menu

Wilco - Yankee Hotel Foxtrot (2001)

mijn stem
4,12 (777)
777 stemmen

Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: Nonesuch

  1. I Am Trying to Break Your Heart (6:58)
  2. Kamera (3:30)
  3. Radio Cure (5:09)
  4. War on War (3:49)
  5. Jesus, Etc. (3:52)
  6. Ashes of American Flags (4:45)
  7. Heavy Metal Drummer (3:08)
  8. I'm the Man Who Loves You (3:57)
  9. Pot Kettle Black (4:00)
  10. Poor Places (5:18)
  11. Reservations (7:25)
totale tijdsduur: 51:51
zoeken in:
avatar van LucM
5,0
De sound van Radiohead en Wilco verschilt danig van elkaar, maar het zijn beide avontuurlijke bands die het experiment niet schuwen.

beaster1256
zeer goed gezegd luc, de nagel op de kop

5,0
Muzikale God Jeff Tweedy zegt daarover: "The label of 'American Radiohead' is critical shorthand for 'I don't know what to tell you its like, but trust me you'll like it".

avatar van ZERO
4,5
Ik vind het persoonlijk een beetje belachelijk dat ik hier de naam 'Radiohead' al zo vaak gelezen heb. Alles wat "alternatief" en goed is, moet blijkbaar vergeleken worden met Radiohead. Nonsens. Er zijn wellicht duizenden bands die goed zijn en het experiment niet schuwen. Als je toch namen wilt noemen, dan denk ik eerder aan Eels, Sparklehorse en af en toe ook een vleugje singer-songwriter, zoals Elliott Smith of Ryan Adams.

Tot zover de vergelijkingen. Deze plaat ken ik intussen een jaar ofzo, maar het drong nooit echt door. Desondanks ben ik toch blijven luisteren. Beetje bij beetje begon ik nummers te waarderen. Het begon met Heavy Metal Drummer, dan I am trying to break your heart, Jesus Etc en Ashes of American Flags.
Nu vind ik gewoon heel het album goed. Ook niet fantastisch, zoals sommigen hier, maar ik kan nauwelijks nog mindere nummers aanduiden. Echt briljante nummers staan er dan ook weer niet op (naar mijn mening). Misschien komt het nog als ik de plaat nog meer luister.

Ik begin met een 7/10, met kans op een verhoging. Of het album die verhoging waard is, zal de toekomst moeten uitwijzen.

