The Moody Blues - Days of Future Passed (1967)

zoals ik al zei: "het zou je moeten liggen"
als dat bij jou het geval is is het dus prima, ik vind het na een tijdje meer dan genoeg (Nights in White Satin is ge-wel-dig, maar aub niet de langere uitvoering)
eerlijk gezegd luister ik dan veel liever naar klassieke muziek

Mij ligt het in ieder geval perfect!

Na Days Of Future Past hebben de Moody Blues het orkest naar huis gestuurd, dus erg orkestraal klinkt de opvolger niet meer. Door de vele toegevoegde andere instrumenten heeft de plaat toch een erg 'vol' geluid. Wat mij betreft is 'In Search Of The Lost Chord' de beste plaat na deze, maar To Our Children's Children's Children, On the Threshold of a Dream en A Question Of Balance komen ook erg dicht in de buurt. Eigenlijk zijn alle albums uit de periode 1967-1972 erg goed.

Nou, mij dus ook!

Ben zo blij als een kind met dit album, wat een fan-tas-tische muziek vind ik dit!

Jammer dat ze niet meer albums met dit orkest hebben gemaakt. Maar desalniettemin ga ik snel achter hun latere albums aan.

Wil trouwens nog even kwijt dat ik Justin Hayward zijn stem een van de fijnste stemmen vind die ik ken. Dit gaat heel veel draaibeurten krijgen en mijn gevoel zegt gelijk:

5 sterren!

Mee eens. Op zijn solo albums zoals Moving Mountains staan ook mooie nummers. Probeer bijv. eens te luisteren naar The Best is Yet to Come op dit album.

KLASSIEKER

Dit album is zeker een klassieker. Heerlijk dat orkestrale aspect van de plaat. Dit is typisch zo'n album, dat ik graag opzet als ik even weg wil dromen (net zoals "Disintegration" van The Cure). En inderdaad, het is al eerder gezegd, maar wat heeft Justin Hayward toch een geweldige stem! Vooral het tweede gedeelte van de plaat, van "Lunch Break: Peak Hour" tot en met "The Night: Nights In White Satin" vind ik schitterend. Je waant je in een sprookjesachtig bos als je dit album luistert.

Ik heb dit album op 4.5* staan, maar ik zit erover te denken dit album de volle 5***** te geven.

Justin Hayward heeft samen met john lodge ook een album gemaakt genaamd "Blue Jays". Zeer de moeite waard.
Verder was hij te gast op een aantal andere albums zoals "war of the world" van Jeff Lynn en op het conceptalbum the intergallactic tournee band.

Ik ken hem nog niet voldoende om hem een score te geven, maar Forever afternoon is één van de beste nummers die ik van de Moody Blues ken. Ik zal hem binnenkort eens met wat meer aandacht beluisteren.

Ik heb een keer ergens gelezen dat deze plaat in 1967 speciaal uitgebracht is om het Deramic Sound System uit te testen, maar dat terzijde. Rond die tijd verschenen er in deze serie heel veel platen met van die vervelende wachtkamer- en liftmuziek. Gelukkig is dat hier niet het geval.
The Moody Blues kregen van Deram, een sub-label van Decca de kans om een plaat met het London Festival Orchestra o.l.v. Peter Knight op te nemen en die kans hebben ze hier goed benut.
Op de volgende platen zouden The Moody Blues de mellotron ter hand nemen, maar het bleef wel heerlijk symfonisch klinken.
In Nederland was 'Nights in white satin' een veel grotere hit dan in Engeland. Pas in 1972 als heruitgave werd het in Engeland en Amerika pas een knoepert van een hit. In dat jaar ging de plaat 'Days of future passed' pas echt goed lopen.
In 1979 werd 'Nights in white satin' in Engeland voor de derde maal een hit.
In Amerika deed het (alleen daar) op single uitgebrachte 'Tuesday afternoon' het in het begin veel beter dan 'Nights in white satin'.
Dit album luistert in ieder geval heerlijk weg en er staan naast bovengenoemde klassiekers nog meer moois op.
Het rockende 'Peak hour' en het zwerige 'The sun set' behoren ook tot mijn favorieten. Live-versies hiervan zijn te bewonderen op het dubbel-album 'Caught live +5) uit 1977.
Met uitzondering van 'Go now' en 'Boulevard de la Madeleine' hoor ik liever The Moody Blues in de Justin Hayward & John Lodge line-up dan in de Denny Laine & Clint Warwick line-up.
Ik vind Laine beter in de jaren dat hij solo ging en toen hij nog bij de groep Wings van Paul McCartney speelde. Laine schreef ook het prachtige 'Say you don't mind' dat bekend geworden is als single voor Colin Blunstone (van The Zombies).

