Talking Heads - Fear of Music (1979)

Vooruit dan: ik gooi er een halfje bij en Fear Of Music wisselt van plaats met OK Computer in mijn top 10. Er staan gewoon alleen maar goeie nummers op deze plaat.

Ik heb altijd geweten dat mijn nerveus afgestelde hersenen me parten spelen bij het beluisteren van popmuziek

Halte nummer drie op mijn Talking Heads-reis, en het is een trip waarbij je naderhand enkel kunt bazelen: "Wat was het fantastisch!"

De opener "I Zimbra" is één en al een nonsens-muziek. Je moet al gehospitaliseerd zijn om hier geen schabouwelijke (ik spreek voor mezelf ) danspogingen te willen ondernemen.

Het is het soort teneur dat doorheen deze nummers waaiert: uiterst dansbaar - maar de stoorzenders verhinderen je helemaal loos te gaan (de grimmige gitaaruithalen in "Mind" bijvoorbeeld).

Deze "Fear of Music" trekt in alle richtingen, is een ware stadslangspeler (het is niet toevallig dat "Cities" zo'n wervelende indruk nalaat): van het zoetsappige "aaa-h" koortje in "Air" tot de gemuteerde discoriff van "Paper" - ik slaag er simpelweg niet in te stoppen te luisteren naar deze pot-pourri van klanken & stemmingen

Steeds opnieuw vallen er nieuwe ingangen te ontdekken in deze liedjesverzameling. En achter elke deur wacht alweer een hoogst onverwachte muzikale twist.

"There's a party in my
mind...And I hope it never stops
There's a party up
there all the time...They'll party till they drop" - zingt Byrne in "Memories can't wait". Inderdaad, inderdaad

Formidabel album dat al meteen met een schitterend eclectisch en ritmisch sterk I Zimbra opent. Hier staan geen missers op, en de plaat beklijft van begin tot eind, raar dat ik de plaat nog niet gekwoteerd had of er iets had bijgeschreven, soms denk je dat en blijkt dat niet zo te zijn.
Bij deze.

****1/2

De tekst van Animals... Dat noem ik nog eens humor.

schitterende plaat die alleen nog door ' remain ' overtroffen ging worden !

Wat een fantastische plaat blijft dit toch. Voor mij nog steeds hun beste album, woorden schieten me tekort. Terug in mijn top 10 hiermee!

Deze plaat haalt het voor mij niet bij zijn voorganger en opvolger. Het mist een soort swingendheid die ik bij de andere twee wel voel. Zo is I Zimbra op dit album wat mat, terwijl het op The Name Of This Band Is Talking Heads extreem dansbaar is. De liveversies vind ik sowieso een stuk beter dan die op de plaat; hier lijkt er wat minder gevoel in de zijn gelegd. Alleen Animals is hier superieur: David Byrne lijkt echt woedend te zijn onder het zingen

Een paar pakkende quotes hier. Inderdaad, geen zwakke plekken. Meeslepend, maniakaal, dwingend, urgent, creatief, tijdloos. Een prachtig album dat nog steeds staat als een huis. De Heads doen er op hun derde plaat in mijn scores weer een halfje bij t.o.v. van de voorganger, die ik al weer sterker vond dan het debuut. En zelfs dat was al mooi. Erg, erg, erg, erg goed. En het vervolg 'Remain in Light' is al even prachtig.

Tja, ik draai dit album dan niet zo vaak meer, net zomin als andere Talking Heads, maar het is ondenkbaar dat dit album ooit uit mijn top 10 verdwijnt. Geniaal, geniaal, geniaal......
Die David Byrne, wat een kerel, fantastisch, en dat veel te grote pak in Stop making Sense; subliem.

Jongens, sluit me helemaal bij jullie aan. Weergaloze cd met Cities, Memories can't wait. Talking heads op hun top. Het is overigens ook wel eens minder geweest.

Waarom zou je het album niet zo vaak meer draaien, Rimboldt? Een cd met 5 sterren komt toch regelmatig voorbij, mag je veronderstellen?

