Talking Heads - More Songs About Buildings and Food (1978)

Inderdaad een lekker dansbare Talking Heads plaat. Wat is dit trouwens toch een constante band. Ik ken 4 platen van ze en allemaal krijgen ze 4 sterretjes. Ik zit even te denken welke ik nou de beste vind en ik kom tot dit lijstje:

1. Fear Of Music
2. '77
3. More Songs About Buildings And Food
4. Remain In Light

De absolute uitschieter van dit album vind ik het nummer 'The Girls Want to Be with the Girls'. Wat een ongelooflijk lekker riffje heeft dat nummer. Ik word alweer vrolijk als ik er alleen al aan denk.

4*

Ik kan me herinneren dat deze plaat indertijd grote indruk maakte vanwege de manier waarop Eno het geluid had "opengegooid" en verbreed èn vanwege de composities van David Byrne met de unieke invalshoeken van zijn teksten. Als ik het me goed herinner stonden de eerste vier Talking Heads-platen tussen 1977 en 1980 in de jaarlijkse eindlijstjes van Muziekkrant Oor achtereenvolgens op de nummers 3, 2, 2 en 1. Zelf was ik in de zomer van 1978 ook helemaal gek van dit album: de dwingende ritmiek van With our love en The girls want to be with the girls, de spanning van I'm not in love en mijn eigen favoriet Stay hungry, met dat ongelooflijk swingende begin en het melancholische slot met dat prachtige onbestemde orgeltje: "Here's that rhythm again / Here's my shoulder blade / Here's the sound I made / Here's the picture I saved / Here I am..." Om de een of andere reden kon ik pas bij Speaking in tongues weer echt enthousiast over deze band worden, en daarna pikte ik David Byrne eigenlijk pas weer bij zijn eerste twee soloplaten op. More songs... blijft toch mijn favoriete Talking Heads-album.

Oh oh oh, wat een fijne plaat is dit toch. Heerlijk sprankelend en staccato gitaarwerk maar toch ook wel een zekere 'mellow mood'. De invloed van Brian Eno is hier van de 3 albums waar hij op meewerkte wel het meest subtiel. Ik krijg er altijd een blij gevoel van. Het is ook knap als je met een cover als 'Take me to the river' toch weer iets aan het origineel kunt toevoegen, dat zit hem dan niet in Byrnes vocale register maar meer in de sfeerwerking en overtuiging.

Op reis door new wave in 1978, kom ik vanaf boze, ruige dan wel afwijkende geluiden bij Sex Pistols' The Great Rock 'n' Roll Swindle bij deze tweede van Talking Heads.
Klonk de groep op hun debuut al vrij beheerst in vergelijking met hun genre- en tijdgenoten, op More Songs about Buildings and Food is dat nog meer het geval. Hierboven razend enthousiaste verhalen van liefhebbers; bij mij wil het moeizaam landen. Het zit 'm in het ontbreken van pakkende melodieën en de stem van David Byrne, die in de hogere regionen nogal knijpt.

Zegt meteen iets over mijn smaak. Hier klinkt muziek die zowel "keurig" als dansbaar is. Niet hetgeen je ouders verontrustte en tegelijkertijd afwijkend van de dansbare (disco)muziek van 1978. Geproduceerd door de groep met Brian Eno, die niet lang daarvoor nog met David Bowie samenwerkte in Duitsland en Frankrijk. Hier kiest de Engelsman voor een helder, transparant geluid. Knap hoe hij zich dienstbaar maakte door deze krachtdadige New Yorkers in hun kwaliteiten te versterken.
Met enige moeite komen toch enkele nummers bovendrijven: allereerst de gejaagde beat van I'm Not in Love, later ook With Our Love en opener Thank You for Sending Me an Angel. Maar dan moet ik m'n best doen; een nummer als The Good Thing heeft weliswaar een herkenbaar refrein, maar het werkt op mijn zenuwen.

De elpee verscheen in juli 1978, niet lang nadat Psycho Killer van het debuut gedurende april - mei een hit was in Nederland en Vlaanderen. De opvolger is dansbaar en fris, daarom is het verwonderlijk dat Talking Heads bij ons geen hitsingle scoorde. Hierdoor miste vervolgens de elpee de albumlijsten van de lage landen.

In de Billboard Hot 100 was dat anders: met het van Al Green gecoverde Take Me to the River werd in februari 1979 #26 gehaald. Het is op het album het één na laatste nummer en bevat een lome beat in een productie die afwijkt van wat de mainstreamlijsten domineerde.
Ter vergelijking de top 5 van die week, waarin eveneens dansbare muziek stond: op 1 Rod Stewart met Da Ya Think I'm Sexy, op 2 Village People met Y.M.C.A., op 3 Chic met Le Freak, op 4 Olivia Newton-John met A Little More Love en op 5 Pointer Sisters met Fire. In vergelijking hiermee is de muziek van Talking Heads even dansbaar, maar de sfeer is beduidend anders. Het geluid van New York, waar het leven nooit stil staat. Een tikkeltje afwijkend van mainstream Amerika. De elpee haalde er in november '78 #29. In 2006 verscheen het als cd/dvd met de nodige extra's.

Mijn afspeellijst met new wave vervolgt met Ian Dury's Wake up and Make Love with Me, in juli 1978 in Nederland en Vlaanderen een hit. Omdat ik het bijbehorende album New Boots and Panties!! al behandelde, vervolg ik met het debuut van Ultravox! en daarmee terug naar februari 1977; toen nog met een uitroepteken in de groepsnaam.