Talking Heads - Stop Making Sense (1984)

Toch maar wat aan gedaan, ik zag hem toch liggen toen ik In Rainbows kocht

Beste album van Talking Heads voor mij, niet alleen voor de reeks goeie songs, maar ook voor het geheel dat erachter zit, de film etc...

Talking Heads is een beetje een vreemde groep in mijn collectie. Als ik er eens naar luister, dan vind ik het over het algemeen niet slecht, maar ik heb nooit de neiging om er naar te luisteren. Als ik moet kiezen wat er eens in de stereo gegooid wordt of in de autoradio: het stukje 'talking heads' sla ik steevast over, wegens geen echte interesse...

Zelfde voor compilatielists op mijn mp3: eigenlijk nooit een talking heads nummer er tussen.

Bij de meeste albums is het van 'goed, niet goed, redelijk, toch eens herbeluisteren', bij Talking Heads albums is het altijd: ken ik, is wel redelijk, maar toch maar niet beluisteren... Heel vreemd, het lijkt een beetje dat Talking Heads in een eigen universum speelt waar het voor mij even leuk vertoeven was, maar waar ik nu nooit meer ingeraak.

Deze plaat draaide mijn vader (samen met Transformer van Lou Reed) steeds in de auto als we op vakantie gingen. Na pakweg 20 jaar heb ik deze zelf eens bovengehaald. De goede muziek en de gedachte naar vakantie en mijn "wonderjaren" zorgen voor een welverdiende 4*-en!

ps: als kind dacht ik dat Byrne "psycho chicken" ipv "psycho killer" zong, hoe ik daar ooit bijgekomen ben, geen idee, maar wel grappig als je er jaren later over nadenkt.

en in plaats van het bekende: fa, fa faa, fa, fa fa fa faa, fa, zong hij zeker tok, tok, tok, tok, tok, tok, tok, tok, tok, tok?

psycho chicken klinkt wel als een gevaarlijk karakter uit the muppets.

Er bestaat een echte cover, of een persiflage, zeg maar die Psycho Chicken heet en hilarisch is; Ik ken de uitvoerder niet.

O, by the way: mensen, van dit album moet je zeker ook de DVD hebben, want dit is het mooist in beeld gebrachte concert ooit, gewoon top!

De uitvoerder van Psycho Chicken is Pommy Johnson. Klik!

Brilliante concert registratie

Geweldige plaat. Valt me op dat de nummers van Speaking in Tongues hier een stuk beter uit de verf komen, al blijven Swamp en What A Day That Was voor mij zwakke broeders.

Maar goed, wat een ritmesectie... de baslijnen in Making Flippy Floppy bv. Fantastisch.

Helaas overtreffen niet alle liveversies de originele: Take Me to the River en Crosseyed and Painless zijn toch een stuk minder. De eerste had gewoon een ballad moeten blijven.

Wat moet het geweldig zijn geweest om een concert als dit mee te maken trouwens...

Ik ben pas 15(over twee maanden 16) en sta nu al in de top 250(nummer 248 als ik het goed heb) van meeste stemmen hier. Waarom? Muziek is mij passie en het luisteren en schrijven erover zijn mij grootse hobby's. Maar hoe ben ik eigenlijk met rockmuziek in aanraking gekomen? Drie antwoorden zijn mogelijk: The Doors van The Doors, Animals van Pink Floyd en het meest Stop Making Sense van Talking Heads.

Vanaf mij 10de gingen we in het buitenland op vakantie en iedere vakantie werdt Stop Making Sense in de replay gezet, soms afgewisseld door een blues verzamelaar of een Dire Straits CD maar vooral het live album van 'The Heads'. Iedere keer dat we op vakantie gingen, Engeland, Berlijn, Tsjechie kwam Stop Making Sense mistens 2 keer voorbij. Zo is het langzaam maar zeker in mij hoofd gebrand en ik begong het zelfs te waderen.

Nu luister ik het album weer in 1,5 jaar en er niks verandert eraan sinds ik hem hoorde voor het eerst hoorde op de Duitse snelweg. Kritisch, poppy maar ook rauw. Hoogtepunt is en blijft Spycho Killer, ik kies deze versie ver boven het al geweldige origineel: het is veel rauwer en David Bryn zingt het met zoveel woede/kracht dat je er recht in wordt ingesleurd. Thuis luister ik jammer genoeg het album zelde(nu weer, laaste keer was denk 2 jaar geleden...) maar ik vindt het nog steeds een van de hoogtepunten van de voor mij redelijke vreselijke jaren 80.

