Slayer - Seasons in the Abyss (1990)
mijn stem
360 stemmen
Verenigde Staten
Metal
Label: Def Jam
-
War Ensemble (4:52)
-
Blood Red (2:50)
-
Spirit in Black (4:07)
-
Expendable Youth (4:10)
-
Dead Skin Mask (5:17)
-
Hallowed Point (3:24)
-
Skeletons of Society (4:41)
-
Temptation (3:26)
-
Born of Fire (3:08)
-
Seasons in the Abyss (6:32)
1
geplaatst: 19 mei 2022, 09:59 uur
Edwynn schreef:
Oeh, pas op. Sepultura grossiert harder in steenkolenengels dan de zonnebankbruine Haags jeugd dat Chersonissos onveilig maakt. Ik weet niet of onze dichter dat trekt.
....
Oeh, pas op. Sepultura grossiert harder in steenkolenengels dan de zonnebankbruine Haags jeugd dat Chersonissos onveilig maakt. Ik weet niet of onze dichter dat trekt.
....
Haha, ik heb Sepultura een keer live gezien en toen kwam ik er na 3 nummers of zo achter dat de aankondigingen in het Engels waren, daarvoor dacht ik Portugees....
0
geplaatst: 6 juni 2023, 16:57 uur
De afsluiter van het legendarische trio Slayer albums maar weer eens op de draaitafel gelegd.
King en Araya vinden dit album Slayer op zijn best geloof ik. Ergens snap ik dat wel, Slayer is op dit album wel hoorbaar een betere en strakkere band geworden (niet in het minst door Lombardo) en dit album is in hoge mate de blauwdruk voor alle albums die zouden volgen. Maar Reign In Blood wint het op intensiteit, agressie en impact ruim van dit album en blijft voor mij toch makkelijk overeind als het beste Slayer album.
Dit album gaat zo ongeveer verder waar South Of Heaven ophield. Door het jeugdsentiment zet ik SOH vaker op (die is uit de magische periode waarbij ik nog precies weet waar ik de platen gekocht heb), maar dit is overall wel het betere album. Net iets beter uitgewerkt, meer in balans en net wat meer nummers die er bovenuit steken.
King en Araya vinden dit album Slayer op zijn best geloof ik. Ergens snap ik dat wel, Slayer is op dit album wel hoorbaar een betere en strakkere band geworden (niet in het minst door Lombardo) en dit album is in hoge mate de blauwdruk voor alle albums die zouden volgen. Maar Reign In Blood wint het op intensiteit, agressie en impact ruim van dit album en blijft voor mij toch makkelijk overeind als het beste Slayer album.
Dit album gaat zo ongeveer verder waar South Of Heaven ophield. Door het jeugdsentiment zet ik SOH vaker op (die is uit de magische periode waarbij ik nog precies weet waar ik de platen gekocht heb), maar dit is overall wel het betere album. Net iets beter uitgewerkt, meer in balans en net wat meer nummers die er bovenuit steken.
0
geplaatst: 11 maart 2025, 14:05 uur
War Ensemble beukt er direct weer ouderwets knallend in. Slayer zoals we ze kennen. En zoals ik ze ook wel graag hoor.
Seasons in the Abyss komt op mij vooral over als South of Heaven 2.0. Qua stijl is dit een duidelijk vervolg en blijft het tragere tempo terugkomen. Maar dit klinkt vooral net iets beter en verfijnder. Ook de productie is wat meer op orde. Verder heb ik eigenlijk niet heel veel te zeggen over dit album. Het staat als een huis, zit erg strak in elkaar, is een fijn vervolg op de vorige en klinkt weer heerlijk. Ik ben vooral blij dat Araya hier weer beter te horen is (en wat beter zingt). Dat was op de vorige voor mij wel een belangrijker misser. Araya lijkt er hier ook weer meer vertrouwen in te hebben.
Muzikaal zit het ook weer sterk in elkaar. Met weer wat meer aandacht op het muzikale en melodieuze aspect. De furiositeit beukt zo af en toe nog eventjes lekker om de hoek en laten ze zich als vanouds horen. Meer zelfs dan de voorganger waardoor deze ook wat beter aansluit bij hun oudere werk. En ook hier klinken ze af en toe weer heerlijk creepy (Dead Skin Mask met die kinder stemmetjes). Slayer
Deze bevalt me iets beter dan South of Heaven, maar de twee gaan wel redelijk hand in hand merk ik.
