Talking Heads - Fear of Music (1979)

Hun derde vind ik nog wat beter dan de twee vorige albums. Sublieme ritmes en subtiele en avontuurlijke inkleuring mede door de productie van Brian Eno, gekoppeld aan humoristische teksten en aanstekelijke melodieën. Hier staan enkel sterke songs waarvan ik Life During Wartime en Heaven de hoogtepunten vind.

Kan best kloppen, aangezien producer Brian Eno de leden van Talking Heads had laten kennis maken met Fela Kuti.
Deze introductie stond later weer garant voor David Byrne's interesse voor wereldmuziek.

En weer kom ik mijn geliefde snarenkunstenaar Robert Fripp weer eens tegen...

edit: Kom net via een link op Wikipedia terecht bij dit interview met Eno en Byrne.

Wat een album! Ik begon interesse in TH te krijgen bij 'Speaking In Tongues'. Wat een draak van een elpee in vergelijking met dit meesterwerk. Pas enige jaren geleden ontdekt. Dit is echt, mooi, erg Afrikaans, origineel, en vooral: briljant!

Mijn eerste ontmoeting met dit album was niet bepaald fijn.
Ik had moeite om het album uit te zitten.
Ja, het begon zelfs op mijn zenuwen te werken.

Hoe anders is het nu.
De tweede luisterbeurt weet dit album me opeens te grijpen.
Vooral de vocalen, waaraan ik een beetje moest wennen, vind ik nu geweldig.
Wat een verschillende emoties verwoordt die zanger zeg!
Opeens merk ik ook dat er tijdens die eerste luisterbeurt toch wel veel is blijven hangen.

Dit album zou wel eens met een hoge score kunnen eindigen.

Achteraf gezien vind ik het misschien wel jammer dat ik met Remain in Light ben begonnen. Tot nu toe heb ik bij elk album van Talking Heads album het gevoel dat het toch niet kan tippen aan Remain in Light. Aan de andere kant, wat als ik die nooit gekocht had, en waarom zou ik me al die andere mooie muziek ontnemen?

Fear of Music vind ik een stapje omhoog t.o.v. de vorige twee albums. Talking Heads klinken hier ritmischer en experimenteler, vaak met een wat donkere sfeer, en natuurlijk aangevuld met Byrnes unieke stemgeluid.

Nog niet zo goed als de opvolger, maar het zou oneerlijk zijn als ik deze niet ook 4,5* geef.

Ik had meer van het album verwacht dan ik uiteindelijk te horen kreeg. De hoes, de tijd en Drugs (wat ik al kende) wekte de verwachting bij mij op dat dit een donkere new wave plaat zou worden. Die verwachting was bij het horen van opener I Zimbra meteen verdwenen. Daar mag ik hem natuurlijk niet op beoordelen, maar de plaat stelde me toch teleur. Op zich best leuke nummers, maar raken deden ze me niet. Zelfs de hoogtepunten van deze plaat (I Zimbra, Memories Can't Wait, Heaven, Electric Guitar) raakten me telkens net niet. Drugs is dan weer een heel mooi nummer dat me de rillingen bezorgt. Omdat het toch geen slechte nummers waren een 3.5

Muziek voor zenuwlijers. Het staat daar zo mooi in een oudere review van Aerodynamic. Het is niet eens zijn eigen uitspraak. Verdomme, hoe benijd ik die mensen die mensen die met enkele woorden een album zo perfect kunnen samenvatten. Muziek voor zenuwlijers ik zeg het voor me zelf nog drie keer hardop, omdat de waarheid zelfs na herhaling even sterk blijft.
-
Ja dit is zenuwachtige grote stadsmuziek en in tegenstelling tot de door mij gebruikte terminologie, volstrekt origineel. De basis mag dan in punkmuziek liggen , het is juist wat daar bovenop geplaatst wordt dat deze plaat zo enorm genietbaar maakt. Geniale spontane nummers en enorm geflirt met Afrikaanse ritmes , die op het volgende, nog net iets betere album uitgewerkt zouden worden.
-
Wat regelmatig opvalt is het simpele maar zeer doeltreffende baswerk van Tina Weymouth. Toch wel een heel ondergewaardeerde bassist. Desondanks faalt ook hier mijn originaliteit weer en benoem ik toch David Byrne als meest opvallende muzikant van het collectief. Juist die geweldige stem die elke kant opvliegt en in de uithalen soms gevaarlijk tegen het valse aanligt, vormt een verassend aangenaam contrast met het uiterst strakke spel van de rest van de muzikanten.
-
De spanning die ontstaat uit dat contrast zorgt dan weer voor een aantal nummers waarbij het predicaat meesterwerk niet misstaat. Cities, kleine titel, grote inhoud!. Al vanaf de eerste gitaartonen die gevaarlijk je luidspreker binnensluipen, overtuigend. Een melodie die dagen in je hoofd blijft zitten en een mooie tekst(o ja, die had je ook nog op dit album) die op eveneens sterke wijze door Byrne word uitgespuugd.
-
Op het einde worden de snelheid en luchtigheid op een laag pitje gezet. Drugs kent een angstaanjagend intro. Byrne klinkt wanhopig. Er is duidelijk iets aan de hand; wil ik als luisteraar überhaupt wel weten wat er aan de hand is. Het nummer kent een mooie opbouw naar een chaotisch einde , alsof een soort krankzinnigheid zich aan je opdringt. Zou dit de inspiratie voor pornography(nummer ) van the Cure zijn?
-
Erg sterk album en verschilt in kwaliteit haast niks met mijn favoriete album van deze band. Strakke muziek met originele zanger. Muziek om je vingers bij af te liggen. Muziek om neurotisch bij te dansen, muziek om sneller van te rennen. Muziek die lijkt op een shot speed in je aderen. Muziek voor zenuwlijers….