In het boek Amarican Spycho(dat een van mij favoriete boeken is) koopt het hoofdpersoon, een van buiten normale gebruinde snobiste zakenman maar van binnen een zieke moordernaar, een Talking heads album in tower records(volgens mij was het Naked). Hij zet het over op een bandje en luister er overal na. Hij houdt ook van Genisis nadat Peter Gabriel verliet, Huey Lewis & The News en Whitney Houston. Een lopend voorbeeld van de slechte smaak zullen veel mensen zeggen behalve over Talking Heads. Talking Heads is eigenlijk de enigste band die een redelijke(dit album is gewoon geweldig, van de studioplaten ken ik een hoop losse nummers maar heb alleen 77 gehoord die licht tegenviel) waar ze van vinden dat ze een redelijk album hebben gemaakt.

You May Ask Yourself, Am I Right Or Wrong zingt Bryn met bijtende toon in Once In Lifetime. Want wat heeft een 15, bijna 16, jarige al geleefd. En waarom kent hij dit album? Ik heb 'nog niet geleefd' volgens velen maar heb me op muzikale gebieden al geleefd. Het leven begong bij deze plaat. Ik sluit me denk vanavond me maar eens weer op in mij kamer en zet deze plaat op repeat en ga door mij geliefde het jaar... boeken doorlezen. Want als een band een perfect en eerlijk tijdsbeeld geeft over de problemen in de jaren 80(oorlog, spychopaten, de verkeerde weg van je leven gekozen hebben) zijn het wel de Talking Heads.

Misschien ook een reden om al die Strokes/indie-rock fans van mij leeftijd aan te zetten tot het luisteren van deze plaat. Veel bands putten hier nog een hoop uit en het is zeker nog niet verouderd. Kijk en luister maar eens naar de Spycho Killer video die hier staat, de heads waren niet de meest bewegelijke band ooit maar ik denk dat jullie de muziek wel kunnen waderen. Net als ik begong als tien jarige, nu zes jaar en acht jaar later van the doors. Je zal er geen spijt van krijgen.

Ik verhoog hem maar van een 4*(wat dacht ik...) naar een 4,5.

Mooi gesproken; maar verhoog hem maar naar 5.

nog niet, maar ik denk dat hij dat ooit wordt

Briljante live-registratie, eerst had ik hem op LP, nadien kocht ik de CD vanwege de bonustracks.
Sommige nummers zoals "Burning Down the House" en "Once in a Lifetime" vind ik live zelfs nog beter uit de verf komen dan de studio-versies, "Slippery People" vind ik gewoon top.
Zeer dansbaar met aanstekelijke ritmes en melodieën.

Dit is verreweg de beste Talking Heads plaat die gemaakt is. Deze live nummers zijn beter en bekender dan de originele versies. Essentieel zijn Psycho Killer en Slippery People. Probeer wel de Special Edition versie te krijgen vanwege de vele extra nummers en de betere geluidskwaliteit.

Extra is Genius of Love van de Tom Tom Club van Tina Weymouth en haar zussen. Deze presteerden het om als een van de eerste blanke bands uit NY in begin jaren 80 rapmuziek te maken zoals de Wordy Rappinghood en ook zoals Blondie opkwam met met Rapture. Daarna kwam de Sugar Hill Gang en allerlei andere zwarte bands.

Dat grote pak van David Byrne ergens in die film.....briljant gewoon.
En heerlijke versies van Heaven, Burning down the house en Slippery People. Maar verder vind ik het de genialiteit missen van Fear of Music en Remain in light. Dat zijn toch de echte "musts" als je gaat voor de Talking Heads. Wel een mooie concertfilm, heb indertijd staan swingen in de bioscoop, geweldig was dat, iedereen ging uit zijn dak.

Op nieuwjaarsdag, en dan bedoel ik rond 03.00, gekeken. Geniaal optreden.

Het begint eigenlijk met het beste nummer van de hele show, Psycho Killer, Qu'est-ce que c'est, Fa fa fa fa fa fa fa fa fa far better, run run run run run run run away! Simpel, toch zooo goed.



Daarna komt de heele band bij elkaar, en met de komst van de twee blokken met synths begint het feest pas echt. Heerlijk dat nummer van de Tom Tom Club tussendoor. Once in a Lifetime is geweldig gedaan. En bij Crosseyed and Painless gaat iedereen wel uit zijn dak. Tussendoor de briljante dansjes van Byrne, die als een ADHD kind het podium op en neer rent. Het Grote Pak kan dan natuurlijk alleen maar legendarisch zijn!

Magnefieke live-plaat. Zaterdag op het feest van schoonpa (die 50 werd) kwam Once In A Lifetime langs en de avond er na was ik alweer Talking Heads verslaafd. Vooral deze weer heel veel gedraaid, stilzitten is écht onmogelijk.

Crosseyed and painless is briljant juist in de live versie!

Mja, ik vind oudere liveversies (o.a. van dat bekende concert in NY in ik meen '80?) wel wat beter.

