Wilco - Yankee Hotel Foxtrot (2002)

De laatste tijd staat Yankee Hotel Foxtrot weer in heavy rotation bij mij. De schoonheid van deze onverwoestbare plaat vertoont na al die luisterbeurten nog geen enkel barstje, wel integendeel: 't groeipareltje hecht zich steeds dieper vast in m'n ziel om almaar dichter te kruipen in mijn virtuele top-10. YHF wemelt van de persoonlijke Wilco-lievelingen en die worden op hun beurt dan nog 'ns aangevuld door uitstekende nummers die mijn belangstelling hoog houden. Het songmateriaal zelf is uiteraard van grote klasse, maar wordt dankzij de hemelse sfeerschepping pas écht naar ongekende hoogten getild.
Spacy effecten in overvloed in opener I Am Trying To Break Your Heart die langzaam op zoek gaat naar z'n essentie. De zang is hier al melancholisch maar vooral bloedmooi en slaat me al meteen uit m'n lood. Ok, ie klokt pas af na een minuut of zeven, maar toch heb je nooit het gevoel dat de song te lang gaat duren, hoewel het ontregelende klankentapijt aan het eind niet ieders kopje thee zal zijn.
Kamera is een popliedje dat er ongetwijfeld mag wezen, maar dendert iets te doelloos voort waardoor het in mijn ogen geen volbloed klassieker is.
Radio Cure had ik aangevinkt staan als één van m'n drie favoriete tracks, maar wordt dezer dagen op de huid gezeten door de twee afsluitende nummers. Het begin is sober en wordt gedreven door bijna (ik zeg wel bijnà!) zagerige vocalen om rustig maar onafwendbaar open te bloeien tot een onvergetelijke prachtsong: 'Distance has no way of making love understandable' weerklinkt en dwingt bijna tot introspectie. Hoewel ik nog steeds lichte euforie voel als Radio Cure wordt ingezet, neemt hij binnen het album niet meer dezelfde plaats in voor mij als vroeger. Wat ook de kracht van dit schijfje bewijst: de favorieten wisselen bijna dagelijks.
War On War is terug iets meer up-tempo en viel me vroeger eigenlijk niet echt op. Toch charmeert dit stukje feel-good me meer en meer. 't Is toch een vreemd tafereel: je luistert voor de zoveelste keer naar één van je favoriete platen, denkende dat je wel weet wat elk puzzelstukje ervan voor je betekent, maar plots slaagt een nummer er toch in om je compleet te verrassen en met je aan de haal te gaan.
Jesus, etc. is lange tijd het hoogtepunt geweest van mijn luistertrip, en dat hoeft niet te verbazen. Die sensationele melodie is gewoon makkelijk om van te houden, laten we daar niet flauw over doen. Maar door geweldig overvloedig te beluisteren, bekruipt me meestal het gevoel "Ok, en nu passeert de klassieker", zowat zoals met Instant Street op The Ideal Crash. Doordat ik het al zó vaak heb beluisterd, ontstaat er een soort van gewenning en vaak "hoor" ik die klassieker dan ook minder intens.
Ashes Of American Flags is ook al een poosje één van m'n drie favorieten en is vintage Wilco. Zo doet de compositie meteen denken aan het eveneens erg mooie Via Chicago. Een song die zich vaak opnieuw op gang trekt, maar je op het einde toch naar meer doet verlangen.
Weer een karrenvracht aan geluidjes bij het begin van het leuke Heavy Metal Drummer, één van de hardere nummers op Yankee Hotel Foxtrot, hoewel dat hier bijzonder relatief is. Nostalgie, maar dan zonder dat het zwaarmoedig wordt.
In hetzelfde straatje vind je I'm The Man Who Loves You, dat doet denken aan eerder werk van deze band. Wat meer country-invloeden, hoewel er ook een sax te horen valt. Niet onvergetelijk en momenteel voor mij de minste, maar je weet hoe dat kan lopen...
Het gelukzalige (althans, dat gevoel roept het bij mij op) Pot Kettle Black doet 'n beetje hetzelfde als War On War en weet me nog te verrassen. Ook wat refererend aan het oudere werk, maar dan op een andere manier. Een topper in wording.
Het slot is 'n pak introverter en de eerste noten die Tweedy in Poor Places ten berde brengt zijn meteen verschroeiend. De ijle sound op de achtergrond is magistraal en als die plots omschakelt naar kristalhelder, wordt z'n slagkracht nog groter. Een aantal structuurwendingen verder zit je nog steeds met open mond te genieten. De vervreemding op het einde zou ik 'n andere plaat niet vlug vergeven, maar hier past het wonderwel.
Je beneveld achter laten doet het opper-melancholische maar bijzonder hoopvolle Reservations, een nummer dat de zekerheid waarmee ik de drie favoriete tracks net nog wilde aanduiden aan diggelen slaat.

