Robert Plant - Lullaby and... the Ceaseless Roar (2014)

Ja, dat was natuurlijk ook prachtig.

Hopelijk komt hij volgend jaar naar Nederland met zijn Shape Shifters toernee. Daar is nu nog niets van bekend, wel zijn tourdata voor Amerika en Engeland.

Plant lijkt me een toffe peer en goeie muzikale mentor. Maar daar gaat het hier niet om. Ik heb het album nu een aantal malen beluisterd en bij mij komt het niet aan. De instrumentatie is in orde. De ruimtelijke productie bevalt me al minder. Het is vooral zijn weinig verrassende stem die me in de weg zit. Zo ken ik er nog wel een paar. En beter. Er zijn te weinig momenten dat ik écht mijn oren spits: kabbelalbum.

Tja, 46 jaar in het vak. Wat had je van Plant eigenlijk nog gewild inzake zijn stem die nog verrassend had kunnen zijn?

Dat het een "kabbelalbum" is spreek ik overigens graag tegen, dan zou er te weinig afwisseling zijn en dat is zeker niet waar.

Met die afwisseling zit het wel snor. Het is de imo nogal vlakke stem van Plant en de productie die me op afstand houden ipv me het album in te zuigen. Behalve van wat oude Ledzephits ken ik Plant overigens nauwelijks dus beoordeel ik hem op zijn huidig vocaal kunnen en dat vind ik enigszins gewoontjes. De gevarieerde songs boeien me daarom nauwelijks maar storen me ook zeker niet. Mij zal je dus niet horen juichen noch klagen. Dat bedoel ik met kabbelalbum.

De zang vind ik precies bij deze muziek horen, kistenkuif. Maar we hebben weleens meer een andere beleving van de zang op een album . Voor mij is dit album een van de absolute hoogtepunten van 2014 en gaat zeker hoog in mijn top 10 eindigen.

Hoe zou je 'deze muziek' dan kunnen typeren en waarom past Plant's stem daar zo goed bij? Vanwege de keltische roots misschien...?

Je kunt een man van 67 toch geen muziek a la Led Zeppelin meer laten maken?!

Jan Smeets laat Mick Jagger anders wel muziek a la The Rolling Stones maken.

De man zal voor eeuwig het stempel Zeppelin mee dragen.

Het siert hem wel dat ie er klaar mee is en iets anders prefereert (al vind ik het jammer) maar hij komt er verdomd goed mee weg.. zeker op dit album! En dat is knap!

En ben jij nog naar The Stones gaan kijken op Pinkpop, Rudi S ?

No, Ik ben toen met Peter Tosh gaan kijken en heb Mick toen gemist.

Dat is mijn vraag met een tegenvraag beantwoorden. Ik heb het over Plant's zangkunst op dit album en verwacht helemaal geen ledzepstrot. Mij is nogsteeds onduidelijk waarom je vindt dat zijn stem anno nu zo goed bij deze muziek past.

Na aanvankelijk heel enthousiast te zijn slaagt dit album voor mij toch ook wat tegen. De muziek klinkt fantastisch en de stem van Robert Plant heeft nog steeds iets bijzonders. Maar wat hij er nog mee kan is wel erg beperkt geworden. En daarmee wordt het album ondanks de muzikale gelaagdheid toch wat vlak en mak. Heerlijke muziek voor op de achtergrond maar als ik er echt voor ga zitten blijf ik een beetje op mijn honger zitten.

Daar verschillen we van mening. Ik vind dit bepaald geen achtergrondmuziek. M.i. een stuk interessanter dan veel andere albums die in de rotatielijst staan.

Ik overweeg om in de politiek te gaan Maar om op je vraag terug te komen, kan het waarom niet onderbouwen.

Geen idee wat er in de rotatielijst staat. Dat volg ik niet.

Dat gevoel heb ik bij politici regelmatig alleen zijn ze er nooit zo eerlijk over. Dus ik weet niet of je toekomstplannen wel realistisch zijn...

De muziek van Plant cs op dit album typeer ik gemakshalve maar even als celtic spacerock waarbij ik zijn stem een prominentere rol had toegewenst. Een meer directe, bescheiden en intieme productie had wellicht daarbij kunnen helpen.

