Talking Heads - Fear of Music (1979)

Wat mij betreft de meest constante Heads' plaat. Er staan weinig échte uitschieters op, maar ook geen slechte nummers. Mijn favoriete moment is in het nummer 'Mind'. Op 1 minuut 23 zingt Byrne: 'I haven't got the faintest idea' en dan spreid dat laatste woord zich helemaal uit tot een bijna irritante toon. Erg gaaf gedaan.

4*

Funky riffs, tribal beats, muziek met een tik dat is wat opener I Zimbra is voor mij. Muziek voor zenuwlijers werd me ooit eens gezegd toen ik vertelde Talking Heads behoorlijk te waarderen. Ach, misschien ben ik ook wel een zenuwlijer en waardeer ik dit daarom ook zo. Maar eerlijk gezegd denk ik dat dit wel meevalt en dat ik gewoon hou van een fantastisch plaatje genaamd Fear of Music
Mind is een spontaan nummer dat lekker weet op te vallen met kleine wendingen en vooral veel verschillende riedeltjes. Maar het is de vocale acrobatiek die me hier het meest weet te treffen. Beetje gek, maar wel lekker.
Bij Paper begin ik telkens weer te beseffen dat Talking Heads vooral zo funky kunnen klinken. Dit op een jachtige en inderdaad ietwat nerveuze manier en dat maakt dit album en vooral deze band ook zo opvallend denk ik.
Op Cities gaat dat funky feestje dan ook stug door, maar dit heeft tevens een disco-achtergrond lijkt het wel. Lekker dwingend en hiervan ga je toch spontaan net zo weird de dansvloer op als Byrne himself?!
Life During Wartime is toch wel een Talking Heads-klassiekertje te noemen (en live eigenlijk nog veel beter).
Op zich niet eens zo'n heel erg opvallend nummer, maar het heeft een zeker venijn waarmee het als een langzaam werkend gif naar binnen werkt en als je dat eenmaal in je hebt weet het je ook niet meer los te laten.
Het wat meer rock-georiënteerde Memories Can't Wait heeft een beklemmend sfeertje. Dit is toch behoorlijk vernieuwend te noemen, zeker voor die tijd. De band Living Colour stripte de eigenaardigheden en maakte er meer een basic rock-nummer van. Die versie kennende toont aan hoe bijzonder dit nummer in deze uitvoering eigenlijk wel niet is.
Air: probeer je dit nummer eens trager in te beelden en het zou potverdorie een nummer van de band Air kunnen worden. Het zal best een vreemde voorstelling van mij zijn, maar als ik de zang wat wegdenk en dit nummer in een tragere versie voorstel zou het zomaar kunnen. Misschien enorme onzin, maar geef dan de schuld maar aan de muziek die ondertussen rare dingen met me aan het doen is.
Heaven is wat meer doorsnee t.o.v. de rest, maar ik vind het een mooi nummer met dito tekst. Maar ook hier geniet de live-uitvoering op Stop Making Sense de voorkeur.
Animals keert weer terug naar de funky: lekkere gitaarlicks als bedje voor de wat weirde zang van David Byrne. Het gaat prima samen en laten we dan zeker ook de effectieve basloopjes van Tina Weymouth niet vergeten te noemen.
Het nummer Electric Guitar heeft op de een of andere manier iets zweverigs over zich, alsof je er door in trance raakt. Een ietwat merkwaardige trip. Ook een ietwat merkwaardige track omdat het niet echt een kop en staart heeft.
Drugs is een bijzondere afsluiter. Het heeft iets spannends, alsof er een sluipmoordenaar op de loer ligt klaar om je te grazen te nemen.
Al met al een bijzonder album dus. Zeker apart te noemen en niet altijd even toegankelijk (zoals op latere albums).
Voor mij wel een favorietje. En voor mijn gevoel heb ik het album nog steeds niet helemaal onder de knie en leer ik elke luisterbeurt weer wat bij.

Grappig hoeveel I Zimbra weg heeft van het eerste stukje van Fela Kuti's Igbe (van het album Gentleman). Je zou bijna zeggen dat het een verpostpunkt eerbetoon is. Erg, erg leuk.

Wat me laatst ook opviel toen ik Fear of Music weer 's draaide, zijn de stadsgeluiden die de ritmesectie creëert in Cities. Het klinkt echt alsof je op een druk kruispunt staat... Verder echt een prima plaat, die wel een beetje naargeestig klinkt, maar bij vlagen ook behoorlijk humoristisch is.

