusicMeter een Top 11 had gehad, had deze erbij gestaan, voor de echte Top 10 heb ik me even beperkt tot studioalbums, dus geen compilaties of live albums...

Ook ik ga mijn score verhogen naar 5 sterren. Dit blijft een fantastisch live album van de Talking Heads. Let wel, de 5 sterren gelden voor de originele vinyl uitgave uit 1984. De latere remaster met bonustracks vind ik persoonlijk echt vreselijk, die verknallen de coherente sfeer die op het origineel zit. Het originele vinyl album heeft een flow die je helemaal uit moet zitten, bij de remaster zit ik telkens met de vinger op de zap knop omdat er teveel flut nummers tussen zitten die de totale sfeer verknallen. Misschien zijn het geen flut nummers maar is de track selectie niet goed, in ieder geval kan ik er niet naar luisteren. De opname kwaliteit van het origineel is meer dan prima dus de remaster heb je ook helemaal niet nodig.

David Byrne is een super getalenteerde muzikant. Hij is zo autistisch als een deur maar daar is op het podium helemaal niets van te zien daar is hij als een vis in het water. Misschien een beetje in zijn geen contact hebben met de rest van de band. In interviews is het wel te zien, daar doet hij soms de gekste dingen maar dat terzijde en vaak ook wel hilarisch. Byrne zegt zelf dat zijn autisme hem een muzikale superfocus geeft die "normale" mensen niet hebben. Ik vind zelf dat het een bijzondere unieke man is die in zijn carrière mooie muziek heeft gemaakt.

Anyway, dit album in zijn originele vorm (en ook de DVD) is een eighties klassieker die iedereen eigenlijk verplicht in zijn/haar verzameling moet hebben staan.

Lp is binnen, ben er blij mee.
De vormgeving had veel beter gekund, geen klaphoes maar twee lp’s in een standaard hoes…slecht.
Wel een fraai boekje.

Op de streaming diensten wijkt wel vaker de volgorde van een album af (zoals 50 van Willie Nelson). Fysieke album is daarbij leidend en dat is logisch

Ik had de concertfilm wel al op dvd en op tv gezien maar nog nooit in de bioscoop, gisteren voor het eerst...prachtig!!
Zaten veel mensen in hun stoelen mee te bewegen maar niemand leek het aan te durven om te gaan staan en mee te dansen...waar wel alle aanleiding voor was eigenlijk, want wat een geweldig concert was dit toch !!