Wilco - Yankee Hotel Foxtrot (2002)

Eensch.

Enkele fantastische nummers op deze plaat kunnen het zootje niet redden voor mij. Ik vind dit het minste album van Wilco. Geef mij maar het melodieuzere werk, zoals bijvoorbeeld Sky Blue Sky.
Ik heb wel altijd de neiging om de plaat te herontdekken, misschien komt het ooit allemaal wel goed!

Deze plaat doet het niet voor mij. Nu meerdere malen gehoord en opzich staan er een paar leuke nummers op maar het blijft een beetje gezapig. Beste nummers vind ik

1. I Am Trying to Break Your Heart
5. Jesus, Etc
7. Heavy Metal Drummer

Lijkt trouwens erg veel op Eels vind ik.

krap 3*

Op Pitchfork kreeg dit album een 10. Aangezien In The Aeroplane Over The Sea van Neutral Milk Hotel dat ook kreeg denk ik dat ik dit album maar eens ga proberen. Ik hoop dat dit album hetzelfde efect heeft als ITAOTS!

In iedergeval heel anders dan....

Dat moet ook haast wel. Aangezien beide albums als pioniers worden gezien. Maar met het ITAOTS effect bedoelde ik juist dat ik onder de indruk ben van het geniale, briljante, orginele, vage ...

Dit is de plaat die me als halve fan deed afhaken... Heavy Metal Drummer jawel, maar dan had ik het zowat gehad...
Blijf Being There en Summerteeth gewoon véél melodieuzer en aangenamer te beluisteren platen vinden, maar deze, hoe opgehemeld door pers ook.... pffft, ik weet het niet zo, ben niet al the enthousiast, neen.

Een goeie set oren

Ik snap niet zo goed wat er mis is met de schrijvers van PFM. Zijn ze allemaal even goed? Nee. Hebben ze het altijd bij het juiste eind? Nee.
Zijn het muziekliefhebbers in hart en nieren? Zeker wel.
Ze hebben genoeg schitterende platen onder de aandacht gebracht en doen dat nog steeds. Het fijne aan PFM is dat het hen geen mallemoer kan schelen of een band vantevoren een goede of een slechte plaat heeft uitgebracht, iets waar wel wat over valt te zeggen.
Jij en ik zullen nooit voor PFM kunnen schrijven al zouden we het willen. Grappig is wel dat je bij een sollicitatie je laatste aankopen moet opnoemen en daar hebben die amerikanen toch meer kaas van gegeten, pop/rock zit zowat in hun genen net als wij koninginnedag en sinterklaas in onze genen hebben. Ik vind het een goede site,opgericht door iemand die geen enkele schrijvers-ervaring had maar als voorbeeld lokale magazines die underground wat meer onder de aandacht wilde brengen. Dat is Pitchfork zeker gelukt en uiteindelijk is het ieders persoonlijke smaak wat je ervan vindt. Ik persoonlijk heb ze hoger zitten dan 3voor12 met hun luisterpaal die nergens op slaat. Die geldkraan kan rustig dichtgedraaid worden.

PFM is voor mij een goede informatiebron. Bijna alles uit mijn top-10 kreeg bij Pitchfork een enorm hoge waardering. Ze zijn vooral indie-rock fan en dat is precies mijn terein

Rectificatie: Beste album van de 21e eeuw tot nu toe.
Nou tevreden?

Grappig eigenlijk, aangezien ik dit album het eerste jaar maar niks vond. Buiten de toegankelijke nummers (Jesus, etc. en Heavy Metal Drummer) kon ik er helemaal niks mee.

Het heeft toen eventjes geduurd, maar één voor één begonnen de nummers me te behagen. Inmiddels heb ik geen favoriet meer. Ieder nummer is zo briljant, zo perfect in balans... Samen vormen ze een kunstwerk.

Vooral de experimentele productie maakt het in 't begin moelijk om doorheen te prikken. Maar het is wel degelijk een groeier.

Heb hem nu enkele malen gedraait maar ik ben niet woest onder de indruk. 3* voorlopig

Het beste Wilco album blijft voor mij A ghost is born, maar dit album kan samen met sky blue sky voor de 2e plaats gaan... I am trying to break your heart en Jesus, etc zijn de juweeltjes van dit album!
4.5*

Dit album heeft niet gebracht wat ik had gehoopt. Heavy Metal Drummer is aardig, de rest word snel saai.

