The Moody Blues - Days of Future Passed (1967)

Ongelofelijk wat een album! Laatst blind gekocht en geen moment spijt van gehad. Erg jammer om te horen dat ze niet meer met orkest hebben gedaan, dat is toch wel het mooiste aan deze plaat. De afwisseling met klassiek.. Top!!

Behoor ik daar, met mn 30 jaar, eigenlijk ook niet toe? Helemaal gezien het feit dat dit album 42jaar oud is? Kan natuurlijk ook komen omdat mijn pa vroeger een MB fan was. En ik nog steeds min of meer ben.

Heb deze plaat op LP en CD. Het is en blijft een klassieker! In mijn ogen toch een beetje de voorloper van de latere symfonische rock, al gingen ze hier na (vooral tijdens a question of a balance) richting de psychedelische hoek.

Vind je Question Of Balance psychedelisch? Want die is juist behoorlijk veel meer rock-gericht en het was ook echt hun bedoeling die plaat wat meer als hun live-optredens te laten klinken? Niet in de war met album na Days Of Future Passed? Want In Search Of The Lost Chord is toch echt wel hun meest psychedelische album.

Vnl In Search of the Lost Chord On the Threshold of a Dream (met een geweldige lange afsluiter) en To Our Children's Children's Children zijn wat psychedelischer.

Question of Balance is een rocker, inderdaad.
En Seventh Sojourn en Every Good Boy Deserves Favour zijn heerlijke symfo-platen.

Dawn, Tuesday Afternoon, en Twilight Time zijn ook klassieke songs. Dit conceptalbum staat na 40 jaar nog steeds als een huis.

Het magische muziekjaar 1967 leverde ook deze erg sterke, sfeervolle plaat op. De combinatie met het orkest werkt perfect. Licht progressief al, en wat (weliswaar oppervlakkig) zoekwerk leerde mij dat deze plaat dan ook van invloed geweest is op de ontwikkeling van progressieve rock.

Ik vind het gek, Stijd, dat je je al aan deze plaat waagt, en apprecieert. Enfin, als grote metaladept.

Houden zo!

Ik vind het niet zo gek.
Ik kom Stijn wel vaker tegen bij ouwe lullen-lp's

Ja, inderdaad. Daarom dat ik het net zeg.

Je kunt ook zeggen dat het verfrissend is ook eens een echte muziekliefhebber te zien in zijn leeftijdskatagorie .....

Wat voor muziek is dit album eigelijk?
Ken Moody Blues alleen van een paar singles op een best of op een cassette bandje. Kan alleen maar ruis horen dus ben van plan me te wagen aan een cd van ze.

Misschien heb je wat aan deze recensie:"

Moody Blues - Days Of Futur...

Oké even lezen bedankt!

Wat blijft 'Nights in White Satin' toch een schitterend nummer zeg!

Klassieker waarop vooral driftig wordt meegespeeld en gemusiceerd door The London Festival Orchestra.

De plaat krijgt daardoor een enigszins klassieke, orkestrale inslag, waarbij vooral het begin mij enigszins doet denken aan Peter en de Wolf voor volwassenen.

Maar het is buitengewoon knap gedaan, de thematiek in combinatie met ijzersterke songs.

Het is echt een cd om voor te gaan zitten, om te ondergaan zonder eigenlijk iets anders om handen te hebben. Een luister cd pur sang, héél sixties en erg serieus. Bepaald geen arbeidsvitaminen.

Ik haal de cd waarschijnlijk te weinig uit de kast. Misschien toch omdat ik het ambitiueze projekt eerlijk gezegd nogal zwaar op de hand vind en omdat het, ondanks alle pracht en praal, nooit echt spannend wordt. Dan moet ik wachten tot het door Thomas geschreven Twilight time, het slotdeel van de Evening, voorafgaand dus aan het overbekende Nights in white satin.

Dat neemt allemaal niet weg, dat ik de eerste zal zijn om te erkennen, dat de Moody blues in 1967 baanbrekend werk hebben verricht, pioniers van de symfonische (rock-)muziek, die nog helemaal in ontwikkeling was.

En op z'n tijd is het daarom best aardig om er eens voor te gaan zitten, je komt er in ieder geval goed tot rust mee.

