Wilco - Yankee Hotel Foxtrot (2002)

Nieuwe top10 en dit is de nieuwe koning bij mij Alle nummers zijn goed dus een terechte 5*

Ik heb het nu genoeg gehoord om punten te geven en ondanks dat het allemaal fijn klinkt ben ik nog niet echt overtuigd van zijn eigenschappen om een klassieker te zijn. Ik zeg niet dat dit geen klassieker is, ik ben enkel nog niet zo overtuigd om dit een hoger cijfer te geven.

Na een tijdje ontdek je hoe gelaagd en vernuftig de nummers in elkaar zitten.

In eerste instantie viel mij dat niet op, maar na een luisterbeurt of 5 kwam ik erachter dat de nummers stuk voor stuk geniaal in elkaar staken, wat zich eerst op de achtergrond afspeelde, kwam na een tijdje naar voren en toen viel het kwartje.

Het klinkt alsof Neil Young gitaar speelt op I'm The Man Who Loves You

Weergaloze plaat. Het duurde een tijd voor ik deze kon apprecieren maar eenmaal dat gelukt was kan ik het niet laten om hem op te zetten. Ik word er gelukzalig happy van .

De muziek komt voor mij over als 'we doen maar wat en we zien wel waar we uitkomen', hetzelfde geldt voor de zanger. Hij zingt er losbandig en slordig overheen.

Maar het klinkt allemaal zo verdomd goed! Elk instrument of elektronisch stuk staat precies op de juiste plaats. Ik krijg elke keer kippenvel als die viool begint in jesus, etc., geweldig nummer. Maar dat kan evengoed gezegd worden van alle andere nummers.

3 favo's : jesus etc., heavy metal drummer en I'm the man who loves you.

Voorlopig een 9e plaats in de top 10 maar ik verwacht nog progressie!

Yankee hotel foxtrot :

Weer eens geprobeerd. ik heb alle studioplaten van Wilco op de eerste na (die voor Being There) en ik blijf bij mijn mening dat dit de minste is van Wilco. Wel de gebruikelijke mooie composities en teksten van Tweedy maar zo ontzettend overgeproduceerd en volgestopt met electronische effecten dat het irritant wordt. Ik verlaag naar 3***

En Blacksad: Fijn voor je dat je hier zo van geniet. Ken je Wilco's laatste album The Whole Love ook? Veel strakker zodat de songs beter tot hun recht komen.

Deze YHF blinkt meestal juist uit in soberheid en heel spaarzame producties. Ashes of american flags heb ik moeten leren aprecieëren maar is nu een favoriet en die zit idd aardig vol. Verder nog het einde van Poor Places dat noise-achtig aandoet. Voor de rest 1 van de best geproducete platen ooit mijn inziens. Elke song is quasi perfect en voor mij blijft het een kandidaat voor de eer van beste Wilco-plaat te zijn. A Ghost is born is de grootste concurent dan en Sky Blue Sky komt ook piepen. Blijven proberen Harde muzikale noten zijn het leukst om te kraken maar als je hem echt niet voelt stopt het wel natuurlijk...

Ja, ik ken het maar heb het nog niet beluisterd. Maar het staat zeker op de 'te beluisteren' lijst.
Maar ik moet nog zoveel beluisteren dus dat kan wel nog even duren

Yankee Hotel Foxtrot en Sky Blue Sky zijn de twee uitersten waartussen de muziek van Wilco zich beweegt. Het zijn als het ware de Sergeant Pepper's en Abbey Road van deze band

Na de geweldige concertdubbel 'Kicking Television' luister ik eigenlijk nog maar heel zelden naar de twee daaraan voorafgaande albums waaronder deze. Ik vond ze sowieso nogal pretentieus, vaag en zeurderig. Live wordt de studiomist weggeblazen door de begeesterd spelende band. Dat levert veel overtuigender versies op van de beste songs van beide studio-albums. Maar de echte fans denken daar geloof ik anders over...

Jep! YHF is echt een album, met nummers die onderling samenhangen en zodanig gerangschikt zijn dat ze elkaar versterken, waardoor dus een geheel ontstaat dat meer is dan de som der delen. De stukken noise of "studiomist" dragen daar ook aan bij. Dat mis je bij Kicking Television, hoe goed ik die plaat verder ook vind.

Deze echte fan denkt daar net zo over als jij

Yankee Hotel Foxtrot is wellicht het meest bejubelde album van de veelvuldig geprezen band Wilco. In eerste instantie snap ik zeker waar deze waardering vandaan komt. Met name de melancholische en wat trage nummers zijn van hoge kwaliteit. Nummers als Jesus, Etc., Radio Cure en Ashes of American Flags zijn gedenkwaardige nummers met fantastische teksten. Het is jammer dat zo’n schitterend album ook een nummer als Heavy Metal Drummer bevat. Een niemendalletje of iets dergelijks wil ik het niet noemen, maar qua sfeer past het wat mij betreft niet in het geheel.