Ooit van The Beatles gehoord dan ???


Wat deze plaat hier betrreft : Ik zal kort zijn : Een echte klassieker en dikke aanra(N)der!
Another Morning en Nights in White Satin springen hier voor mij uit!

****/2

Heb deze ook op sacd en wat een verademing, in die jaren en dan al zo'n plaat maken.
Dit is echt top.
Op de 2 de cd wat live nummers en outtakes en andere versies.

Deze plaat kan onderhand een echte klassieker genoemd worden! Ik heb hem weer aangeschaft op LP en heb er geen spijt van. Vroeger had mijn broer deze LP en was toen wel jaloers op hem. Terwijl ik de eerste LP's van de Beatles kocht, heb ik de Moody Blues een beetje links laten liggen. Dat ben ik nu aan het inhalen!
Deze plaat geef ik een 4.0*

Gek genoeg staat deze niet in de album 250, waar ik wel andere rommel tegen kom.
Zal wel aan de jonge stemmers liggen.
Maar heb hem weer eens beluisterd en blijft echt een mooie plat en 1 van de eerste echt progrock lp's.
na hun gingen nog veel groepen met een orkest werken, oa. Metallica , Yes en Dreamtheater.

Dat is waar, Gert P. Zo vind ik het ook raadselachtig dat Aftermath van de Stones (voor mij hun beste LP) niet eens in de top 250 staat.

Hier mag wel een halfje bij op. Prachtige plaat, die tevens een belangrijk fundament van de prog-rock zou worden. The Moody Blues weet op een knappe manier klassieke muziek met rock te combineren. Het resultaat is een lekkere dromerige plaat, die precies doet wat het moet doen: een doorsnee dag uitbeelden. Bij elk nummer denk je aan een bepaald deel van een dag.
Hoogtepunt blijft echter het magistrale Nights in White Satin. Wat een juweeltje is dat toch zeg. Prachtige manier om een plaat af te sluiten

Later door veel groepen na ge aapd met het spelen van een orkest, alleen al Yes, Dream theater en Metallica.

Een van m'n favoriete Moody Blues Platen maar eigenlijk vind ik alles wat ze hebben uitgebracht tot en met A Question Of Balance erg goed.
Dat heeft voor mij met 3 dingen te maken: ergens in die tijd van Days of the future passed hebben ze lsd gebruikt wat (zoals Justin Hayward verteld heeft) ze inspiratie en materiaal genoeg voor verschillende albums heeft gegeven.
Ze hebben zich vooral toegelegd op concept-albums in die tijd en het feit dat Mike Pinder met z'n mellotron een prominente rol had, dit geluid vind ik heel bepalend voor het Moodies geluid.
Er is al geschreven over het experiment van Deram en ik vind dat The Moodies alle kansen hebben aangegrepen om hier echt voor die tijd een perfecte plaat af te leveren.
Ik heb het idee dat de indeling van de nummers een soort verslag van een lsd trip is maar dat kan ik mis hebben; ik weet het niet maar deze plaat geeft me wel qua sfeer dit gevoel?