Bestaat er een vrolijkere, opgewektere plaat dan deze? Ik betwijfel het
Misschien bestaat die wel maar is de plaat enkel de beluisteren als je dan ook echt opgewekt bent. Maar deze kan je wel bijna altijd beluisteren zonder geïrriteerd of zenuwachtig te raken (wat ik toch wel uitzonderlijk vind hoor). Girlfriend is better is mijn persoonlijke favoriet, geniaal prettig gestoord! Sommige nummers skipp ik dan telkens weer opnieuw... Ondanks die nummertjes die overslaan moet, zijn de goeie nummers zo uitzonderlijk goed dat ik niets anders dan 5 x * kan geven.

Worden er trouwens ook mensen hier zo triestig en zwaarmoedig van het nummer "naïve melody"? Heel erg vreemd maar ik vind dat een heel erg goed doch erg deprimerend geval. Er gaat zo een zwaar nostalgisch gevoel van uit waar mijn weke geest niet tegen opgewassen is. Enfin, ik voel me er altijd een beetje raar door... Ondanks de toch positieve tekst...

Juist ja........

Haha, scherp.

Naive Melody vind ik echt geweldig, word er juist heel blij en opgewekt van. De cover door Arcade Fire is ook erg de moeite waard.

komt zeker in aanmerking voor beste live cd aller tijden en de dvd moet je ook gewoon hebben !

alles is 100 % !

De concertfilm hiervan morgen integraal op Arte vanaf 23h55.
Meer info hier.

Wie die nog nooit gezien heeft: Absoluut kijken !!!

STOP MAKING SENSE (1984)

Ik denk dat ik dit hun beste album vind.
Vooral dan in de originele CD versie (daar duurden
de tracks langer dan op de vinyl versie), zonder de bonus tracks.
Er zitten heel sterke bonustracks tussen, maar het album
duurt me als 16 tracker net iets te lang ... marathonplaat.

Heaven had bijvoorbeeld op het oorspronkelijke album gemoeten.
Dit is de ultieme versie ... en het had het aandeel songs uit hun laatste
langspeler Speaking in Tongues kunnen reduceren.

Want op het oorspronkelijke, negen tracks tellende (die zonder
sterretjes) album stonden maar liefst 4 nummers van Speaking in Tongues.
Swamp had er af gemogen, voegt weinig toe aan de studio versie.

Dat doen Slippery People en Girlfriend Is Better wel.
Opspattend zweet op de gezichten van driftig musicerende bandleden.
Een David Byrne die zijn zoveelste rondje rond het podium jogt.
Slippery People zou in zijn live versie hier en daar de hitparade halen.

Daarnaast krijgen we met Psycho Killer (met die cassettespeler
op het podium en Byrne die zich in een kramp wandelt ... sublieme vondst),
Take Me to the River, Life During Wartime en Once in a Lifetime
van elke voorafgaand album de bekendste single live.

This Must Be the Place (vijfde nummer van Speaking in Tongues
en hier als bonustrack toegevoegd) was de 7" b-kant van de singles
die van Stop Making Sense getrokken werden. Ik heb hier zowel
Slippery People als Once in a Lifetime met identieke hoes
en identieke b-kant in mijn collectie zitten.

Tenslotte What a Day That Was van Byrnes solo-album.
Hier zodanig door de groep toegeëigend alsof het al jaren
op hun repertoire stond. Heerlijk geschifte meezinger.

Crosseyed and Painless vind ik samen met Heaven
de beste toevoeging aan deze expanded remaster.

De andere tracks hoefden voor mij niet zo.
Genius of Love is trouwens een Tom Tom Club hitje.

Zowel de film als de plaat zijn must haves in elke rock collectie.
Van hetzelfde niveau als Under a Blood Red Sky ... prachtig.

ps. De versie van Psycho Killer op de oorspronkelijke plaat
heeft niet die cassette breaks die je in de film ziet en wel hoort op de reissue.
Ik vind deze live versie van Psycho Killer trouwens veel beter dan de studio.
Dat geldt trouwens voor veel van de songs hier ... zoveel beter live.

De tweede keer klonk hij me een stuk beter dan de eerste. Dat is toch niet de bedoeling bij een concert

En bij Psycho Killer miste ik toch de koude bass van de studio (als reactie op wat Dazz poneert).

Sinds wanneer is 't een minpunt als een plaat beter wordt naarmate men vaker luistert?

Dazzler je vergeet Burning Down The House hoe vind je die?(voor de rest goede recensie trouwens)

Burning down the House doet wat de titel zegt.
Gegarandeerd volk op de dansvloer.

Een spetterend nummer dat niet mag vergeten worden.
Ook al deed ik dat dus wel in mijn recensie ... oepserdepoeps.

Met dank voor het compliment, Ataloona.