The Moody Blues - Days of Future Passed (1967)

Bedankt heren,

Heel mooi beschreven ja.

Nights In White Satin is natuurlijk een prachtige popklassieker, maar het lijkt wel veel op Signed D.C. van Love uit 1966.

Ik snap wat je bedoelt, maar signed D.C klinkt een stuk folkier. Dat baslijntje is vooral de boosdoener, die komt griezelig dicht in de buurt van Nights In white satin.

Boosdoener

Zo letterlijk was dat niet bedoelt Ik bedoelde slechts te zeggen dat het baslijntje voor de gelijkenis zorgt.

Mmmmmmm. Niet te versmaden zeker in de geremasterde versie op SACD een album om eens in de zoveel tijd weer eens bij terug te keren. De combinatie van zweverige pop en klassiek is aan mij in ieder geval wel besteed.

Hoe vaak ik Days of Future Passed ook luister, echt indruk weet het helaas niet te maken. Het idee om (symfonische) rock te combineren met een orkest klinkt spannend. Band en orkest vullen elkaar ook goed aan, dus daar ligt het niet aan. Waar het probleem dan ligt? Ik denk dat dat een combinatie van een paar factoren is. Ten eerste mijn verwachtingen: ik had meer muziek à la Nights in White Satin verwacht. Ten tweede heeft het album misschien iets te veel een laagje jaren ’60 over zich heen. Met andere woorden: ik vind het een beetje gedateerd klinken. Ten derde ben ik niet kapot van de zang, en vind ik de vertelstem aan begin en eind van album teveel van het goede: te gedragen.

Wellicht had ik teveel verwacht van Days of Future Passed. Ik vind het geen slecht album, maar het heeft me nergens echt weten te raken.

3.0*

In 1 woord een uitstekend album. Samen met hun tijdgenoten Procol Harum plaveiden ze hiermee eind jaren 60 het pad van de symphonische rock. Songs als "Nights in white satin" en "Tuesday afternoon" zijn en blijven meesterwerkjes en die staan niet voor niets al jarenlang hoog in de top 2000. Alleen het enige nadeel dat zo'n dergelijk album kleeft is dat je sterk afhankelijk bent van de geluidsweergave. Bij een juiste stereosound is het werkelijk smullen geblazen met de Moody Blues en hun DOFP.

mooie overgangen tussen de nummers. rustige nummers waarin orkest goed tot haar recht komt en dan ineens weer in een psychedelisch twilight time. en wat een schitterende elpeehoezen hadden de Moody Blues toch.

Vooruit, de maximale score.
Ik had het eigenlijk zo nooit ervaren, maar het is een geweldig album voor dit jaargetijde.
Speelse fantasieën, mooie samenwerking tussen band en orkest. Een topper in het genre.

Het staat je vrij Hans, maar voor mijn gevoel is dit een opwarmertje geweest voor de band en gingen ze pas echt loos op In Search Of The Lost Chord. De apart opgenomen stukken band en orkest die later in elkaar geplakt zijn blijven toch een beetje een stoorzender in de totaalsfeer, voor mijn papillen.

Ik sta op het punt om hun platen allemaal te re-evalueren, maar ik weet nu toch al dat ik het absoluut niet met je eens kan zijn, Droombolus. In search vind ik inderdaad een geweldige plaat, maar Days vind ik (afschuwelijk cliché:) "ondanks of misschien juist wel dankzij" die orkestrale tussenstukken een grootse flow hebben. Ik ken ook eigenlijk (voorzichtig uitgedrukt:) weinig platen waarop de symbiose tussen de eigenlijke band en een orkest zo goed geslaagd is en zo natuurlijk aanvoelt.

Blijft een bijzonder album. Fraai uitgevoerd en de samenwerking werkt goed.
Ik ben echter ook van mening dat The Moodies op sommige latere albums ( tot Seventh Sojourn) nog beter voor de dag komen.
Meer eigen sounds en uiteindelijk ook een eigen smoelwerk.

Ik ben het wel met droombolus eens; een opwarmer maar wel een hele fraaie.