Het verbaasde me laatst toen ik zag dat ik niks hier had staan aangezien ik het wel erg vaak luister..

Vroeger was ik regelmatig op zoek naar allerlei toplijstjes.. (nu ioets minder).. en ik zag in 2002-toplijstjes dit album vaak boven mijn persoonlijke favoriet Turn on the Bright Lights staan... Ik heb het toen een keer geprobeerd... maar vond er eigenlijk niet zoveel aan...

Hoe het precies veranderd is weet ik niet... maar nu zit ik er helemaal in.. Wat bovendien me verbaast is dat de nummers die ik eerst slecht vond er nu bovenuit steken (en het openingsnummer)...

Er zit zoveel in wat op het eerste gehoor een simpel meezingertje is, maar waar echt wel veel meer inzit... maar meeschreeuwen gaat nog steeds... Voornamelijk op poppy nummers als War on War of Heavy Metal Drummer..

Dat zijn wel de nummers die het eerst aanspreken... maar mijn favoriete stuk is nu het eind... Pot Kettle Black is lekker rockend, met toch wel een beetje apart tintje eraan... Reservations is de dromer die het album mooi afsluit... het nummer ertussen is echt nog veel mooier... een nummer dat alle kanten opgaat, van een stem-gedomineerd begin naar een stuk dat door de piano word voortgetrokken.. en aan het eind die geweldige bak herrie die toch nog wel meevalt...

Ik kwam er bovendien laatst achter dat degene die hier cello speelt (o.a. op Jesus Etc.) niemand anders is dan de cellist van het Peter Brotzmann Chicago Tentet... die ook zelf een mooie versie van het nummer heeft.. jammer genoeg wel wat slapper dan wat hij bij het Tentet doet.

Het moet ondertussen twee jaar geleden zijn dat ik voor het eerst mijn oor te luister legde bij ‘Yankee Hotel Foxtrot’, Wilco’s vermeende meesterwerk. Waarom de vonk toen uitbleef, is me een mysterie; alleszins, dit zijn de feiten: na twee luisterbeurten verbande ik het album naar de achterste regionen van de CD-kast, en besloot met een schamele 2.5 sterren. Meer dan een jaar en een half heeft dat album stof staan vergaren, maar op een gezegende dag heb ik dan toch maar de moeite genomen dit eens te herbeluisteren. En het loonde.. Ik vind het jammer dat ik al die tijd blind was voor de subtiele breekbaarheid van dit album, maar ik kan u verklappen, ik geniet er nu des te meer van.

‘I Am Trying To Break Your Heart’ is meteen een eerste hoogtepunt. Een goede minuut onbestemd (maar sfeervol) geneuzel wordt plotsklaps doorbroken met die schitterende regel ‘I am an American aquarium-drinker, I assassin down the avenue’. Prachtig. Net als alle nummers op dit album een zeer warm liedje, dat na elke luisterbeurt steeds dierbaarder wordt. Lichtjes onconventionele instrumentatie vormt de achtergrond waartegen het nummer geplakt is, en voorziet het van een scherp randje. Na één vals en één echt einde, rolt ‘Kamera’ over de luisteraar heen – pop zoals pop hoort te zijn: aanstekelijk, eenvoudig betekenisvolle lyrics, en een melodie die je van je leven niet meer vergeten zal. Ik kan niet genoeg benadrukken dat deze plaat eigenlijk gewoon bol staat van de pop-pareltjes die een wat apart jasje aangetrokken kregen.

