Johnny Thunders & The Heartbreakers - L.A.M.F. (1977)

Op reis door punk en wave kom ik vanaf Ian Dury's New Boots and Panties!! bij dit debuut van de voormalige gitarist van New York Dolls, die ik al eerder op diezelfde reis tegenkwam.
Qua Johnny Thunders' historie moet ik denken aan Casino Lee, die eveneens met glam(hard)rock begon, in diens geval in de Londense groep Hollywood Brats, om later over te stappen naar punk met The Boys.

Dan vind ik L.A.M.F. van de Heartbreakers, de groep van Thunders, toch een stuk minder spannend. Natuurlijk, de persoon en zijn geschiedenis hadden al in 1977 de nodige invloed op anderen en bij de bewonderaars was ook Pete Townsend van The Who, maar qua composities heb ik er niet zoveel mee. Wat ik hoor zijn vooral vrij uitgekauwde rock 'n' rollschema's, waarin ik de vonk mis. Kwestie van smaak, zoals hierboven al blijkt uit uiteenlopende reacties van MuMensen.

Van Wikipedia begrijp ik dat er sowieso veel controverse over dit album is geweest, om te beginnen bij de Heartbreakers zelf. Die waren zwaar ontevreden over de mix die klonk op de elpee, verschenen in oktober 1977. Gedurende de zomer pendelde men per taxi heen en weer tussen Londen en Birmingham om de mixen goed te krijgen; overvloedige drugsconsumptie vergemakkelijkte dit proces niet. Drummer Jerry Nolan had er uiteindelijk zo genoeg van, dat hij de groep tijdens een Britse tour verliet. Hij werd voor de resterende optredens vervangen door Paul Cook van de Sex Pistols.
De van een verhullende titel voorziene langspeelplaat L.A.M.F. stond in oktober-november '77 één week in de Britse albumlijst en wel op #55. In de jaren erna volgde juridische touwtrekkerij aldus Wikipedia, waarna in 1994 L.A.M.F.: The Lost '77 Mixes verscheen, in 2012 gevolgd door de 4cd Definitive Edition en tenslotte in 2021 L.A.M.F. the Found Masters. Die laatste haalde warempel in juli dat jaar #67, een teken dat Thunders en zijn Heartbreakers niet zijn vergeten.

Ongeacht al die mixen - ik vind de verschillen niet eens zo groot - wat klinkt is rudimentaire, rauwe rock 'n' roll. De wortels stevig in de jaren '50, uitgevoerd op scheurende overdrive-distortioneffectpedalen. Voorbeelden hiervan zijn Baby Talk, Goin' Steady en Let Go dat het oorspronkelijke album afsluit, waar in de tekst aan Radar Love (die van onze Golden Earring?) wordt gerefereerd.
Een enkele keer is het aardig, zoals in de (bijna) powerpop van All By Myself. Alleen, voor powerpop is de melodie van het refrein niet sterk genoeg, zoals ook in Get off the Phone gebeurt.
Verrassend is dat er een ballade op staat. It's Not Enough is alleen wel saaitjes. Maar goed, je moet het maar durven: punk? Ballade? Jazeker, dat mag, no rules!
Slechts één keer word ik wél enthousiast en dat bij Chinese Rocks dat in de coupletten lekker heavy is met powerpop in het refrein. Geschreven door Dee Dee Ramone en Richard Hell, zie ik. Oooooh, vandaar...

Punk met een hoog garagegehalte. Simpelweg niet mijn ding, maar wie dat juist lekker vindt, kan zomaar twee sterren meer geven dan ik doe.
De reis door punk en new wave springt verder naar een album dat eveneens in oktober 1977 #55 haalde in de Britse albumlijst: Be Seeing You van de Engelse pubrockgroep Dr. Feelgood.

RonaldjK hierboven, heeft al haarfijn één en ander uit de doeken gedaan betreft de band en dit album.
Nuttige achtergrondinformatie die boeiend is, en wat mij betreft een belangrijk hoofstuk is aangaande de punk periode in de 70's.
De New York Dolls waren eigenlijk al punk, net zoals Iggy & The Stooges en MC5 dat er voor waren, maar de term punk was nog niet voor handen.
The Dolls waren qua uiterlijk verlopen dragqueens, die in dat opzicht de glamrock periode misschien wel op de hak namen, maar ze produceerden een fijn stukje 'teringherrie'. Glampunk.....zo je wilt





Na 2 albums was het echter al gedaan. Gitarist Johnny Thunders en drummer Jerry Nolan maakten zich los van de band en de UK leek de place to be.
Richard Hell bassist van Television, kwam er aanvankelijk bij, maar bleek wel heel veel noten op de zang te hebben en verdween weer.
Zanger/ gitarist Walter Lure was al in de band, toen Billy Rath uiteindelijk de vaste bassist werd.
L.A.M.F verscheen als 1e en enige studioplaat. Natuurlijk is het lang niet perfect en het gezever intern en extern over de slechte mix is inmiddels legendarisch.
Er valt veel over te zeggen, maar je kunt er natuurlijk ook iets positiefs in zien.
Wat ik hoor is een live vibe, maar dan zonder publiek, ik hoor heel veel energie, passie, een band die uitstekend rockt en ik kan genieten van de soms enigzins naïeve composities die iets oproepen van "ok, het kan nog beter, maar we zijn aardig op weg."
Het is een fuck you attitude natuurlijk, want dat was punk nu eenmaal.
Johnny Thunders bleek een notoire junk die verdomd goed wist dat hij zich moest laten gelden in een korte tijd, want we hebben het veel over de Lou Reed's en Keef's van deze wereld gehad, Thunders bleek een ernstiger geval.
Maar het is genieten van zijn gitaarspel en trouwens van de hele band als ik eerlijk ben. Deze gasten konden echt wel wat.
Born to Lose, All By Myself, I Wanna Be Loved en Chinese Rocks zijn punk anthems en net als de Sex Pistols, ging ook dit gezelschap al snel kopje onder, maar er waren
gelukkig nog wel wat reünies.
Inmiddels zijn alle Heartbreakers naast Johnny overleden.