Waarschijnlijk de eerste echte poging tot het maken van pop/rock in combinatie met symfonische muziek.
De groep,eigenlijk op een dood spoor aangekomen,werkt op deze plaat samen met het London Festival Orchestra en heeft een heel concept er om heen gebouwd.
Met het aanstellen van Justin Hayward en John Lodge is de vroegere sound van de groep in het niets verdwenen,en is er sprake van een soort avontuurlijke melanchonieke stijl.
Het concept van een momentopname(ochtend,middag,nacht)wordt fraai uitgevoerd en de extra impuls die het orkest met zich mee brengt is zeker voor die periode bijzonder.
Het bracht de Britten succes, mede door de grote hit Nights In White Satin.
T/m Seventh Sojourn(1972) maakte de band louter fraaie albums.
Na een afwezigheid van 6 jaar is er sprake van een reunie in 1978.
Het geluid is er, maar de originaliteit heeft dan behoorlijk ingeboet.

Ik heb onlangs de versie met de bonustracks gekocht. Dit moet één van de eerste conceptalbums zijn in de pophistorie alsook één van de eerste progrock-albums, compleet met symfonie-orkest. In ieder geval is dat één van de vele baanbrekende albums in het magische jaar 1967.
"Nights in White Satin" is natuurlijk een klassieker en beschouw ik als één van de beste popsongs ooit.

mmmmm, geen tegenvaller daarom is de lange uitvoering van nights in white satin te grandioos , maar de rest is minder

Vond deze (origineel uit '67) in een bak met afgedankte platen die ik van iemand kreeg. Ben benieuwd!

Ken het hele album niet, maar het nummer Nights in white satin is werkelijk een van de mooiste nummers ooit gemaakt wat mij betreft.

Niet zo mijn 'ding' , maar Tuesday Afternoon en Night In White Satin gaan erin als koek.

Ik moet toegeven dat het even schrikken was toen ik deze in mijn cd-speler legde... Ik kende dit album en de groep enkel van naam en kon er absoluut geen genre mee associëren. Afgaande op de naam en het releasejaar hiervan verwachtte ik echter eerder ruige garagerock met een bluesy randje

Nadien pas de vermelding op de hoes gezien dat het London Festival Orchestra hierop meespeelt...

Nu ja, het valt me best goed mee, eigenlijk. Bepaalde stukken zijn echt geniaal, zoals bijvoorbeeld het invallen van de piano na de zang tijdens Tuesday Afternoon, moet absoluut kippenvel geven als je dit ooit live zou zien!

Voorlopig heb ik een mooie 3.5 gegeven. Meer kan misschien nog volgen, al zal ik dan wel eerst mijn verbazing te boven moeten komen!

"Nights in white satin" is als vaste waarde in de top 100 aller tijden volledig weggezakt in het collectieve geheugen. Beetje jammer.

'Days of Future Passed' is het meesterwerk van Moody Blues. Gemaakt op de top van hun kunnen (zie maar welke platen ze in die periode nog gemaakt hebben) springt deze er toch uit, vanwege zijn sound. De combinatie Moody Blues-London Festival Orchestra komt hier uitstekend uit de verf, en hun absolute klassiekers 'Nights in White Satin' staat hierop. Je kan het ook wel bestempelen als een conceptalbum, we gaan hier met de wijzers van de klok mee en beleven een heel erg mooie dag.

4.5 sterren

Klinkt ergens wel als The Beatles mét orkest erbij. Schitterend.
Tuesday Afternoon en Nights in White Satin zijn m'n favoriete nummers.

Prachtig, heerlijke plaat. Je voelt je één met deze plaat. Zo herkenbaar mooi en geweldig orkest als begeleidingsbandje.
Niks mis mee. 4 en een halve ster.Dik verdient

Vooral het laatste deel van het album is geniaal. De drie nummers na de orkest intro zijn niet zo heel bijzonder. Het is eerder een van m'n favoriete albums geworden door de combinatie van klassiek en rock op dit album, wat me erg aanspreekt.