‘Radio Cure’ sleept zich moeizaam verder, en is opnieuw voldoende opgesmukt om de hele speelduur lang interessant te blijven – er valt altijd wel iets nieuws te ontdekken, ookal oogt het nummer op het eerste zicht heel eenvoudig. ‘War on War’ en ‘Jesus, Etc.’ gaan opnieuw verder op het elan van ‘Kamera’: pure, onversneden pop, maar o zo vakkundig uitgevoerd. ‘Ashes of American Flags’ zorgt opnieuw voor een rustpunt, en gaat de confrontatie met het experiment aan. Een tweede onmiskenbaar hoogtepunt, dat meteen opgevolgd wordt door een derde: ‘Heavy Metal Drummer’, dat zelfs de Beatles jaloers had kunnen maken.

De volgende twee nummers zijn leuk, maar niet veel meer dan dat – ze weten niet in dezelfde mate onder mijn huid te kruipen, en zijn bijgevolg niet meer dan fijne tussendoortjes. Wat absoluut niet opgaat voor ‘Poor Places’, naar mijn mening de hoogste piek op dit album. Enerzijds is het simpelweg de sterkste song die ‘Yankee Hotel Foxtrot’ rijk is, anderzijds bezorgt het einde me keer op keer kippenvel: schijnbaar willekeurig gierende gitaren, en een vervormde vrouwenstem die een haast apocalyptisch sfeertje weet op te wekken door haar constante herhaling van drie simpele woorden:

Yankee. Hotel. Foxtrot.

Over het laatste nummer kan ik me maar moeilijk een mening vormen. Niet omwille van het nummer zelf, want dat is zeker genietbaar, en komt kwalitatief gezien best wel in de buurt van ‘Poor Places’. Alleen had ik ergens wel graag gehad dat het album afsloot met die profetische herhaling van haar titel. ‘Reservations’ had misschien beter van plaats gewisseld met ‘Poor Places’.. hoewel het kabbelende van dit nummer de luisteraar een soort berusting schenkt die de schoonheid van het album wel versterkt.. Hmm.. laat ons zeggen dat ik er nog niet uit ben of de keuze van afsluiter wel de beste was .

Afgezien daarvan is ‘Yankee Hotel Foxtrot’ een klasse-album dat ik iedereen wil aanraden.

Genoeg mensen die ik ken en ook mening op fora en e-zines hadden het maar steeds over dit album. Toch was de zin om dit album te luisteren er niet echt. misschien had ik eens wat beter naar mezelf moeten luisteren en dit album links laten liggen
Mja, ik ben groot fan van Uncle Tupelo/Son Volt en wilde nu wel eens weten wat alle "fuzz"was over het "top album" van Wilco.

Het eerste wat me opvalt is dat het album soms onnodig druk is. Geeft de muziek soms wel een leuk experimenteel tintje mee, maar toch benieuwd hoe het had geklonken als alles wat minimaler was geweest. Tweedy's zang vind ik ook niet altijd even fijn. Wat zeurderig, maar als ik dan moet kiezen tussen het gezeur van Tweedy of Farrar, kies ik toch voor die tweede.

3 nummers springen er bij mij nog wel positief bovenuit. Kamera is lekker basic, Ashes of American Flags heeft een fijn sfeertje en ook Revalations vind ik niet slecht.
Toch, misschien had ik wel A.M. moeten luisteren of zo. Ik hoorde dat die wat meer roots en basic was?

