Talking Heads - Fear of Music (1979)

"Fear Of Music" staat altijd maar een beetje in de schaduw van de opvolger "Remain In Light". Onterecht naar mijn mening, ik vind dit namelijk het beste Talking Heads-album (met Remain In Light als goede tweede). Op dit album werden voor het eerst de bekende Afrikaanse ritme's toegepast (''I Zimbra''). En ook de songs waren van een veel betere kwaliteit dan de eerste 2 albums. Nummers als ''Life During Wartime" , "Heaven" en ''Memories Can't Wait'' (later nog eens gecoverd door stadsgenoten Living Colour) behoren tot de beste TH-songs ooit.

zeer goeie derde van the heads, hospitaalmuziek, zo clean zijn ze geworden, maar ook vol neurosen, (life during wartime), of toegankelijk ( i zimbra) en oncontrolleerbaar (drugs) of to the point (heaven , electric guitar ) voor mij persoonlijk zeer goed album maar een stapje terug met more songs...

Wat mij betreft de meest constante Heads' plaat. Er staan weinig échte uitschieters op, maar ook geen slechte nummers. Mijn favoriete moment is in het nummer 'Mind'. Op 1 minuut 23 zingt Byrne: 'I haven't got the faintest idea' en dan spreid dat laatste woord zich helemaal uit tot een bijna irritante toon. Erg gaaf gedaan.

4*

Ook mijn favoriete TH album. Van begin tot eind grote klasse. Een dikke 5*

Ongelooflijk goed, en inderdaad behoorlijk constant. Dat zijn typeringen die zeker mogen opgaan voor dit album.
Nummers als Life During Wartime, Cities en Heaven zijn persoonlijke favorieten!

Ik ben de laatste weken intensief naar de heads aan het luisteren. Toch een beetje deze gasten onderschat. Altijd gedacht dat dit Byrne een mafkees was, maar dat ligt toch anders.
Dit is een meer dan uitstekende plaat. Elk nummer is goed en origineel. Wat een persoonlijkheid is Byrne, volledig origineel in zijn voordracht.

In tegenstelling tot wat hierboven staat, vind ik Fear of Music niet het niveau halen van voorganger More Song About Buildings And Food of opvolger Remain In Light. Enkele goeie, typische Heads-songs (I Zimbra, Cities, Air), dat wel, maar verder weinig waaaaw-momenten genoteerd. Mijn respect voor Byrne en de zijnen blijft desalniettemin ongewijzigd. Dat Amerikaanse zootje ongeregeld zorgde verdorie voor een Siberisch frisse wind in de pop-rockscene!

Was mijn eerste kennismaking met Talking Heads en maakte meteen een onuitwisbare indruk. Hun meest 'donkere' plaat, zowel qua geluid als inhoud en voor mij ook hun meest consistente. Eigenlijk niet typisch Talking Heads omdat hun 'springere' geluid zo goed als ontbreekt maar ik kan bijna niet wachten op de ge-remasterde editie om mijn speakers op te blazen met de nachtmerrie gitaren van 'Memories can't wait' op vol volume!

Het valt nix tegen dat hier om radioheadmeter.nl ook nog belangstelling is voor andere muziek.

Wist je dat Radiohead is vernoemt naar een nummer van de Talking Heads? Dat is ook de reden waarom we die band hier bespreken.

Dit album vanavond voor het eerst gehoord en het maakt een geweldige indruk op me! Wat een topper is dit.
Dit is nog eens andere koek dan Psycho Killer, Slippery People en Road to Nowhere (wel goede songs, daar niet om), maar dit klinkt veel sterker allemaal. Knal er gelijk 4,5 sterren tegenaan met uitzicht op 5

een van de albums die net buiten mijn top 10 vallen.
hoogst urgent nog altijd deze plaat.

Even terug in de tijd (1979). Bekend met het album: "Remain in Light"(1980). Kende dit album ("FoM") niet. "Fear of Music" is wat mij betreft duidelijk al een voorbode van "RiL'.
Leuke nummers als:
'Life During Wartime', 'Memories Can't Wait ', 'Air', 'Heaven' en 'Drugs' (reeds de inleiding (?) voor het album: "Remain in Light" [1980]). Geef 0,5 meer.

Je kende het nog niet, maar had er toch al een stem voor staan?

Het staat er nogal raar allemaal, maar hij bedoelt dat ie toendertijd eerst bekend was met Remain In Light en daarna pas met deze plaat.

Dat plaatje is trouwens veelste helder. Dat autobandenpatroon haal ik er op mijn eigen CD echt niet uit.

Het kan natuurlijk ook dat jouw cd vies is.

Ik zal hem vanavond nog 's bestuderen.

Daar heb ik ook even aan gedacht (Even terug in de tijd (1979)), maar toen dacht ik meteen: dus hij kende Remain in light in 1979 al? Det ken dus niet.
Nou ja, hij heeft het gewoon vrij onbegrijpelijk opgeschreven. Aandachtspuntje voor het volgende bericht.

Dit is tot nu toe veruit mijn favoriete Talking Heads-album. Kan geen slecht nummer ontdekken hier en mijn favotracks zijn momenteel Heaven en Drugs. Dikke 5 sterren voor deze klassieker!