Ik heb nog niets gehoord van dit nieuwe Plant album.
Maar afgaande op zijn recente voorgaande werk, ben ik onder de indruk van zijn vocalen.
Het is niet meer de Plant die de hoge regionen op zoekt. Is ook niet meer nodig.
Als hij nu nog tot het uiterste zou gaan als in zijn tijd bij Zep zou dat waarschijnlijk geforceerd aan doen en de muziek die hij ten heden dagen tentoonstelt, vraagt een andere aanpak. En dat is ok.
Hij zingt relaxter, maar ook warmer.
Zonder zijn eigen indentiteit te verliezen overigens.
Plant past zich aan. Een man op middelbare leeftijd die een muzikale vorm heeft gevonden die goed bij hem past. Maar nogmaals, ik kan dit nieuwe album nog niet beoordelen.

Maar het zegt genoeg over Plant's weigering om met Led Zep een doorstart te maken. Page zou het liefst vandaag weer aan de slag willen.
Maar buiten het feit dat Plant het verleden wil laten rusten, heeft hij weinig zin meer om zich te overschreeuwen.
Een wijs man.

Zou het dan niet eens tijd worden om te gaan luisteren?!

Ik mis bij dit album heeeeel erg producer T-bone burnett! Zo zie je maar weer dat de producer in feite belangrijker is dan de artiest

gelijk ff checken wat t-bone de laatste jaren heeft gedaan

Burnett, Henry, Goodrich, aan dat type producers zat ik ook te denken. Maar die passen weer minder bij de typisch angelsaksische sfeer van de muziek.

Zijn stem heeft nog niets ingeboet. Blijft een DIJK van een zanger natuurlijk. De begeleiding op dit album moet ik enigszins aan wennen, maar ik blijf toch steeds benieuwd naar het volgende nummer van het album. Ik begin met 4.0, maar sluit niet uit dat ook dit album moet groeien.

Verrassend om jou hier tegen te komen, muziekobsessie, volgens mij beluister jij dit soort muziek erg weinig. Ben het overigens totaal oneens dat T-Bone Burnett dit album had moeten produceren. Hij heeft totaal geen kaas gegeten van dit soort muziek.

oja en deze dan Robert Plant & Alison Krauss toch wel 1 van Plants beste in mijn oren

Daar vind ik dan weer niet veel aan. Maar ja smaken he.
Ik heb deze nu een keer of 5 voorbij laten komen via YouTube. En ik verwacht altijd een top product van Plant. En dat is er niet geheel uitgekomen vind ik. Welliswaar wat beter dan zijn vorige. Maar geen absolute kraker. Het valt me op dat halverwege mijn aandacht verflauwt. Geen goed teken dus. Maar ik wacht met een echte beoordeling. Want ik wil Lullaby eerst eens goed horen over mijn eigen installatie.

T-Bone Burnett is iemand uit vooral de rock, pophoek.

De critici denken daar in ieder geval anders over. Misschien ben je niet gewend naar muziek te luisteren, waar invloeden vanuit de wereldmuziek zitten.

Foei Lura, uiltje geknapt? T-Bone Burnett produceerde niet alleen het duo Plant & Krauss maar ook twee prachtalbums van Gillian Welch, de topper King of America van Costello en nog een heeel lange rij albums en soundtracks die met geen mogelijkheid binnen het genre rock of pop zijn te categoriseren. Dat Plant na het megasucces van zijn duoplaat met Krauss niet opnieuw met Burnett in zee is gegaan, betekent dat hij klaarblijkelijk een ander geluid zocht en dat is natuurlijk respectabel. Of het klikte niet, dat kan ook.

Zoals bijvoorbeeld Hidden Charms van Willie Dixon (blues), Braver Newer World van Jimmie Dale Gilmore (alt. country) en Ralph Stanley van Ralph Stanley (bluegrass/country). Zeer veelzijdige producer hoor, die T Bone Burnett.

Dat de critici positief zijn over deze plaat zal Plant ongetwijfeld leuk vinden. Maar verder zegt dat natuurlijk niks.
Ik luister inderdaad niet al te veel naar wereldmuziek. Maar het is niet zo dat ik nu van mijn muzikale sokken ben geblazen. Zo lastig is de muziek die zijn band laat horen nu ook weer niet te doorgronden. En nogmaals het klinkt allemaal best geinig. Maar een wereld plaat is het volgens mijn oortjes zeker niet geworden.