Yankee Hotel Foxtrot is wellicht het meest bejubelde album van de veelvuldig geprezen band Wilco. In eerste instantie snap ik zeker waar deze waardering vandaan komt. Met name de melancholische en wat trage nummers zijn van hoge kwaliteit. Nummers als Jesus, Etc., Radio Cure en Ashes of American Flags zijn gedenkwaardige nummers met fantastische teksten. Het is jammer dat zo’n schitterend album ook een nummer als Heavy Metal Drummer bevat. Een niemendalletje of iets dergelijks wil ik het niet noemen, maar qua sfeer past het wat mij betreft niet in het geheel.

Het begon/opende heel lekker maar na 1 minuut kwam de zang, aiaiaai, en was het afgelopen (voor mij). Moest wachten tot "Radio Cure" voor het weer even ietsjes beter werd en ik weer hoopte dat er misschien nog iets (echt) lekkers voorbij zou komen. Maar neen!
Oh wacht even daar is het, een echt goed stukje muziek, de laatste 30 seconden van "Ashes Of American Flags" en het einde van "Poor Places" is fantastisch. Nou das waar ik van hou! En hier hoor ik ook Jim O'Rourke, teven de reden dat ik dit album een kans heb gegeven. Ik had op meer van dat gehoopt.
"I'm The Man Who Loves You" is een leuke track voor op de radio, maar niet de zender die ik beluister. Maar bij de meeste tracks krijg ik de neiging om de FFW knop in te drukken.

Wederom een zeer populaire plaat die me totaal niets doet en die zagerige zang werkt echt op mijn zenuwen. Kan me wel voorstellen dat velen hier van houden.

De produkte/sound vind ik dan weer wel geslaagd maar dat zal vooral aan O'Rourke liggen denk ik. Maar ja O'Rourke dat valt dan bij de meesten weer niet in de smaak want als ik een blik werp op zijn pagina zie ik dat, op een album of 3 na, de meeste zijn werken nog geeneens 10 stemmen halen.

De liefde voor de muziek van Wilco is bij mij gaandeweg gegroeid. Vroeger was ik niet zo wild van Wilco, maar dat is toch wel veranderd met de jaren. Het album Yankee Hotel Foxtrot is een heerlijk album dat niet zomaar een verzameling nummers is, maar echt iets wil vertellen, zonder het al te veel te forceren. Je hoort wat invloeden van oude bands, maar het blijft een fris modern album. Heerlijk om te luisteren, dit heb ik al meerdere keren opgezet.

Na eerdere albums met wat meer traditionele pop- en rocksongs vond Tweedy en consorten het tijd voor iets anders. Wat meer experimenteler, wat gelaagder, wellicht wat meer 'arty'. Velen gingen Wilco hierin voor. Zo moest ik - bij het weer eens beluisteren - al bij het eerste nummer gek genoeg ineens denken aan het White Album van The Beatles. Back in the USSR klinkt ons nu vertrouwd in de oren, maar destijds was dat toch geheel anders. Met dit beginnummer maakten zij direct duidelijk dat ze een wat meer experimentele richting uit wilden. Wilco doet iets soortgelijks met het wat experimentele I Am Trying to Break Your Heart. En ondanks dat dit soort nummers afgewisseld worden met wat traditionelere, blijft de nieuw gekozen richting toch duidelijk de overhand hebben.

Destijds vond ik dat prachtig. Nu (vele jaren later) blijft het nog altijd een goed album, maar met name de vele elektronische geluidjes doen mij nu een beetje gekunsteld aan. Dat Wilco na het gelijksoortige vervolgalbum wellicht tot eenzelfde conclusie is gekomen blijkt uit het prachtige Sky Blue Sky. Op dit album zijn die klanken nagenoeg verdwenen en voert de gitaar de boventoon in ook weer meer traditionelere rocksongs. Ik geef daarom de voorkeur aan dit album en aan Being There en Summerteeth.