Ik heb, dacht ik, nergens uitgesproken "de beste van", heren.
Dat zegt dan inderdaad wel wat over alles van The Moody Blues tot Seventh Sojourn. Op dat album staat dan weer mijn favoriete Moodies song I'm just a singer in a rock and roll band.

Maar als je het per saldo bekijkt, komen alle albums van Hayward c.s. tussen 1967 en 1971 dicht in de buurt van de 5***** Of kunnen ook met 5***** worden beoordeeld.

Dat samenwerken met orkesten kan overigens buitengewoon goed uitpakken. Ik vind Atom Heart Mother van Pink Floyd prachtig gedaan. Nog gezwegen over Tales of Mystery and Imagination van The Alan Parsons Project.
Maar die zijn minder sprookjesachtig dan Days of the Future Past.

Ik zat mij wel af te vragen of een dergelijke samenwerking, een album als dit maar dan anno nu, nog zou kunnen. Of zou het concept zwaar verouderd zijn? Het is natuurlijk verre van modern, het zit zelfs dicht tegen klassiek aan.
Aan de andere kant lijkt mij dat er ruimte genoeg is voor een kleine markt op dit gebied. Voor liefhebbers.

Helemaal mee eens. Het gaf destijds ook wel een extra status aan die 'vermaledijde popjongens' dat zelfs het fameuze London Festival Orchestra zijn naam gaf aan dit project. Bovendien was er het prestigieuze Deram-label dat kon laten horen hoe geweldig hun stereogeluid kon klinken. Dus ook wel een beetje promotie vanuit de stereo-industrie. Popmuziek werd ineens volwassen en serieus genomen. Die waarde zal het nu niet meer hebben. Er zal zeker nog wel belangstelling voor zijn, in beperkte kring, maar dat is ook het probleem. Zo'n orkest laten spelen, dat kost een paar duiten. En daarmee zal een beperkte albumrelease bij lange na niet meer kostendekkend zijn. Dan maar een orkest uit een doosje, moet ook o.a. Jeff Lynne later gedacht hebben.

De band gaf met dit project in ieder geval de voorzet voor meer samenwerkingen met orkest.
Yes en Deep Purple gingen ook in hun prille bestaan de uitdaging aan.
Floyd inderdaad, Procol Harum en later ook nog E.L.P.

Maar dit vind ik 1 van de meest geslaagde. Het is een warme deken, echt een toevoeging op dit fraai uitgewerkte concept.
Echt een Zondagochtend plaat.

Een prachtplaat voor die tijd, met mooie nummers en sprookjesachtige instrument-spelingen. Eerlijk gezegd, mooier dan 'Sergeant pepper's...' van The Beatles. Van 'Days of the Future passed' vind ik de B-Kant (nr 5 t/m 7) het mooiste deel, waaronder 'Tuesday afternoon' en 'Nights in white satin' vooral uitblinken.

In z'n geheel iets te theatraal voor mij, maar van Nights in White Satin krijg ik telkens toch wel weer die spreekwoordelijke 'krop in de keel'.

Of soms kippevel ,het is gek sommige songs die door de jaren kapot gedraaid worden op radiostations ,blijven x op x mooi,zoals deze,het is de kracht van een song
Het is lastig om een top 10 van allermooiste songs samen te stellen ik begin er maar niet aan,veel te moeilijk ,maar één notering in zo,n top 10 weet ik het vrijwel zeker.. Nights In White Satin ...van uitzonderlijke klasse ooit gemaakt!

Hoe kun je een recensie over deze plaat anders starten dan met dit prachtige gedicht? Geschreven door de drummer, Graeme Edge, ingesproken door de toetsenist, Mike Pinder. Al vanaf de openingsminuten wordt duidelijk dat dit geen alledaagse band is. Niemand had destijds durven dromen dat dit een meesterwerk zou blijken die vijftig jaar later nog altijd als een huis staat. Dat ze eindelijk de status zouden verwerven die de naam van hun debuutalbum (The Magnificent Moodies) rechtvaardigt. Net een nieuw contract bij Deram Records, tijd voor een frisse wind moeten ze gedacht hebben. Nou, die creëerden ze. Een stormachtige herfstwind hebben ze in november 1967 laten waaien. Days of Future Passed: de letterlijke en figuurlijke ontwaking van de progressieve rock.
Elke dag kan het begin zijn van een wonderlijk avontuur (het kan zo op een wc-tegeltje). De wekker gaat, het land ontwaakt. De slaap uit de ogen vegend maakt men zich klaar om naar het werk te gaan, of wat die dag dan ook op de planning staat.