3,5*

Favorieten: Nummer 5 tot 7

avatar van Zandkuiken
5,0
De laatste tijd staat Yankee Hotel Foxtrot weer in heavy rotation bij mij. De schoonheid van deze onverwoestbare plaat vertoont na al die luisterbeurten nog geen enkel barstje, wel integendeel: 't groeipareltje hecht zich steeds dieper vast in m'n ziel om almaar dichter te kruipen in mijn virtuele top-10. YHF wemelt van de persoonlijke Wilco-lievelingen en die worden op hun beurt dan nog 'ns aangevuld door uitstekende nummers die mijn belangstelling hoog houden. Het songmateriaal zelf is uiteraard van grote klasse, maar wordt dankzij de hemelse sfeerschepping pas écht naar ongekende hoogten getild.
Spacy effecten in overvloed in opener I Am Trying To Break Your Heart die langzaam op zoek gaat naar z'n essentie. De zang is hier al melancholisch maar vooral bloedmooi en slaat me al meteen uit m'n lood. Ok, ie klokt pas af na een minuut of zeven, maar toch heb je nooit het gevoel dat de song te lang gaat duren, hoewel het ontregelende klankentapijt aan het eind niet ieders kopje thee zal zijn.
Kamera is een popliedje dat er ongetwijfeld mag wezen, maar dendert iets te doelloos voort waardoor het in mijn ogen geen volbloed klassieker is.
Radio Cure had ik aangevinkt staan als één van m'n drie favoriete tracks, maar wordt dezer dagen op de huid gezeten door de twee afsluitende nummers. Het begin is sober en wordt gedreven door bijna (ik zeg wel bijnà!) zagerige vocalen om rustig maar onafwendbaar open te bloeien tot een onvergetelijke prachtsong: 'Distance has no way of making love understandable' weerklinkt en dwingt bijna tot introspectie. Hoewel ik nog steeds lichte euforie voel als Radio Cure wordt ingezet, neemt hij binnen het album niet meer dezelfde plaats in voor mij als vroeger. Wat ook de kracht van dit schijfje bewijst: de favorieten wisselen bijna dagelijks.
War On War is terug iets meer up-tempo en viel me vroeger eigenlijk niet echt op. Toch charmeert dit stukje feel-good me meer en meer. 't Is toch een vreemd tafereel: je luistert voor de zoveelste keer naar één van je favoriete platen, denkende dat je wel weet wat elk puzzelstukje ervan voor je betekent, maar plots slaagt een nummer er toch in om je compleet te verrassen en met je aan de haal te gaan.
Jesus, etc. is lange tijd het hoogtepunt geweest van mijn luistertrip, en dat hoeft niet te verbazen. Die sensationele melodie is gewoon makkelijk om van te houden, laten we daar niet flauw over doen. Maar door geweldig overvloedig te beluisteren, bekruipt me meestal het gevoel "Ok, en nu passeert de klassieker", zowat zoals met Instant Street op The Ideal Crash. Doordat ik het al zó vaak heb beluisterd, ontstaat er een soort van gewenning en vaak "hoor" ik die klassieker dan ook minder intens.
Ashes Of American Flags is ook al een poosje één van m'n drie favorieten en is vintage Wilco. Zo doet de compositie meteen denken aan het eveneens erg mooie Via Chicago. Een song die zich vaak opnieuw op gang trekt, maar je op het einde toch naar meer doet verlangen.
Weer een karrenvracht aan geluidjes bij het begin van het leuke Heavy Metal Drummer, één van de hardere nummers op Yankee Hotel Foxtrot, hoewel dat hier bijzonder relatief is. Nostalgie, maar dan zonder dat het zwaarmoedig wordt.
In hetzelfde straatje vind je I'm The Man Who Loves You, dat doet denken aan eerder werk van deze band. Wat meer country-invloeden, hoewel er ook een sax te horen valt. Niet onvergetelijk en momenteel voor mij de minste, maar je weet hoe dat kan lopen...
Het gelukzalige (althans, dat gevoel roept het bij mij op) Pot Kettle Black doet 'n beetje hetzelfde als War On War en weet me nog te verrassen. Ook wat refererend aan het oudere werk, maar dan op een andere manier. Een topper in wording.
Het slot is 'n pak introverter en de eerste noten die Tweedy in Poor Places ten berde brengt zijn meteen verschroeiend. De ijle sound op de achtergrond is magistraal en als die plots omschakelt naar kristalhelder, wordt z'n slagkracht nog groter. Een aantal structuurwendingen verder zit je nog steeds met open mond te genieten. De vervreemding op het einde zou ik 'n andere plaat niet vlug vergeven, maar hier past het wonderwel.
Je beneveld achter laten doet het opper-melancholische maar bijzonder hoopvolle Reservations, een nummer dat de zekerheid waarmee ik de drie favoriete tracks net nog wilde aanduiden aan diggelen slaat.

avatar van Djeff-iz-ded
Wat is jesus , etc toch een perfect nummer, als je al geen kippenvel krijgt van Jeff tweedy's mooie tekst dan krijg je het wel van die prachtige viool (de kers op de taart).
Voor mij is dit nummer het hoogtepunt van deze toch al zo sterke plaat en ook gelijk mijn favoriete wilco-song (samen met say you miss me en she's a jar).
Toffe band.

5,0
Deze plaat is een DOCUMENT. Eigenlijk zonde om afzonderlijke nummeres te gaan benoemen, daarom ook maar één de afsluiter "Reservations". Kippenvelnummer!!!!

avatar van Cor
5,0
Cor
Tjonge, wat een geweldige plaat is dit. Ik heb 'm wel even op me in moeten laten werken, maar dan laat 'ie niet meer los. Vervreemdend, caleidoscopisch, maar altijd boeiend. De sfeertinten buitelen over elkaar heen en toch blijft de plaat een eenheid die staat als een huis. Ook Wilco is in staat om prachtige wendingen in de songs aan te brengen zonder dat het knip- en knutselwerk wordt. Klassieker die misschien wel 5***** verdient, alleen vind ik het slot van het 'Reservations' (begint prachtig) wat teleurstellend. Maar als ook dat kwartje nog gaat vallen, krijgt 'ie misschien nog wel de volle mep.

avatar van bertus99
3,0
Naar mijn mening een veel te pretentieus album. Zeker vergeleken met het veel directer en eerlijker klinkende Sky Blue Sky, dat overigens vijf jaar later uitkwam.

