Deep Purple - Made in Japan (1972)

Wij verschillen nogal van mening.

The Mule . Toch erg jammer, voor de rest een uitzonderlijk sterke plaat.

eeeeh lazy???? keihard, gaan, top!

Ik vind het een geweldige drumsolo. En de rest van het album is ook schitterend.

Drumsolo's hebben mij ook nooit geboeid, is het enige smetje op dit album

heerlijk album van een fantastische band!
Ik vind ook dat stuk(je) van strange kind of woman ongeveer op het eind, dat Gillan met zijn stem Blackmore gaat nadoen zoo geniaal!
en de heerlijke 'geïmproviseerde' gitaarriff van smoke on the water
Geweldig! ik draai( ja, letterlijk draai) hem nog regelmatig!

Ben zelf drummer maar vind drumsolo's verschrikkelijk op een album. Live vind ik het wel leuk en Moby Dick van John Bonham (met beeld erbij!!) vind ik ook erg vermakelijk, maar vanwege The Mule kan ik er geen 5 voor geven, ik skip gewoon altijd

Verder een van de beste, zo niet het beste livealbum wat er voor mij bestaat

Drumsolo's zijn erg gerelateerd aan die tijd. Mits niet te langdradig, kan ik er goed mee leven. Maar jammer dat het ook altijd op een album moest.
Een drumsolo, vooral met de nodige acrobatiek en interactie met het publiek, is vooral een visuele happening, dat moet je kunnen aanschouwen.
Technisch gezien is het prima vakwerk wat Piace laat horen, maar tegenwoordig doet ie het een stuk korter.
Deels ook voor mij geen volle score daardoor, maar Space Truckin' vind ik ook wat aan de lange kant. Gewoon wat minder boeiend dan dat ik het vroeger vond.
Voor de rest een voorbeeldige liveplaat met de nodige magie en vonken. Perfect vastgelegd.

Doe net als ik en speel vals. Vervang The Mule door bonustrack Black Night en je hebt een schijf die stoomt van begin tot eind. Space Trucking bevat de mooiste toetsensolo aller tijden.

Met deze plaat heb je eigenlijk de Deep Purple essentie wel binnen vind ik.

En dan natuurlijk wel de dubbelaar met die bonusnummers.

Normaal houd ik niet van bonusnummers, maar bij deze word het album er alleen maar completer van vind ik.

Maar dit is echt 1 van de beste platen voor een heerlijk dik uurtje oubollige classic rock op zijn best.

Dat ben ik nu aan het doen. Ik ben benieuwd of het werkt, voorheen begon ik me tijdens The Mule altijd te vervelen waarna ik niet meer in het album kon komen en hem meestal maar vervong door wat anders.

Ik kreeg deze CD van mijn vader toen ik 8 was.
Het was weliswaar een gebrande CD, maar daardoor kon toen niet alles op 1 CD (vroeger gold er een limiet van 70 minuten geloof ik?). Hierdoor stond The Mule er niet op. Ik heb dus heel lang de CD zonder The Mule gehoord en zo blijft hij nu ook in mijn hoofd hangen.
Een paar jaar terug had ik dan de echte CD gekocht en hangt het van mijn gemoedstoestand af of ik The Mule skip of gewoon afspeel Voor mij is het nu zeg maar een soort bonusnummer geworden.

Dit was de tweede lp die ik aanschafte (ergens in 1978) na Recorded Live van Ten Years After. Geweldige plaat die compleet grijsgedraaid is. Later kocht ik dit album terug op cd en in 1998 kwam daar een versie bij met de bonus schijf met Black Night, Speed king en Lucille. Hoogtepunt voor mij is het lang uitgesponnen Space Truckin. Jon Lord gaat daar helemaal uit zijn bol met de keyboards. The Mule vind ik niet veel aan, ik hou niet zoveel van drumsolo's of het moet gaan om Cozy Powell (Rainbow) of Neal Peart (Rush)...
Ik geef 4,5*

Leve Jon Lord!