De progressieve sixties. In zoveel opzichten valt hier veel over te zeggen, maar het belangrijkste is mijns inziens de optimistische naoorlogse mentaliteit. Een tijd van vrijheid, vooruitkijken en een rooskleurige toekomst. Na een lange periode van wederopbouw en onzekerheid leek alles weer mogelijk. Een florerende economie, een geëxplodeerde kunstsector en een stabiele wereldorde, of dan toch op zijn minst vanuit een westelijk perspectief.
Vrolijke taferelen. Een frivole fluit, een uptempo deuntje en het leven lacht ons toe. Waarom ook niet? Kijk naar de kinderen, ze zijn zo gelukkig. Zelfs van een doos weet een kind nog een paleis te maken. De tijd lijkt stil te staan, maar ach, welk kind let nou op iets arbitrairs als tijd? Oh shit, de vakantie is over, gauw weer aan het werk!
Opeens nemen de heren hier een wending. Daar waar het verhaal eerst nog een soort algemeen wereldbeeld was van geluk en blijdschap, onttrekken ze zich en wordt het een soort beschouwing. Of beter een aanschouwing, letterlijk door het raam bezien. Zie de mensenmassa (lees: arbeidersmassa) als bijen (‘busy as bees’) door en langs elkaar heen gaan. Alles gericht op werk, werk en werk: “minds are subject to what should be done”. En mass staan we in de file, om vervolgens van 9 tot 5 achter onze pc te zitten en tot slot dezelfde weg omgekeerd af te leggen terug naar huis. Ik kan me niet aan het idee onttrekken dat hier een aanklacht tegen de kleinburgerlijkheid geplaatst wordt.
Dinsdag, misschien wel de meest eenzijdige dag van de week. Pas zodra de protagonist naar huis rijdt (‘on my way’), ontwaakt hij echt (‘just beginning to see’). Het is alsof de rest van de dag een soort opwarmertje was voor het leven waar het daadwerkelijk om draait. De zon moet onder gaan, voordat het zichtbaar wordt. Deze gedachtegang wordt nog duidelijker in deel twee van het nummer (‘Live all you people!’):Niet voor niets wordt er liefst drie nummers besteed aan het langzaam invallen van de avond. Het is het mooiste deel van de dag!

Wederom vindt er een opdeling plaats. Eerst spreken ze van de zonsondergang (Sun Set) en vervolgens van de Twilight Time. In het hele gedicht ‘Sun Set’ wordt gespeeld met het concept dag en nacht, maar deze is erg mooi: “night has now become day for everyone”. Geen dag zonder nacht en geen nacht zonder dag. Het een onlosmakelijk verbonden met het ander. Pas zodra de nacht er is, kan de dag worden gecompleteerd. Opnieuw wordt overigens voor de goddelijke observator gekozen: “I can see it all, from this great height”.

Maar als de zon eenmaal onder is, begint de nacht. De periode tussen de avond en nacht, wordt bezongen als twilight time. De lucht is een “deepening blue” en het is tijd om langzaam weg te dromen. Dromen over luchtkastelen, of tegen de wind in fluiten (‘whistling to the wind’), oftewel dromen of piekeren (naargelang je glas halfvol of halfleeg is) over ongerealiseerde dromen. Is het moment dat we in bed liggen niet vaak het moment dat we nadenken over dingen die we niet gedaan hebben, maar wel hadden willen doen?

Om vervolgens aan te komen bij het onvolprezen slotstuk: Nights in White Satin. Een nogal ambigu nummer, want is het nou een droom of gebeurt het echt? Gaat het hier over iemand die droomt over, terugdenkt aan of zijn we op dat moment getuige van een nacht onder het satijnen laken?
En precies dát maakt dit album een meesterwerk. Buiten dat het muzikaal van een onwaarschijnlijk mooie pracht is, kun je het concept op zoveel manieren interpreteren. Is het een melancholisch terugkijken of een hoopvol vooruitkijken? Hebben we het hier letterlijk over de dag of kun je dit ook abstraheren naar een heel leven? Is het glas halfvol (met kinderlijke idealen) of halfleeg (met een door verplichtingen aaneengeregen leven)?