Het is al veel gezegd: Yankee Hotel Foxtrot is wat topzwaar geworden door de overdaad aan spacy sounds, distorted guitars, piepjes en bloepjes. Een paar keer gaat dat enigszins over mijn irritatiegrens heen, wanneer op zichzelf aardige nummers daarmee onnodig worden opgezadeld.
Nu hou ik in het algemeen inderdaad al niet van geluidseffecten die niet rechtstreeks uit een instrument komen, maar worden toegevoegd of opgewekt door interessante producers of technofielen. Geef mij maar gitaar,bas,drum,orgel....dat biedt genoeg mogelijkheden en ik weet dan tenminste wat ik hoor.

Los hiervan staan er een aantal goeie songs op YHF. Kamera,Jesus Heavy metal drummer,war on war. Reservations kan me echt niet lang boeien. I'm trying to break your heart is me te zeurderig.
Niet helemaal geslaagd dus deze plaat van Wilco. Maar wat kwamen ze jaren later sterk terug met Sky Blue Sky waarop juist alleen maar te horen is wat er gespeeld wordt zonder al die rare fratsen eraan toegevoegd.

avatar van De-noir
5,0
Probeer deze eens bertus. Ik denk dat die je beter zal bevallen. Ligt in de lijn van YHF maar bevat veel minder weirde geluidseffecten. Qua teksten wel een stuk cynischer dan deze. Een absolute aanrader, zeker ook voor liefhebbers van dit album

Ik vind de productie van O'Rourke op deze plaats trouwens meesterlijk Kan niet genoeg krijgen van al die bliepjes. Voegen imho echt iets toe.

avatar van bertus99
3,0
De-noir schreef:
Probeer deze eens bertus. Ik denk dat die je beter zal bevallen. Ligt in de lijn van YHF maar bevat veel minder weirde geluidseffecten. Qua teksten wel een stuk cynischer dan deze. Een absolute aanrader, zeker ook voor liefhebbers van dit album

Ik vind de productie van O'Rourke op deze plaats trouwens meesterlijk Kan niet genoeg krijgen van al die bliepjes. Voegen imho echt iets toe.


Bedankt voor je tip De-noir. Zal ik eens naar op zoek gaan....

Sammael
Leuke experimentele stukjes worden me hier helaas iets te vaak afgewisseld door vrij saaie en gezapige momenten. De vocalen dragen daar voor mij ook voor een groot deel aan bij, denk ik. Jammer, want met wat kleine aanpassingen had dit erg leuk kunnen zijn. Nu blijft het voor mij wat middelmatig allemaal.

avatar van blonde redhead
5,0
Ik heb deze plaat pas laat ontdekt. Tenminste zoals zovelen hiervoor aangegeven hebben had ik er niet zoveel mee. Maar omdat veel nummers echt supergoed waren op Kicking Television deze plaat maar weer eens opgezocht, Wat viel dat tegen!!!! Snapte er ook niks van. Je was alle nummers wat enthousiaster gewends. Toch af en toe deze plaat gedraaid. Nu ben ik helemaal om. Ik vond het altijd al vervelend dat ik geen plaat van ze in mijn top 10 kon plaatsen dat is nu veranderd. Gelukkig ze hebben een plaats gevonden. Een terechte derde plaats.

5,0
Iedereen , die dit album erg goed tot een dokument vinden. moeten echt de DVD, I AM TRYING TO BREAK YOUR HEART kopen. Ik heb dat vandaag gedaan. Daarop is te zien wat er allemaal gebeurde omdat Warner/Reprise Records de plaat niet uit wilde brengen, terwijl die al kant en klaar was (op hun eigen kosten, notabene) en werd afgeleverd bij de platenmaatschappij. Het album werd als niet commercieel genoeg bestempeld. Uiteindelijk is de cd door Nonesuch uitgebracht. In die docu is ook te zien hoe Jay Bennett (zeer onlangs op 45 jarige leeftijd overleden) uit de band werd gegooid, terwijl hij één v.d. grote architecten van YHF was. Verder staan op DVD disc2 17 additional songs, alternatieve songs van YHF en nooit uitgebrachte songs van Wilco + Live performances. Daarbij nog een boekje met 40 pagina's. Voor de héle echte fans een must!!!!!

avatar van Sandokan-veld
5,0
Dit was mijn eerste Wilco-plaat en ook ik was onder de indruk van de 'Amerikaanse Radiohead'-hype. Een aantal jaar later is het geluidsbeeld nog steeds indrukwekkend (een samen- of tegenwerking van een paar geweldige muzikanten), maar het zijn toch vooral de liedjes die bijblijven. Want de liedjes van Wilco hebben even tijd nodig om in je ziel te nestelen, maar zoiets als Jesus etc hoeft niet onder te doen voor, pak 'm beet, Hey Jude of Mrs Robinson. Tijdloze nummers die nog tijdens het einde der tijden door iemand kunnen worden gespeeld op een akoestische gitaar. Deze plaat staat er vol mee. Ik buig diep voor dit meesterwerk.