Deze plaat (en vele andere) zullen hem niet snel doen vergeten.

de beste (?) deep purple plaat. ik weet niet hoeveel er naderhand nog aan gesleuteld is, maar dat maakt ook niet zoveel uit, het gaat toch om het resultaat, wat je te horen krigt en dat is in dit geval steengoed. één van de beste (?) live platen ooit.

Vandaag deze cd nog een gedraait: geweldig tijdloos album. Ik verhoog de score naar maximaal!
Deze versie van Space Truckin blijft geweldig! @sugartummy: het is i.d.d. één van de beste live platen ooit. Als ik het zo hoor dan lijkt mij niet dat er achteraf aan gesleuteld is.

Het is niet van 1 concert

Met alle respect voor Cozy en Neal...... zo goed als Ian Paice drumt echt niemand.

"The Mule" skippen is een regelrechte doodzonde!

Paice is een geweldige drummer. Subtiel, groovy, en powerfull, en een eigen stijl.
En dat zijn toch de drummers (en andere instrumentalisten natuurlijk) die het verschil maken.
Dat je als het ware na een paar slagen weet wie het is.

Het maakt niet uit wie er de beste is. Er zijn zoveel geweldige drummers.
Maar Paice is op zijn terrein wel een hele grote natuurlijk.

Maar beter dan Neal......... Naaaaa. Bikkel heeft gelijk. In zoverre dat je het over de top van de top hebt. En dan komt naar mijn idee eigen smaak boven drijven toch?

Duidelijk is dat Ian Paice is een uitstekende drummer is, maar wat mij betreft legt hij het af tegen Neal Peart. En dat vind ik overigens geen schande voor Ian....

Ik denk dat Peart zowel als Bonham geen schijn van kans zouden maken in DP. Paice is net zo onlosmakelijk onderdeel van het Purplegeluid als de 2 eerstgenoemde heren in hun eigen band. En dat is uiteraard net zo min een schande voor hen.

Hum, ja, ik denk dat je wel gelijk hebt

Bluebird heeft gelijk, zo denk ik er ook over. Genoemde drummers zijn zo verbonden aan de sound van die bands, dat als die vervangen worden of wegvallen er een behoorlijk stuk indentiteit verdwijnd.

Reden ook voor Led Zeppelin om de handoek in de ring te gooien, vrijwel direct na het overlijden van Bonham.
The Who deed dat bijvoorbeeld niet. Kenny Jones (ex Small Faces/ Faces) kwam, maar die kon Keith Moon allerminst vergeten.

Als Ian Paice zou wegvallen is dat ook een behoorlijke tegenslag lijkt me.

Niets.
Zelfs bij het mixen kwamen alleen Glover en Paice opdagen.


Ja. Vroeger gaf ik de voorkeur aan Bonham. Maar hoor toch eens hoe Paice aan het begin van Highway Star het tempo opvoert en ook in het vervolg zijn maten dwingt op de toppen van hun kunnen te spelen. Paice drumt zo strak als dure schoenen die een maatje te klein zijn en plaatst intussen nog interessante patronen ook.

Paice is een gigant. Die man grooved als de pest en daarbij zet hij een fundument neer dat staat als een huis.
Bonham was wat logger in zijn spel, maar dat had ook met zijn aanslag te maken en de sound van zijn drumkit.
Ik kan niet zeggen wie er beter is, toch twee totaal verschillende drummers, waarvan Paice een wat subtielere stijl heeft.
Maar ja, Bonham, alleen al die robuuste uitstraling. De juiste man op de juiste plek.

Als je naar rockdrummers uit die tijd kijkt, is Carl Palmer misschien wel de beste. Hij is technisch beter en veelzijdiger van Bonham, Paice en Moon.

Heb heel erg het gevoel dat Palmer aan de basis heeft gestaan van de moderne drummer zoals die in veel (progressieve) rock en metal hoorbaar is.

Vergeet die drummer van Rush niet, die kan er ook wat van

Wat palmer betreft haak ik af. Ik ken gewoonweg te weinig van deze band. Maar voor mij is het Neal Peart. Deze man kan (bijna) alles. Subtiel als het moet hard als het moet. En alles wat er tussen in zit. De variatie die peart in zijn spel heeft is wat mij betreft ongeevenaard.