Zou het niet weten Musician, maar zo gaat dat soms. Kwaliteit is wat anders dan kwantiteit. Ik kies vaak wat makkelijke muziek om te luisteren, en sommige muziek in mijn top10 is nu eenmaal niet zo makkelijk. Ik vind het niet altijd comfortabel om aan de gekte van Byrne blootgesteld te worden, maar het is en blijft geweldige muziek

Grappig hoeveel I Zimbra weg heeft van het eerste stukje van Fela Kuti's Igbe (van het album Gentleman). Je zou bijna zeggen dat het een verpostpunkt eerbetoon is. Erg, erg leuk.

Wat me laatst ook opviel toen ik Fear of Music weer 's draaide, zijn de stadsgeluiden die de ritmesectie creëert in Cities. Het klinkt echt alsof je op een druk kruispunt staat... Verder echt een prima plaat, die wel een beetje naargeestig klinkt, maar bij vlagen ook behoorlijk humoristisch is.

Dit album was jarenlang mijn favoriet van Talking Heads, maar de laatste twee jaar is het toch wel een beetje voorbij gestreefd door Remain in Light, waarop werkelijk al het goede van deze band samenkomt.

Ik heb hier even een veel mooiere hoesafbeelding geplaatst. Die vorige zag er echt niet uit.

Ik heb 'm weer eens opstaan: wat is dit toch een geniale donkere grappige trieste hele mooie plaat.

Ik zie net dat 'ie nr. 3 staat in de toplijst van 1979 en dat was toch wel een heel aardig muziekjaar. Selecteer hier trouwens maar eens 3 favoriete tracks van: een heel opgave vond ik.

deze vandeweek na bovenstaande reacties op mp3 speler gezet tijdens ut mountainbiken

kheb weinig met talking heads maar was aangenaam verrast

gin er nie harder van fietsen maar daarvoor had ik slayer bij

smaakt naar meer iig

wel typisch 80's

Nou, als je I Zimbra op de repeat zet, kan je een aardig tempootje ontwikkelen, toch?

niet als je slayer en tool en dergelijke gewend bent

Slayer snap ik, maar Tool is over het algemeen toch vrij loom en traag?

Nouja, goed dat dit album bevalt in ieder geval.

De voorloper van het legendarische Remain in Light. Maar wat voor ééééééééééén. Alweer verplichte kost. Heaven is inderdaad een plaats waar niets gebeurt want YOU will find everything on this one

Ik vond deze plaat altijd al duidelijk minder dan "More songs.." en "Remain in light" en dat vind ik, helaas, na hernieuwde beluistering nog steeds. De tweede helft van de songs is van beduidend minder niveau.

Heaven en Drugs behoren anders wel tot de top van deze plaat, naar mijn mening. Al is de eerste helft inderdaad constanter.

Animals!

ik hoor overigens geen verschil, naarmate de plaat vordert - sterk, zonder uitzondering

Ik ga je bijvallen. Een nieuwe luisterbeurt leverde eigenlijk geen zwakke plekken. IJzersterke Heads met het geweldige Memories can't wait, Cities, Life during war time e.a.
Ik kan hem bij jou niet meer terugvinden in je top 10 maar ik ga er vanavond een leuk plaatsje voor vrijmaken.

Na Remain in Light recent te hebben herontdekt dacht ik dat ik mij ook maar eens moest verdiepen in deze Talking Heads.
Na de eerste twee luisterbeurten bevalt deze mij misschien wel beter nog dan Remain in Light. Paper valt me direct op. Héérlijk dik feestnummer.
Een ander gegeven is de gelijkenis soms met Televisions Marquee Moon. De sound is soms erg gelijkend, net zo met de zang die me soms doet denken aan die van Roxy Music. Misschien toeval, misschien niet. Ik weet het niet.

Brian Eno is niet voor niets de producer van het album. Er zal wel het e.e.a. zijn afgekeken door Byrne...

That makes sense. Inderdaad, Chronos. Leve Eno!

Het album begint zo sterk dat het wel mijn favoriete Heads album móest worden. Helaas, op de tweede helft is de rek er volledig uit. Met Electric Guitar en Drugs kan ik echt helemaal niks. Nee, geef dan maar Life During Wartime, Memories Can't Wait en Heaven. Lekkere opener ook trouwens. 4*

Animals staat anders ook op de tweede helft Beter bestaat (bijna) niet.

En Drugs is een wereldnummer. Maar de eerste helft is wel een stuk sterker, inderdaad (mits je de grens trekt bij Heaven).

Heaven vind ik wel weer een topnummer. Air en Animals steken daar voor mij toch sterk bij af.