Antwoorden hierop heb ik niet, maar met de allerlaatste zin kom je een heel eind:

Chevy!

Na meerdere keren deze LP (op YouTube) te hebben beluisterd, blijf ik toch iets merkwaardigs met dit album houden. Ik vind de A-kant maar net iets meer dan 3,5* waard, wat komt door korte stukjes tussenrommel die in de liedjes te horen is. Dawn is a Feeling (met zang van Justin Hayward) is wel zeker het beste nummer op deze eerste LP-helft.

De B-kant blinkt uit, van het begin tot het einde (4,5*), want Track 5, 6 en 7 zijn met afstand de drie besten nummers van dit album. In werkelijkheid zijn dit 5 liedjes. De zesde (dubbel)track Evening: The Sun Set/ Twilight Time vind ik eigenlijk bijna net zo mooi als The Afternoon: Tuesday Afternoon/ Time to Get Away, waarbij ik Tuesday Afternoon graag op meezing en The Night: Nights in White Satin.

In 1968 werd er van Nights in White Satin een mooie clip in Parijs opgenomen, maar vorig jaar verdween deze prachtklassieker ten onrechte uit de Veronica Top-1000 Aller Tijden.

Blijft een prachtige plaat en sowieso heel uniek is de combi natuurlijk.
Symfonische rock moet met dit album zijn ontstaan.
Decca gaf de groep, met Justin Hayward en John Lodge als nieuwe krachten, de kans om dit te doen.
Songmatig gingen ze er kwalitatief wel overheen op de volgende reeks albums, maar thematisch is dit een knap stukje vakwerk.

Blijkt dus weer dat je deze zgn "aller tijden" lijst niet meer serieus moet nemen

Dat is eigenlijk nog een boeiende vraag: waar bevindt de wieg van de symfonische rock zich?

Verder vind ik dit een schitterend album dat te vaak vergeten wordt. Potverdikke man, zo'n jaar als 1967 was nog eens een aardverschuiving van jewelste.

Zelf houd ik het erop dat het begon bij Procol Harum. De single A Whiter Shade of Pale verscheen op 12 mei 1967. Bach meets Rock. Hier werden al lijnen getrokken naar de latere symforock. The Moody Blues zouden een half jaartje later volgen. Het hing in de lucht in die dagen.

Ja Franck, alles ging ineens in een stroomversnelling leek het wel!
Geweldig jaar natuurlijk.

Ja, daar zeg je wat mede Zaankanter
Ik laat het in het midden, lekker makkelijk.
Feit is wel dat de Moodies pop/rock vermengde met een echt klassiek orkest.
Op de volgende albums van de band kwam de mellotron in beeld als plaatsvervangend instrument. Maar werd het tevens meer spacey.
Maar dit was wel de aanzet dat in de toekomst bands met orkest een plaat opleverde.
Deep Purple, Yes, E.L.P, ook weer Procol Harum en zelfs Pink Floyd ( titelstuk Atom Heart Mother)
The Beatles in dit zelfde prachtjaar met A Day In The Life.

Daar heb je 'm, de mellotron! Dat was in elk geval een stuk goedkoper dan een heel orkest inhuren. Dat konden zich slechts enkele bands veroorloven. Niet helemaal een orkestgeluid, maar wel een vol en spacey sound ontstond. Daar kon je zo heerlijk met je sigaretje op wegdromen ook. Hip dus. Symfo, orkest, mellotron, psychedelica; het werd een trend, maar ergens begon het met het idee een stuk klassieke muziek te integreren in de beatmuziek van de langharige nozems. Een gelukkig huwelijk, zoals we zien bij Procol Harum, The Nice, Emerson Lake & Palmer, Pink Floyd om er zomaar een paar te noemen. We vergeten ook onze Noorhollanders niet: Ekseption!