Een halfje eraf, dus.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Een zeer onbekende en daarom verrassende naam voor mij en zo hoog in de top250. Geen idee wat ik qua stijl moest verwachten ook. Maar in de basis is dit dus een rock-album. Wel eentje die van de experimentele aard lijkt te zijn. Vocaal lijkt het niet allemaal even zuiver, of in ieder geval op het randje. Een stem waar ik zelf niet zo heel veel mee kan. Er wordt bijna gezongen alsof er niet zoveel zin om te zingen is. En dat maakt toch voor mij ook wel een beetje dit album. Muzikaal is het best prima hoor, maar als die stem me eenmaal tegen staat…

"Every song's a comeback
Every moment's a little bit later"

3 parallelle albums en wat had kunnen zijn. En dus ook de kwetsbaarheid van het uiteindelijke (zeer goed geremasterde) resultaat. Een paar tracks / versies die óók definitief hadden kúnnen zijn... Venus Stopped the Train van CD3 bv.

De volledige opbouw van YHF krijgen we mee, plus de tijdsdocumenten vh interview (een week na 9/11) en het prima concert.

De hele verpakking, schitterend uitgevoerd fotoboek (veel Marina City / Corncob Building) plus uitgebreide liner notes en interview maakt het tot een erg coherent, aangrijpend geheel. Hier ben ik nog lang niet op uitgeluisterd.

Ik beluisterde dit album voor het RYM top-250 review topic – anno augustus 2022 was dit RYM #214

Ik heb een wat moeizame relatie met dit album. En de oorzaak is de verpakking. Yankee Hotel Foxtrot is een intrigerende en aansprekende titel, en na het zien van de hoes had ik al bedacht dat dit een prachtig album zou moeten zijn. Wilco anno 2002 voelt sophisticated, en kortgezegd was ik er al helemaal klaar voor om dit een goed album te gaan vinden. Maar never judge a book by its cover, bleek ruim 5 jaar geleden eens te meer, want de plaat stelde me teleur en verder dan drie schamele sterretjes kwam ik niet - ik was zelfs al haast vergeten dat ik het album kende. En dus veerde ik toch weer even op toen ik de plaat in de RYM-lijst zag. We zijn inmiddels ook alweer een re-review (incl. re-scoring) van de Pitchfork-10 verder. Dus laat ik nog maar eens goed gaan luisteren wat ik al die tijd gemist had!

Helaas blijft voor mij behelpen met dit album. Mijn grootste bezwaar: de plaat is zo uitgedacht breekbaar, berekenend haast. De productie is strak en gedetailleerd (al hoor ik de Jim O’Rourke uit deze periode liever solo) maar staat puur in dienst van de liedjes. En die klinken allemaal zo zelfbewust, overdacht en weinig spontaan. Er is een aantal platen waar ik bij het luisteren van dit werk regelmatig aan moet denken. De eerste is Smogs Wild Love, maar waar die plaat me heel eigenzinnig en introspectief voorkomt, hoor ik hier gevoelsmatig veel meer strategisch doordachte keuzes. Wel leuk: ik lees hierdoor nu voor het eerst dat Jim O’Rourke op die plaat ook meespeelt, dat kan geen toeval zijn. Als tweede doet Yankee Hotel Foxtrot me bij vlagen erg denken aan Spinvis’ debuut - grappig genoeg ook uit 2002 - maar dan zonder de nabijheid en de humor. En hoewel ik weet dat de referentie tot vervelens toe gemaakt is, kan ik als ‘Radio Cure’ aanbreekt niet anders dan te denken: Hee! Thom Yorke doet ook mee!. Dat de plaat bol staat van de invloeden is tot daaraan toe, maar laatstgenoemde is voor mij gewoon pure imitatie. Los daarvan worden de invloeden hoofdzakelijk aangewend om iets nieuws mee te smeden, best knappe popliedjes bovendien, maar het raakt me helemaal niet en doet me doorlopend vooral denken aan andere muziek.