2.5*

1 van de mooiste en beste platen van de laatste jaren!! Wellicht dat ik over 5 jaar inderdaad ga opwaarderen van 4,5 naar 5!

voor mij de beste plaat sinds jaren! ik ken wilco nog niet zo gek lang.maar ik ben begonnen met deze plaat. En dat was waarschijnlijk ook niet zo slim, want het duurt gewoon een tijdje voordat hij doordringt. Maar op het moment dat de puzzelstukjes ineens samenkwamen was ik blij dat ik niet was afgehaakt. Dus voor de genen die na een paar luisterbeurten al afhaken zou ik zeggen: geef het wat tijd.
5*

Ik begin Wilco steeds meer te waarderen. Na Sky Blue Sky, dat zeer goed beviel, dit album ook maar eens beluisterd. Toch een iets minder relaxte stijl, maar het heeft daarintegen weer veel meer andere misschien wel betere dingen. Heerlijke nummers zijn voor mij : Heavy Metal Drummer, Jesus Etc. en I Am Trying To Break Your Heart.
Ook voor deze: 4* !

Echt een supermooi popalbum. Het klopt echt van voor naar achter en weer terug. Kan er verder niet veel over melden, behalve dat I Am Trying To Break Your Heart en Poor Places veruit mijn favorieten zijn. Wat een fantastische nummers.

4,5*

Heb hem een paar keer beluisterd, klinkt erg goed. Momenteel zijn Heavy Metal Drummer en Poor Places favoriet.

Stem verhoogd naar 4,5. In het begin zijn Kamera en Heavy Metal Drummer goed om mee te beginnen. Ken het album nu goed en moet zeggen dat er eigenlijk geen slecht nummer tussen zit. Ashes of American Flags is ook erg goed.

De eerste keer dat ik dit album bij de bieb had geleend vond ik het eigenlijk helemaal niets. Te experimenteel op de meeste momenten sprak het me helemaal niet aan buiten de 'toegankelijke' nummers. Nu, een half jaar later vind ik het toch alweer een stuk beter. 4 sterren zijn nu wel op zijn plaats denk ik!

Voor mij is deze Yankee Hotel Foxtrot het magnum opus van deze veelzijdige band. Hoewel ze nog een paar keer in de buurt zijn gekomen (A Ghost Is Born, Sky Blue Sky), hebben Tweedy en de zijnen wat mij betreft dit niveau niet meer gehaald.
Hoewel sommige nummers heel lang op me hebben moeten inwerken, kan ik nu stellen dat er geen enkel minder nummer op deze plaat te vinden is. Niettegenstaande de meeste van deze veelgelaagde liedjes hun ware schoonheid niet meteen prijsgeven, is er bij een eerste luisterbeurt genoeg moois om geboeid te raken door dit meesterwerk. Een nummer als Jesus, etc. vond ik meteen mooi, niet in het minst door de stem van zanger Jeff Tweedy, zowat de mooiste stem die ik ken.
Persoonlijke favorieten zijn I Am Trying To Break Your Heart, Radio Cure, Jesus, etc., Ashes of American Flags, Poor Places en Reservations, maar een mindere song zal je hier niet op vinden.

Eens in de zoveel tijd loop ik mijn top 10 eens even na. Zijn er albums bij die ik wel aardig vind, maar eigenlijk toch niet echt bij mijn 10 beste platen horen? Is hij niet wat gedateerd en wordt het toch niet eens tijd om die ene cd, die je eigenlijk al weken grijs draait, dat speciale plekje te geven?

Ten tijde van de samenstelling van mijn oorspronkelijke top 10 werd het passen, meten en dringen. Ik had eigenlijk geen idee wat ik op 1 moest gaan zetten. Uiteindelijk ervoor gekozen om 'Yankee Hotel Foxtrot' maar op nummer 1 te zetten, bij gebrek aan een overduidelijke winnaar.

Ik weet nog steeds niet of deze plaat op 1 hoort; wat ik wel weet is dat dit een adembenemend mooie plaat is. Het gevoel van 'Yankee Hotel Foxtrot' is ongeevenaard. Jeff Tweedy neemt ons met zijn heerlijk raspende stem naar zijn gedachtenwereld mee. Melancholie heerst.

Opener 'I am trying to break your heart' begint al met de onvergetelijke zinnen: I am an American aquarium drinker/ I assassin through the avenue. Vervolgens ijlt Tweedy verder over het verlies/ dumpen van zijn vriendin en sluit het nummer met geruis af. I'm the man who loves you. Alles zwemt in meewarigheid.

Kamera vormt dan even de berusting. Tweedy plaatst zichzelf even boven de wereld en bekijkt alles vanachter de kamera vanwaar hij wel tot de conclusie moet komen dat 'everything's not okay'. Het zij zo.

In Radio Cure begint de emotie weer op te spelen. 'Cheer up, honey, I hope you can/ there is something wrong with me'. Ijzingwekkend. Relaties zijn moeilijk, eenzaamheid wint soms.