Ken je "The Name of this Band is..." ?
Dat is mijn favoriete Heads plaat; daar waar de originelen neurotisch zijn, de live uitvoering is nog neurotischer ( Psycho Killer), daar waar het origineel swingt, noch swingender ( I Zimbra), etc.

Verder vind ik behalve True Stories eigenlijk alle studioalbums min of meer gelijkwaardig, wel met een lichte voorkeur voor deze Fear of Music en '77.

Nee, die ken ik niet, maar dat zie ik ook niet als een regulier Talking Heads-album eigenlijk..

Voor de fanatieke Heads fan is het ook een begerenswaardige plaat omdat er een aantal songs opstaan die destijds nooit op een ander album waren verschenen.
Verder geeft het een heel goed beeld hoe de band zich als muzikanten ontwikkeld hebben.

Funky riffs, tribal beats, muziek met een tik dat is wat opener I Zimbra is voor mij. Muziek voor zenuwlijers werd me ooit eens gezegd toen ik vertelde Talking Heads behoorlijk te waarderen. Ach, misschien ben ik ook wel een zenuwlijer en waardeer ik dit daarom ook zo. Maar eerlijk gezegd denk ik dat dit wel meevalt en dat ik gewoon hou van een fantastisch plaatje genaamd Fear of Music
Mind is een spontaan nummer dat lekker weet op te vallen met kleine wendingen en vooral veel verschillende riedeltjes. Maar het is de vocale acrobatiek die me hier het meest weet te treffen. Beetje gek, maar wel lekker.
Bij Paper begin ik telkens weer te beseffen dat Talking Heads vooral zo funky kunnen klinken. Dit op een jachtige en inderdaad ietwat nerveuze manier en dat maakt dit album en vooral deze band ook zo opvallend denk ik.
Op Cities gaat dat funky feestje dan ook stug door, maar dit heeft tevens een disco-achtergrond lijkt het wel. Lekker dwingend en hiervan ga je toch spontaan net zo weird de dansvloer op als Byrne himself?!
Life During Wartime is toch wel een Talking Heads-klassiekertje te noemen (en live eigenlijk nog veel beter).
Op zich niet eens zo'n heel erg opvallend nummer, maar het heeft een zeker venijn waarmee het als een langzaam werkend gif naar binnen werkt en als je dat eenmaal in je hebt weet het je ook niet meer los te laten.
Het wat meer rock-georiënteerde Memories Can't Wait heeft een beklemmend sfeertje. Dit is toch behoorlijk vernieuwend te noemen, zeker voor die tijd. De band Living Colour stripte de eigenaardigheden en maakte er meer een basic rock-nummer van. Die versie kennende toont aan hoe bijzonder dit nummer in deze uitvoering eigenlijk wel niet is.
Air: probeer je dit nummer eens trager in te beelden en het zou potverdorie een nummer van de band Air kunnen worden. Het zal best een vreemde voorstelling van mij zijn, maar als ik de zang wat wegdenk en dit nummer in een tragere versie voorstel zou het zomaar kunnen. Misschien enorme onzin, maar geef dan de schuld maar aan de muziek die ondertussen rare dingen met me aan het doen is.
Heaven is wat meer doorsnee t.o.v. de rest, maar ik vind het een mooi nummer met dito tekst. Maar ook hier geniet de live-uitvoering op Stop Making Sense de voorkeur.
Animals keert weer terug naar de funky: lekkere gitaarlicks als bedje voor de wat weirde zang van David Byrne. Het gaat prima samen en laten we dan zeker ook de effectieve basloopjes van Tina Weymouth niet vergeten te noemen.
Het nummer Electric Guitar heeft op de een of andere manier iets zweverigs over zich, alsof je er door in trance raakt. Een ietwat merkwaardige trip. Ook een ietwat merkwaardige track omdat het niet echt een kop en staart heeft.
Drugs is een bijzondere afsluiter. Het heeft iets spannends, alsof er een sluipmoordenaar op de loer ligt klaar om je te grazen te nemen.
Al met al een bijzonder album dus. Zeker apart te noemen en niet altijd even toegankelijk (zoals op latere albums).
Voor mij wel een favorietje. En voor mijn gevoel heb ik het album nog steeds niet helemaal onder de knie en leer ik elke luisterbeurt weer wat bij.

OLDFART g'hei groot geliek moat ! The Name of this band is een formidable liveplaat, en de liveversies zijn nog spectaculairder dan de studioversies.
Deze plaat ken ik helaas nog niet, ken enkel Heaven, Life during wartime en het formidable I ZIMBRA !
Maar als de prijzen nog wat zakken, dan koop ik deze ook nog wel, ben toch al behoorlijke TH fan !

Briljante plaat. Net zo geweldig als Remain In Light, maar anders.

Briljant inderdaad, voor mij is dit dé plaat van The Heads.

Het is moeilijk voor mij om de beste Heads plaat te kiezen. Ik denk toch dat het deze wordt. Heaven , geeft voor mij de toegevoegde waarde. Kippenvelnummer.

Het IS moeilijk de beste Headsplaat te kiezen.