Vaak als een album mij niet ligt, heeft dat enkele specifieke oorzaken waar ik op kan wijzen, en waarbij positieve reviewers duidelijke andere punten belichten die voor mij van ondergeschikt belang zijn. En het treft, want niet alleen op MuMe, maar vooral ook in critici-land is alles en iedereen hier lyrisch over. Maar juist rond Yankee Hotel Foxtrot begrijp ik na het lezen van verschillende reviews eerder minder dan meer van de algehele waardering. "Yankee Hotel Foxtrot continues their genre-jumping and worthwhile experimentation" - Genre-jumping? Experimentation? Dit is toch gewoon een popplaat binnen de lijntjes die The Beatles 35 jaar geleden trokken? Ik hoor heel veel invloeden van links en rechts, knap samengevoegd in een plain popplaat. "Wilco's aging new album is simply a masterpiece; it is equally magnificent in headphones, cars and parties." – Parties? Dit zou wel het laatste zijn dat ik op een feestje zou draaien. En zo gaat het steeds: "Jeff Tweedy zingt onbegrijpelijke dingen als 'I assassin down the avenue' ... ? Briljant!" Of zoals Pitchfork zijn 2002-review afsluit: dit is een briljant album, maar dat wisten we allemaal al. Hele gewone dingen schijnen bij Wilco opeens geniaal te zijn. Zoals de Amerikanen gebouwen van nog geen 50 jaar oud als iconic historic sites kunnen bestempelen, zo heeft Wilco hier schijnbaar ook een soort iconic-by-design plaat afgeleverd.

Yankee Hotel Foxtrot voelt als een bakker die ambachtelijke slagroomtaarten maakt: de plaat klinkt als ambachtelijke muziek in de oren maar smaakt mij niettemin haast nergens meer dan aardig. Het blijven tenslotte slagroomtaarten. Ik ervaar dit als een verantwoorde pop-plaat: net apart genoeg om niet saai te zijn, net breekbaar genoeg om te kunnen raken, net melodieus genoeg om niemand voor het hoofd te stoten. My loss ongetwijfeld, maar het doet me ook na herhaalde beluisteringen weinig.

Ik blijf op 3* steken.

Op 18 september 2001 verscheen 'Yankee Hotel Foxtrot', het vierde album van de Amerikaanse rockband Wilco, met op de cover, dreigend gekanteld, de twee iconische torens van het Marina City-complex in hun geboorteplaats Chicago. Neen, deze hadden - gelukkig maar - echt niks te maken met de dramatische aanslagen van 11 september, enkele dagen ervóór. Alleen louter toevallig bevatten enkele songs aan die apocalyptische dag verwante sombere thema's, zoals 'War on War', 'Ashes of American Flags' en 'Jesus, Etc.' en hoorde je ergens tekstfragmenten als "hoge gebouwen schudden dooreen, droeve stemmen ontsnappen". De altijd al zelden euforische frontman met de vermoeide stem, Jeff Tweedy, had in het kader van zijn albumconcept besloten om zich voor zijn nieuwste project microscopisch te gaan concentreren op de 'state of things' in zijn land Amerika en zich hierbij vooral vragen te stellen. De briljante lyrics, voortgekomen uit zijn krabbels met losse verzen, oosterse filosofie en stukjes autobiografie, werden zowat z'n eigen onderzoek: 'Hoe komt het dat er in Amerika zoveel dingen zijn waar ik van hou en tegelijk ook zovele waarvoor ik me diep moet schamen?". Het is eenzelfde thematiek die wonderwel ook nu, in 2022 weer opduikt in Wilco's 'terugkeer'-album, de sterke dubbelaar 'Cruel Country'.
In tegenstelling tot 'Cruel Country' etaleerde Yankee Hotel Foxtrot toendertijd met zijn vernieuwende indie- en artrockrichting muzikaal ineens een veel sfeervoller en ook een à la Radiohead experimenteler Wilco, bewuste afzwering dus als het ware van het toen als te beperkt aangevoelde alt-country-geluid. Al was die voorzichtige afbouw ervan ook al op voorganger 'Summerteeth' ingezet. Maar o.a. omwille van de toch radicale afrekening met het verleden nu, ging plots de making-of ervan gepaard met tal van conflicten en meningsverschillen. Nare prikkels te over ongetwijfeld voor Tweedy voor een hele resem extra-migraineaanvallen. Bandleden ruzieden over zijn songs, waarvan hij de ongecompliceerde melodieën met nu over-het-oude-genre-springende grillige constructies begon in te kleden. Bandlid en multi-instrumentalist-songwriter Jay Bennett kreeg uiteindelijk, na een mislukte poging om de plaat alsnog toch te mixen, van Tweedy de bons en binstdien was er ook al een drummerswitch doorgevoerd ten voordele van de meer avontuurlijke, minder rockgerichte Glenn Kotche. Voorts was het ook de eerste release met multi-instrumentalist Leroy Bach. En vooral, de mixing gebeurde finaal door Wilco's 'vijfde Beatle', Jim O'Rourke, man die al die tijd met veel branie dicht bij realisatie van Tweedy's concept betrokken was. Op de koop toe was ook nog Wilco's voormalige platenlabel Reprise totaal ontevreden met het 'te oncommerciële' resultaat en weigerde het de plaat uit te brengen. Na heel wat heisa verwierf Wilco evenwel de rechten en ze brachten het album dan maar - revolutionair toen - op 18 september 2001 eerst als gratis te streamen uit op hun website. Nonesuch Records gaf de plaat vervolgens zijn officiële release op 23 april 2002. Maar de fans, die zongen tijdens het touren dus allang het hele album luidkeels mee. 'Yankee Hotel Foxtrot' werd Wilco's best verkochte album en het wordt algemeen beschouwd als een van de beste albums van de noughties.