'War on War' is een psychedelische trip. De sombere ondertoon sijpelt meer dan eens door. Allerlei rifjes, gecombineerd met het donkere stemgeluid van Tweedy. Prachtig nummer.

Jesus etc. is zo puur. Het is een heerlijk direct nummer, dat zich meteen in je hoofd nestelt en daar blijft galmen en galmen. Zo zuiver en simpele tekststructuren die vlagen van genialiteit laten zien.

Ashes of American flags is een echt low-tempo nummer. In dit nummer zien we Tweedy verloren lopen door de straten van een willekeurige amerikaanse stad.

Heavy metal drummer is een wat lichter nummer. Even is er verademing, even is er nostalgie. Terug naar die mooie zomers, met spelende bandjes, waar we in het gras lagen, eindeloos vrijden en high werden.

I'm the man who loves you is een vrij stuiterend nummer. Het hopt en hopt en met boven allerlei alternatieve geluidseffecten roept Tweedy 'I'm the man who loves you' uit. Heerlijk.

In Pot Kettle Black zitten verschillende muzikale structuren verweven. Het is prachtig om te horen hoe dit uiteindelijk leidt tot een 'climaxje'. 'I'm not pot kettle black. oh oh..

In Poor Places is nog een beatlesque sound te horen. Yankee Hotel Foxtrot, Yankee Hotel Foxtrot ... Wilco probeert berusting te zoeken, te midden van het diffuse beeld en de geruisvolle wereld.

'Yankee Hotel Foxtrot' sluit af met slow-burner Reservations. Na al het sombere een licht optimistisch geluid, waarin Tweedy ons duidelijk maakt dat hij voor behouden is tegenover van alles en nog wat, behalve voor 'you'. Alles om ons heen doet er eigenlijk niet toe, behalve jij.

'Yankee Hotel Foxtrot' is een prachtige plaat. Eigenlijk schiet mijn omschrijving ook te kort. Echt mooie platen kun je niet accuraat beschrijven. Ik kan natuurlijk melden welk instrumenten ze in welk nummer nummer gebruikt hebben, en eindeloze interpretaties geven bij ieder nummer op zich, maar dan zou ik dit album teniet doen. Als je deze cd namelijk opgezet hebt, wil je toch niets anders dan van de puurheid en schoonheid van dit alles genieten. En dat kan ik iedereen van harte aanraden. Geniet, geniet, geniet..

Alles al gezegd, hierboven.
Fenomenale plaat, hun beste.

inderdaad, maar waar summerteeth en being there fantastische platen zijn , gaat deze cd nog veel verder , experiment ten volle , maar wel een zeer groot meesterwerk dat bij iedere draaibeurt zijn geheimen meer en meer prijsgeeft , grote klasse !!

Dit album doet heel weinig met mij. De cd gaat een beetje gezapig aan mij voorbij, met enkele kleine oplevingtjes. Ik zou wel willen, beaster, maar het lukt echt niet! Misschien moet ik de documentaire I Am Trying To Break Your Heart is gaan kijken.

ja zeker doen!

Fantastisch album : melodieus, sfeervol en experimenteel, de Amerikaanse tegenhanger van Radiohead.
Een meesterwerk dat je bij iedere draaibeurt meer gaat waarderen, met enkel sterke songs, zeker "I Am Trying to Break Your Heart" en "Jesus, Etc.". Blij dat er na 2000 nog avontuurlijke bands zijn, al is dit album al 5 jaar geleden uitgebracht.

Grappig dat die vergelijking met Radiohead telkens terug komt, iets wat volgens mij niet helemaal terecht is.

Neem nu de achtergronden van beide bands, Wilco is een typisch Amerikaanse band met wortels in de muziekgeschiedenis van dat land (folk, country, rock, soul).
Terwijl Radiohead de wortels duidelijk in de Engelse muziekgeschiedenis heeft.

Maar ook de frontmannen verschillen volgens mij. Jeff Tweedy is voor mij een typische amerikaanse working-class jongen uit Belleville, Illinois, die na high school in verschillende bandjes zit omdat er toch niets te doen is.
Terwijl om Thom York toch altijd zo'n kunstacademie-sfeer hangt, van kijk mij het nu zwaar hebben met mijn kunst, niemand snapt me.

Dit is volgens mij de reden dat Wilco me altijd recht in het hart raakt en dat ik Radiohead maar geneuzel vind.

Wat beide bands misschien gemeen hebben is het 'experimentele' in de muziek. Maar dat doen toch meer bands.

Tsja, beide groepen zijn het wat experimenteler gaan doen op een bepaald moment - Wilco met YHF en Radiohead met Kid A. Maar de muziek van beide groepen lijkt inderdaad totaal niet op elkaar.