Ik snap wel wat je bedoelt wat betreft Heavy Metal Drummer. Dat komt misschien door de vrolijke melodie maar de tekst is oh zo mooi. Wat mij betreft een prachtig nummer over nostalgie.

De tekst van dat nummer (en eigenlijk het gehele nummer) is uitmuntend. Maar het deuntje vind ik niet passen, vooral niet als het na zo'n prachtig nummer als Ashes of American Flags komt.

Aan het einde van 2013 ben ik dit album gaan luisteren nadat ik eigenlijk nog nooit van Wilco had gehoord. Met middelgrote verwachtingen ging ik erin, het heeft hier toch een hoog gemiddelde en een plaatsje in de top 250.
Bij het eerste nummer was ik eigenlijk al verkocht, dit komt mede doordat dit voor mij het beste nummer van het album is. De rest van het album zit ook heel goed in elkaar, met Jesus etc. als andere uitschieter. Dit album maakt kans op een plaatsje in mij top 10 als hij zo blijft bevallen. 4,5*

Ik zie na het prachtige Ashes of.. ook altijd op tegen dat nummer, maar ik vind eigenlijk die afwisseling op dit album voortreffelijk. Je wordt op dit album gewoon alle kanten op gesmeten.

Na 2,5 jaar hier een 0,5* erbij, en ik sluit niet uit dat er nog meer in zit.

Dit is gewoon een schitterende groeiplaat. Vooral het feit dat de grote platenpiefen deze eerst niet wilden uitgeven omdat hij niet in hun kraam paste waarna hij toch hun grote klassieker is geworden. Bij mij lag hij in het begin ook wat stof te vergaren na de eerste beluistering maar hoe meer je hem hoort hoe meer details erboven komen.

Door merg en been. Wat een fantastische, tijdloze plaat is dit toch.

Op dit moment is de 2LP 17,99 bij Amazon.de

Niks mis met dit album, al heb ik de band te lang ondergewaardeerd.

13 jaar oud/jong vandaag!

Blijft mijn favoriete album van Wilco en de koning in mijn top10.

Weet niet wat het is met deze plaat, maar ben er langzaamaan toch verliefd op geworden. Op 8 gezet in mijn top 10.

Ik ga nu ook eens luisteren en dan wel goed en dus beter dan een aantal jaren geleden...... Lekker zometeen naar mijn werk toe lopen. oortjes in, camera om de nek en maar stappen.

En toch valt hij mij tegen. Kan er geen vinger achter krijgen, nu inmiddels 4 keer geluisterd. Een album als Being there van Wilco al beter.

3.0 sterren dat dan weer wel.

Weer gedraaid ter voorbereiding op BKS en een 1/2 erbij. Klinkt toch wel lekker allemaal.

Positieve reacties gelezen over optreden Best Kept Secret en ze komen naar LGW? Dus toch maar (weer) een kans geven. En helaas doet het me echt helemaal niets. Op de opener na gaat dit keer op keer volledig aan me voorbij. Jammer.

Vandaag op vinyl aangeschaft (besteld), dus ik mag hem eindelijk in mijn top 10 doen! Wat zijn die platen van Wilco belachelijk duur zeg, trouwens. Voor The Suburbs (Arcade Fire) betaalde ik 19,99 euro. Voor Summerteeth en Sky Blue Sky wordt gemiddeld 45 euro gevraagd. Deze kostte "slechts" 25,99 euro. Maar ja. Je bent fan of je bent het niet.

Favoriete Wilco plaat tot nu toe. Goede mix tussen de wat zwaardere nummers als I am trying to break your heart en de wat lichtere zoals Heavy Metal Drummer en mijn favorieten Jesus, etc. Wederom zeer constant album met deze keer wel een paar echte uitschieters, vandaar dat deze ook een 4,5 krijgt. Op naar A Ghost is Born.

Leuk dat ie direct goed valt bij jou

Ik hoorde bij een eerste beluistering dat het een fijn plaatje was maar er was nog geen Wauwgevoel. Echter hoe meer ik deze draaide hoe meer verschillende lagen er bij kwamen.
Bij een 10de beluistering was ik helemaal ondersteboven van YHF.

Beste album van de Noughties voor mij alhoewel er zoals in elk decennium zeer zware concurrentie is.

A Ghost is born kan ook nix verkeerd doen bij mij want dat was mijn 2de Wilcoschijf, heerlijk album ook..