Neurotisch als de neten, zoals hier eerder al beschreven wordt: muziek voor zenuwlijers. Gelukkig ben ik daar er één van, want wat funkt dit album goed. Een plaat waarbij het bezinken, vreemd genoeg, langer duurde dan bij Remain In Light. Niet dat het erg is, want ik word enorm vrolijk van de eerste tonen van I Zimbra. En Heaven is sowieso een klassieker.

Heb deze plaat in 1994 op vinyl gekocht omdat ik van verschillende kanten hoorde dat t een goeie was EN dat ik de talking heads toen al jaren leuk vond van de hits EN remain in light. Echter, deze plaat viel me erg tegen en verdwwen na 1 x draaien zeker 15 jaar in de kast op de plank, met het denkbeeldige label 'deze platen wil ik nog wel s luisteren maar ik kan ze beter wegdoen want ik kom er toch niet aan toe en hij wordt toch niet beter'.
Ik luisterde m paar jaar geleden nog 1 laatste x voor ik m weg zou doen. Bleek het me ineens toch wel te bekoren! Memories can't wait en Drugs bv. Blij dat ik m nog heb:) Als ik een wat daadkrachtiger persoon was had ik niet meer van deze plaat kunnen genieten (en had ik een wat opgeruimder huis)

Het is dat ik door de veelheid aan mooie muziek in mijn top tien maar één album per band/artiest toelaat. Deze elpee hoort er eigenlijk in. Byrne cs. zijn uniek, ik ben groot geworden met de TH.

Ik zou die snoephond eruit halen en deze erin zetten als ik jou was...

Samen met de opvolger van onbetwistbare torenhoge kwaliteit. Beide albums doorstaan ook met gemak de tand des tijds. Eén van mijn weinige absoluut favoriete bands die muziek tot kunst hebben weten te verheffen boven gangbaar amusement en toch toegankelijk zijn gebleven. Knap hoor!

Wie doet het hen na:
-Een fantastisch debuut maken,
-Een tweede album dat nog beter is,
-Een derde dat misschien nog geweldiger is,
-En dan moet hun hoogtepunt met Remain in Light nog komen.

Voor wie er nog aan twijfeld: Talking Heads horen bij de allergrootste.

Wie doet het hen na: 4 verschillende (!) albums maken die als kinderen zijn: je wil geen favoriet naar voren schuiven hoewel ze elk op hun beurt je proberen te overtuigen dat zij je lieveling zijn. Iedere plaat heeft zijn charmes, de keuze is verscheurend. Maar gelukkig hoeven we helemaal niet et kiezen...

ik vind dit het zwakste album uit de jaren 70 van T.H.
Er kunnen mij maar echt 4 nummers bekoren:
Life during Wartime
Memories can't Wait
Heaven
Electric Guitar

Grappig om oude meningen terug te lezen. Dit schreef ik ruim 3 jaar geleden:
Toen al hield ik meer dan Fear of Music dan van Remain in Light. Welgeteld één nummer van Remain in Light destijds en dan ook nog eens eentje die ik in de loop der jaren zelfs nog een van de mindere nummers van het album ben gaan vinden.

Toen al zag ik de schoonheid van Heaven in. En ook toen vond ik I Zimbra en Life During Wartime al tot de betere Talking Heads-nummers behoren.