Een van de genieën van dit album, Jay Bennet, multi-instrumentalist en co-producer van dit album en co-auteur van de meeste songs, is vorige maand overleden aan een overdosis pijnstillers. Moge hij rusten in vrede.

haveman
dudehere schreef:


Maar ook de frontmannen verschillen volgens mij. Jeff Tweedy is voor mij een typische amerikaanse working-class jongen uit Belleville, Illinois, die na high school in verschillende bandjes zit omdat er toch niets te doen is.
Terwijl om Thom York toch altijd zo'n kunstacademie-sfeer hangt, van kijk mij het nu zwaar hebben met mijn kunst, niemand snapt me.

Dit is volgens mij de reden dat Wilco me altijd recht in het hart raakt en dat ik Radiohead maar geneuzel vind.


Wat apart.

Ik luister altijd gewoon of ik muziek goed vind.

Achtergrond, afkomst en/of gedrag van bandleden spelen bij mij totaal geen rol bij het beoordelen van muziek.

avatar van dudehere
5,0
haveman schreef:
Wat apart.

Ik luister altijd gewoon of ik muziek goed vind.

Achtergrond, afkomst en/of gedrag van bandleden spelen bij mij totaal geen rol bij het beoordelen van muziek.


Haveman, wanneer je het nodig vind om een bericht van mij te quoten, doe het graag wel helemaal. Je hebt namelijk met chirurgische precisie de essentie van mijn bericht verwijderd. Hieronder dus het ontbrekende deel.

Grappig dat die vergelijking met Radiohead telkens terug komt, iets wat volgens mij niet helemaal terecht is.

Neem nu de achtergronden van beide bands, Wilco is een typisch Amerikaanse band met wortels in de muziekgeschiedenis van dat land (folk, country, rock, soul).
Terwijl Radiohead de wortels duidelijk in de Engelse muziekgeschiedenis heeft.


Zoals je misschien al aan mijn top 10 kunt zien ben ik een liefhebber van van de Amerikaanse roots muziek (folk, blues, soul, country, rock and roll). Wilco is een band die deze muziek prachtig samenbrengt en er meer dan de som der delen van maakt. Daarom ook dat ik de vergelijking met Radiohead niet geheel terecht vind.

Die opmerking over beide frontmannen is niets meer dan een gevoel dat ik erbij heb. Het zal wel duidelijk zijn dat mijn sympathie naar Jeff Tweedy uit gaat. Het is niet zo dat ik daar de muziek uiteindelijk op afreken, maar sympathie met een zanger of zangeres is natuurlijk wel van invloed.

haveman
Duidelijk.

Inmiddels de eerste luisterbeurt er op zitten en ik snap de vergelijking met Radiohead ook niet. Waarbij ik wel moet zeggen dat ik geen andere albums van Wilco ken.

Ik zal het nog een aantal kansen geven, maar de eerste luisterbeurt is niet echt bevallen. En het experimentele hoor ik niet echt.

avatar van dudehere
5,0
haveman schreef:
Duidelijk.

Inmiddels de eerste luisterbeurt er op zitten en ik snap de vergelijking met Radiohead ook niet. Waarbij ik wel moet zeggen dat ik geen andere albums van Wilco ken.

Ik zal het nog een aantal kansen geven, maar de eerste luisterbeurt is niet echt bevallen. En het experimentele hoor ik niet echt.


Ach ik geef toe dat ik door mijn jeugdige onbezonnenheid (toen), wel erg mijn best deed om me tegen de mannen van Radiohead af te zetten. Ik vond het dan ook jammer dat je juist dat deel er uit pikte.

avatar van ZERO
4,5
ZERO schreef:
Echt briljante nummers staan er dan ook weer niet op (naar mijn mening). Misschien komt het nog als ik de plaat nog meer luister.