Nu dan, 20 jaar na die officiële release, is er de heruitgave van het album in Super Deluxe Versie. Die bevat acht cd's of elf lp's met naast het originele geremasterde album, een reeks demo's, zeldzame live-opnamen in een radiostudio in Chicago en van een concert in St.Louis in juli 2002 en andere alternatieve versies van de songs. Kortom de geschiedenis van de vele levens van al die intussen klassieke songs op 'Yankee Hotel Foxtrot', een collectie die het hele beladen verhaal van de kronkelige totstandkoming van het album brengen. Of zoals Pitchfork het noemde: "het album zoals het had kunnen zijn, het album zoals het bijna was en het album zoals het bestaat op verschillende vlakken". De zeer interessante documentaire film, 'I'm Trying to Break Your Heart', van Sam Jones, die toendertijd de hele rommeling op de voet volgde en opnam, zit er evenwel niet bij, wel diverse interviews, een diepgravend essay van ene journalist Bob Mehr en een pak nieuwe foto's van tijdens het productieproces. Voor de diehard-Wilcofan zullen wellicht de 43 alternatieve versies en outtakes het meest aanspreken. Die werden gebundeld als 'Building Yankee Hotel Foxtrot' en ze illustreren heel duidelijk de evolutie van de songs naar hun definitieve vorm.
Er zit ook een verrassende opname bij 'waar Tweedy en O'Rourke 'Ashes of the American Flag' op een stuk van Stravinsky's 'Psalmensymfonie' samenlegden. Alleen - weer pech! - er kwam een licentieweigering van de erven van Stravinsky, hetgeen belette dat deze versie de ultieme werd op de plaat. Maar zover ging dus in alle geval hun experimenteerdrift.

Intussen heeft Wilco sinds 2011 zijn eigen platenlabel, 'dBpm' en de band bestaat nu al bijna twintig jaar uit zijn stichters Tweedy en John Stirratt en Glen Kotche, Mikael Jorgensen, Patrick Sansone en Nels Cline.

Wie Wilco nog niet hoog (genoeg) heeft staan, nu dus een perfecte gelegenheid om met deze uitgave de inhaalbeweging te doen. Leek de making-of misschien bijna een onmogelijke Hercules-opgave, het ondanks alle dwarsboming tegen de stroom in blijven varen naar vernieuwing en progressie als groter einddoel, het uiteindelijke wonderlijke resultaat was er dan ook naar. Het intieme, introspectieve, maar complexe 'Yankee Hotel Foxtrot', de plaat dus die er echt bijna niet was, werd alsnog de Sgt.Pepper van de indierock.

51 songs van de Super Deluxe Edition staan al een tijd op de streamingdiensten als Spotify.