Inmiddels schud ik heupwiegend mee op Cities (I'm checking them out!), heb ik de mooie schwung van Electric Guitar ontdekt en geniet ik van het spooky instrument (wat is het eigenlijk?) dat Air net dat beetje luchtiger maakt en het onderscheidt van de wat mindere nummers op dit album. Namen van mindere nummers ga ik niet noemen, want ik weet zeker dat ik daar, net zoals drie jaar geleden, op ga moeten terugkomen en Fear of Music keihard een van mijn favoriete platen geworden blijkt.

Ik zie echter geen stemmen van jou op de eerste twee albums. More songs about buildings and food is voor mij absoluut van hetzelfde niveau als Remain in light, misschien nog wel beter.

De betere songs van hun eerste twee albums komen ruimschoots en gedreven vertolkt aan bod op het door mij hooggewaardeerde live-album The Name of this Band is Talking Heads (1982). Daar doe ik het mee. Ik heb ze in het prille begin live in R'dam meegemaakt voor een handvol aanwezigen. Vandaar deze keuze. Nostalgie.

De Talking Heads hebben een heel duidelijke evolutie meegemaakt in hun albums, in de periode dat ze echt goed waren (1977-1985).
Albums zijn stuk voor stuk aan te raden, het is mooi de ontwikkelingen in hun muziek mee te maken. Het gaat van neurotische postpunk via elekronische new wave naar zelfs kwalitatieve middle of the road op Little Creatures. Na dat album waren de goede ideeën wel een beetje op en werd het zoeken.

Wat zijn dan de mindere songs op More songs about buildings and food?! Ben zeer benieuwd! Naast het hoge niveau van de songs, klinken ze nu nog steeds zeer energiek. Het album is hier, zeer ten onrechte, ondergewaardeerd. Waarschijnlijk heeft dat te maken, dat ze pas met Remain in light echt doorbraken.

The Pixies ?

More songs etc. vind ik een lekker post-punk album maar in dat genre waren er toen meer goede acts. Dit album en de opvolger fascineerden me blijvend door de nieuwe muzikale vorm die ze vonden samen met Brian Eno. Daarna volgden weer meer toegankelijke albums in andere stijl, zoals musician terecht opmerkt. Een kameleontisch stel muzikanten met hersens die de tijdgeest haarfijn aanvoelden. Mijn type band.

Voor een groot deel mee eens - ik zal deze vandaag weer 'ns een beurt geven en dan nader inzoomen. From the back of my head even dit: Eno heeft voor dit album net zoveel betekend als voor - sorry guys - U2's Unforgettable Fire: er is een heel nieuw geluid in de steigers gezet. Zonder te willen zwampelen: de stap van More Songs naar deze is welhaast met 7-mijlslaarzen gedaan. More Songs is - geluidstechnisch gezien - vrij vlak en schel, misschien omdat dat zou passen bij de kritische teksten van Byrne. In mijn omgeving werd More Songs altijd gezien als 'neurotenwave' en pas door die lieden in de herdraai gedaan ná het roemruchte concert in de Jaap Edenhal.

Overigens zit er een dubbele link naar dat album: de opener van The Undertones - Hypnotised (1980) - nou waren de Undertones sowieso al goed in het 'dissen' van serieuze wave (My Perfect Cousin >>> Human League) - en The Robocop Kraus - They Think They Are the Robocop Kraus (2005) - zeg maar een hommage.

Deze v'daag in de herdraai - ik weet wel dat ik Drugges altijd een klotenummer vond om mee te eindigen, volkomen zoek.

Boys will be boys and they've done all they can do
So just let's dance and the rest is up to you
Ja dat joch van O'Neill kon er wat van.( zijn broer trouwens ook).

His mother bought him a synthesizer
got The Human League in to advise her

(My Perfect Cousin - Yeats is er nix bij)

J. Lanier Yeates?

Ja die idd - die van The Who Go with Fergus

...and no more turn aside and brood
upon love's bitter Mr E

Dat is Yeats, mijn jonge muziekvrind.

Dat staat er toch en die "E" is nog eens gekapitaliseerd ook

Geluidstechnisch en productioneel wellicht een grote sprong voorwaarts t.o.v. More Songs, maar de songkwaliteit (het schrijfmanschap zogezegd) is op More Songs ook al dik in orde. Zeer aanstekelijke nummertjes staan daarop hoor, naast wat overstuur klinkende 'experimenten'.

Maar beiden (More Songs en Fear of Music) zijn absolute toppers in het oeuvre van Talking Heads.