Meer geluisterd: Jesus Etc. is briljant!

haveman
Ik hoor nog steeds geen gelijkenis met Radiohead. Wellicht dat het komt door wat geluidseffecten. Radiohead wordt daar weleens op afgerekend (te veel bliepjes etc.). Ik heb er nooit last van. Bij Wilco wel. Ik heb het idee dat de bliepjes later zijn toegevoegd om enigszins experimenteel over te komen. Bij Radiohead vind ik het natuurlijker klinken.

Uiteraard beoordeel ik dit album niet op de gelijkenis met Radiohead, maar op de muziek zelf. En die spreekt mij niet aan.

avatar van ZERO
4,5
Als de bliepjes je storen, moet je misschien 'Summerteeth' eens proberen. Minder experimenteel, iets melodischer. Ik vind allebei de albums heel goed op hun eigen manier.

avatar van Koston
4,5
Ik vind Radiohead en Wilco goed.
Bij Wilco heeft het wel even geduurd. De muziek is niet bepaald gemakkelijk om in te geraken. Het heeft bij mij twee jaar geduurd eer ik deze cd goed vond

avatar van De-noir
5,0
Koston schreef:
Ik vind Radiohead en Wilco goed.
Bij Wilco heeft het wel even geduurd. De muziek is niet bepaald gemakkelijk om in te geraken. Het heeft bij mij twee jaar geduurd eer ik deze cd goed vond


I second that. Ik kende dit album ook al een tijdje voordat ik het begon te waarderen. Maar zoals je ziet - check top 10 - , een geduldig luisteraar wordt rijkelijk beloond

avatar van gd90
4,5
mooie top 10 trouwens

Ik hoop dat bij mij ook de "klik" komt.
I Am Trying to Break Your Heart en Jesus, Etc. zitten al vastgeroest in mijn I pod, dus dat zit al goed nu de rest nog.

avatar van midnight boom
5,0
Fantastisch!

op 1 in mijn nieuwe top 10!

4,5
Ik ken Wilco nu ruim een half jaar, maar ook ik ben erg onder de indruk van deze cd. Alleen staan er toch ook een paar nummers op die me absoluut niks doen wat een nog hogere score een beetje in de weg staat.

avatar van gd90
4,5
over welke nummers heb je het dan?

3,5
Van Wilco kocht ik als eerste Sky Blue Sky. Na 2 luisterbeurten legde ik hem weer teleurgesteld weg, echt blijven hangen deed het nou niet echt. Nadat 'Poor Places'op #147 verscheen van Pitchforks 500 beste nummers van de '2000's' - en dat ik echt magistraal vond - besloot ik maar weer naar de winkel te gaan en dan maar Yankee Hotel Foxtrot te kopen. De recensies hier zijn ook al zo lovend, dus ik was er van overtuigd dat de klik deze keer wél zou komen, dus vol goede moed naar de winkel toe! De verkoper vroeg me of ik dat andere werk van Wilco al kende, Sky Blue Sky, dát was pas een plaat! Ik moest bekennen dat het me erg weinig deed, waarop de verkoper antwoorde dat ik Sky Blue Sky vooral niet uit het oog moest verliezen.
Toen ik thuis was besloot ik dus eerst maar nog een keer Sky Blue Sky op te zetten, en ja, toen pas zag ik in dat ie gelijk had. Sky Blue Sky ís een prachtplaat! Dezelfde avond heb ik hem nog 3 keer geluisterd, heerlijk!
De dag daarna was ik dan klaar voor Yankee Hotel Foxtrot. Vol goede hoop begon ik dan aan dit album dat zogezegd experimenteler en beter is.
Maar dat is niet zo! Experimenteel, ach, dan is elke band met een effectenpedaal experimenteel. Beter? Sky Blue Sky is dan nóg beter!
Weet je, Poor Places is fantastisch op zichzelf staande, maar in dit album verwaterd die hele schoonheid. En dat geld eigenlijk voor alle nummers. Ze zijn allemaal zó erg één gemoedstoestand en geluid ingeschoten dat het allemaal maar wat voortkabbelt en me nergens meer weet te raken. Zonde, want de nummers zijn los eigenlijk best goed.
Maarja, misschien maar eens nog een ander Wilco-album kopen, dan springt de vonk spontaan alsnog over en palmt deze me nog eens in

avatar van LucM
5,0
"Sky Blue Sky" klinkt nochtans conventioneler en minder experimenteel dan "Yankee Hotel Foxtrot". Maar het zijn beide prachtalbums.

Gast
geplaatst: vandaag om 20:35 uur

geplaatst: vandaag om 20:35 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.