The Moodies waren inderdaad baanbrekend . In 1967 was dit echt uniek . Een behoorlijke move ook voor de band die met de komst van Justin Hayward en John Lodge ineens een heel andere progessieve kant opgingen .
Dit is een album voor een rustige Zondagochtend . Een mooi verhaal met fraaie orchestratie's en melanchonische nummers .
De eerste aanzet tot nog veel meer moois van de groep die voorlopig nog even in de conceptsfeer bleef .

43 jaar oud. De plaat is verdorie 10 jaar ouder dan ik zelf.

Maar wat een juweel van een plaat. Volgens mij één van de eerste platen waar de mellotron echt overuren draait

Iedere symfomaan die dit album niet heeft (voor zover die er al zijn); linea recta naar de winkel en afschaffen die plaat

Afschaffen is natuurlijk aanschaffen!

Muzikaal is het natuurlijk allemaal dik in orde, maar ik mis de duistere randjes die bijvoorbeeld SF Sorrow en Parachute van the Pretty Things onweerstaanbaar maken. De (te) grote inbreng van het orkest geeft me soms het gevoel dat ik naar een Disney-soundtrack zit te luisteren. Jammer...

Alle rauwe R&B die er in de Moodies zat vertrok met Denny Laine .........

Waarom vertrok Laine eigenlijk bij The Moody blues?

Ik vind het spijtig voor hem, maar de Moody blues hebben sinds zijn vertrek bepaalt geen slechte albums uitgebracht, tot dan in ieder geval 1972.

Zijn aanwezigheid bij Paul McCartney's Wings (vanaf 1971) bracht niet de rauwe R&B die hij blijkbaar had 'meegenomen' bij zijn vertrek bij de Moody blues. En zijn vertrek bij Wings(1980) leidde ook niet tot een desperate McCartney, hoewel de laatste natuurlijk enig in zijn soort is.

Sinds dat jaar heeft Denny Laine solo eigenlijk maar weinig klaargemaakt, dus eh...., dat wil dan zeggen een jaar of 31...

Laine was voor The Moodies in het begin een geschikte zanger . Go Now is een fraai stukje melanchonie , aangrijpend gezongen ook .
Maar de band wilde een switch maken , omdat het muzikaal en commercieel een beetje op een dood spoor liep .
Ik meen dat Laine toen zelf is opgestapt omdat hij de nieuwe richting niet bepaald zag zitten .
Uiteindelijk is hij waarschijnlijk bekender geworden als side-kick van McCartney in diens Wings .
En tijdens de concerten kon hij zijn verleden nog even oprakelen met Go Now .
The Moody Blues waren op dat moment al beroemder en succesvoller dan de periode dat Laine er bij zat .
Laine is dus eigenlijk een beetje een triest verhaal in de popmuziek . Allemaal net niet en inderdaad nu al ruim 30 jaar helemaal niets meer .

Jammer dat NIWS niet geëvenaard wordt...

Hij wou een band met strijkers, dat moest iets als Danny Laine's Electric Strings gaan heten. Hij kreeg wel zo'n band bijelkaar maar die kwam nooit verder dan wat demo's opnemen voordat de finansjele bodem uit het projekt viel omdat er niet voldoende belangstelling voor was. Say You Don't Mind, wat later bekend werd door Colin Blunstone, was een van de nummers uit die periode .......

Wat ik zeg ; Laine had niet veel mazzel , of net niet genoeg talent om het op eigen houtje te maken .
Mazzel dat McCartney hem onder zijn '' Wings '' nam .
Maar Laine was onbetwist een uistekend muzikant en co- pilot .

Ontvangen op remaster cd. Wat bevalt me dat toch goed. Hele mooie en sfeervolle plaat en een rode draad wat betreft het Night in white satin nummer. Wellicht ook met de andere nummers?

Ik wil dit album al een tijdje ontzettend graag hebben, maar overal waar ik hem zie staat dat zootje bonus tracks erop.
Zijn die bonus tracks nou een beetje de moeite waard, of kan ik beter verder zoeken?

Geen idee, maar anders draai je toch gewoon geen bonustracks? Ze staan netjes aan het einde van het album, dus na 'Nights in White Satin' gewoon op de stopknop drukken.

Of is dat een duurdere uitgave o.i.d.?

Yup, zo'n DeLuxe 2CD