1. Reign in Blood
2. Hell Awaits
3. Seasons in the Abyss
4. South of Heaven
5. Show No Mercy
Seasons in the Abyss komt op mij vooral over als South of Heaven 2.0. Qua stijl is dit een duidelijk vervolg en blijft het tragere tempo terugkomen. Maar dit klinkt vooral net iets beter en verfijnder. Ook de productie is wat meer op orde. Verder heb ik eigenlijk niet heel veel te zeggen over dit album. Het staat als een huis, zit erg strak in elkaar, is een fijn vervolg op de vorige en klinkt weer heerlijk. Ik ben vooral blij dat Araya hier weer beter te horen is (en wat beter zingt). Dat was op de vorige voor mij wel een belangrijker misser. Araya lijkt er hier ook weer meer vertrouwen in te hebben.
Muzikaal zit het ook weer sterk in elkaar. Met weer wat meer aandacht op het muzikale en melodieuze aspect. De furiositeit beukt zo af en toe nog eventjes lekker om de hoek en laten ze zich als vanouds horen. Meer zelfs dan de voorganger waardoor deze ook wat beter aansluit bij hun oudere werk. En ook hier klinken ze af en toe weer heerlijk creepy (Dead Skin Mask met die kinder stemmetjes). Slayer
Deze bevalt me iets beter dan South of Heaven, maar de twee gaan wel redelijk hand in hand merk ik.
1. Reign in Blood
2. Hell Awaits
3. Seasons in the Abyss
4. South of Heaven
5. Show No Mercy
1
geplaatst: 11 maart 2025, 17:52 uur
Slayer heeft voor mij 2 platen gemaakt die er boven uit steken: dat zijn Reign in Blood en deze schijf.
De eerste vanwege het furieuze karakter van het songmateriaal, to the point en nergens langdradig.
Seasons in the Abyss scoort flink op punten vanwege de variatie en het implementeren van enkele 'groovende' stukken waarmee de heren bewezen niet blind te zijn voor enkele muzikale ontwikkelingen die destijds in zwang raakten.
De eerste vanwege het furieuze karakter van het songmateriaal, to the point en nergens langdradig.
Seasons in the Abyss scoort flink op punten vanwege de variatie en het implementeren van enkele 'groovende' stukken waarmee de heren bewezen niet blind te zijn voor enkele muzikale ontwikkelingen die destijds in zwang raakten.
0
geplaatst: 13 maart 2025, 14:49 uur
Hell Awaits hoort in mijn optiek ook wel in dat rijtje thuis. Dat drieluik (met South of Heaven als bonusje erbij) is voor mij wel piek Slayer. We horen alle aspecten die ze muzikaal kunnen leveren en het beukt, schuurt en knalt ook allemaal heel erg fijn.
1
geplaatst: 13 maart 2025, 15:06 uur
Reign In Blood, South Of Heaven en Seasons In The Abyss horen min of meer bij elkaar vanwege dat compacte en gortdroge Rick Rubingeluid. Dat is geen automatische garantieverklaring van kwaliteit. Show No Mercy en Hell Awaits kennen een wat typisch US metalgeluid, maar vooral die laatste is in kwalitatief opzicht nog altijd mijn favoriete Slayeralbum.
Reign In Blood is buitencategorie want ongelooflijk veel impact op de verdere ontwikkeling van extreme metal. South Of Heaven vond ik in al zijn terughoudendheid een hele fraaie tegenhanger van diens voorganger.
Seasons In Abyss vind ik wat dat betreft een wat gezapiger album dat best of both worlds na leek te streven. Een aantal prima tracks maar in zijn algemeenheid wat aan de gezapige kant. Veel (teveel) melodie wat mij betreft. Het epische titelnummer springt er echt uit. Het groovende Expendable Youth blijft ook wel hangen bij bij. Het blijft kwalitatief dik in orde, maar legt het wat mij betreft af tegen de andere platen uit de 80s.
Reign In Blood is buitencategorie want ongelooflijk veel impact op de verdere ontwikkeling van extreme metal. South Of Heaven vond ik in al zijn terughoudendheid een hele fraaie tegenhanger van diens voorganger.
Seasons In Abyss vind ik wat dat betreft een wat gezapiger album dat best of both worlds na leek te streven. Een aantal prima tracks maar in zijn algemeenheid wat aan de gezapige kant. Veel (teveel) melodie wat mij betreft. Het epische titelnummer springt er echt uit. Het groovende Expendable Youth blijft ook wel hangen bij bij. Het blijft kwalitatief dik in orde, maar legt het wat mij betreft af tegen de andere platen uit de 80s.
* denotes required fields.
* denotes required fields.