Dit album was jarenlang mijn favoriet van Talking Heads, maar de laatste twee jaar is het toch wel een beetje voorbij gestreefd door Remain in Light, waarop werkelijk al het goede van deze band samenkomt.

Het album begint zo sterk dat het wel mijn favoriete Heads album móest worden. Helaas, op de tweede helft is de rek er volledig uit. Met Electric Guitar en Drugs kan ik echt helemaal niks. Nee, geef dan maar Life During Wartime, Memories Can't Wait en Heaven. Lekkere opener ook trouwens. 4*

Muzikaal door en voor lichtelijk gestoorden, mensen met Fear of Music. Vandaar de muziek van the Talking Heads, zeker op dit album. Want openingsnummer I Zimbra springt letterlijk alle kanten op. Verder vult het album zich met heerlijke ritmes, funky gitaren en bassen, juist ook weer fraaie rustmomenten, tempowisselingen en de oh zo kenmerkende 'zang' van David Byrne.

Na vele malen draaien waardeer ik echt alle nummers. Een paar springen er een beetje uit: Mind, Cities, Life During Wartime natuurlijk, Memories Can't Wait, Air (waar Arcade Fire goed naar geluisterd heeft) & Drugs. Omdat ik inmiddels alles steengoed vind en de sfeer van de plaat zeer origineel en fraai is, net als de muziek dus, verhoog ik mijn score naar 5,0*

Voor mij is dit nog altijd hun beste plaat. Non conformistisch, maar ook weer niet bewust 'moeilijk'. Het universum volgens David Byrne; zeer uniek. Compositorisch en uitvoeringstechnisch uitermate geïnspireerd.

Na een sterk debuut en ietwat tegenvallende opvolger - die bestaan vaak deels uit materiaal dat niet genoeg was voor het debuut, wellicht ook bij de Pratende Hoofden - verscheen in augustus 1979 de derde Talking Heads met de prachtige titel Fear of Music. Passende naam voor een podcast!

Dat David Byrne onder de indruk was van Afrikaanse pop wordt meteen duidelijk met I Zimbra, geschikt voor de dansvloer en met gezamenlijke leadzang als was dit tribale muziek. Op gitaar Robert Fripp, ongetwijfeld mede dankzij de Engelse producer over wie dadelijk meer.
Het is al na 188 seconden voorbij, waarna het herkenbare geluid van de groep klinkt in Mind. De basis wordt gevormd door de ritmesectie van bassiste Tina Weymouth en drummer Chris Franz, waarover Jerry Harrison op gitaar en toetsen zijn gang gaat. Pop in funksaus met Byrnes klaaglijke "zeurstem", indringend de ander voorhoudend "I need something to change your mind (...) listening to me".
Iets dergelijks maar net iets pittiger volgt in Paper, dat wegheeft van doorbraakhit Psycho Killer van zo'n anderhalf jaar daarvoor. Ondertussen valt de heldere productie op. Tsja, gedaan door Brian Eno met de groep, wat wil je anders?

Uptempo funkpop in Cities, waarna de hitsingle van dit album volgt; Life During Wartime haalde in november bescheiden #80 in de Billboard Hot 100. Alweer uptempo, dit is een plaatje om de tafels aan de kant te schuiven! Op conga's horen we Ari van de Londense groep The Slits. Kant 1 sluit af met het midtempo Memories Can't Wait, waarin onder meer de stem van Byrne wordt gedrenkt in echo-effecten. Alsof Martin Hannet (o.a. Joy Division) achter de knoppen zat.

Meer Britse producersfeer in Air, waarbij ik aan David Bowie ten tijde van diens Berlijntrilogie moet denken. Producer toen: dezelfde Eno... Het is echter de stem van Byrne die het geheel anders maakt en hetzelfde gebeurt me met het langzamere Heaven, nog altijd vlotjes.
Op elke tel een snaredrum in het nerveuze Animals, waar ik juist minder kan met de stem van Byrne en hetzelfde heb ik in Electric Guitar. In afsluiter Drugs is het kalmer en ietwat onheilspellend, mede dankzij de synthesizereffecten.

Fear of Music haalt in november 1979 op #21. Dit Amerikaanse antwoord op de Britse punk en wave weet opnieuw met zijn nerveuze funkpop indruk te maken. Meestal dansbaar, licht alternatief en daarmee toegankelijk voor een breder publiek.

Mijn reis door new wave kwam van de derde van The Damned en ik ga terug naar Engeland: het debuut van Toyah.