Pink Floyd - P*U*L*S*E (1995)

Ja, precies. Dat lichtspektakel herinner ik mij ook. Maar ik had toen wel vanwege die beeldkwaliteit een voorkeur voor de dvd's van In The Flesh en Gdansk. Ik weet nog niet of ik 'm weer aanschaf, Pulse op dvd. Ik heb 'm natuurlijk wel al een paar keer gezien! En heb 'm dus op cd.
In ieder geval bedankt voor alle reacties.

De dvd blijf ik wel erg duur vinden overal, hij kost overal nog altijd rond de 23 a 24 euro. Als ik hem kwijt was kocht ik hem ook niet weer, omdat ik hem ook al meerdere keren gezien heb. Ik zou in jouw geval gewoon wachten tot je hem eens op marktplaats of een platenbeurs tegenkomt voor een tientje. Lijkt me een goede prijs voor de vrij matige beeld kwaliteit wat de dvd te bieden heeft.

Daar krijg je dan natuurlijk wel het 5.1 surround geluid bij en dan heb je ook meteen de special sound effects te pakken. Overigens ben ik die onlangs nog voor 15 euro gloedjenieuw ergens in een winkel tegengekomen. Kan dus enorm verschillen als je even op zoek gaat.

Ik heb er ook niet zoveel voor betaald. Zou ik ook niet gedaan hebben want wie missen wij op P*U*L*S*E Juist ja.

Nee hoor, die missen we helemaal niet. Die kan toch voor geen meter zingen en speelt maar 3 noten op de bas?

Maar zorgt juist wel weer voor de juiste emotie waardoor de heren samen zoveel succes gehad hebben.

Zeg Bluebird, was jij niet een paar dagen terug nog erg enthousiast over een bepaalde show van die mijnheer?

En is voor het grootste deel ook nog eens het brein van al dat fraais!

Ik gooide even een potje ironie ertussendoor meneer west, anders krijgen we weer van die oeverloze discussies begrijpt u wel?

Ik had de ironie in de boodschap wel opgepikt na the Wall samen met u (somewhere in the Gelredome) gezien te hebben.

En ook op dit moment is dit nog steeds een genot om naar te luisteren ondanks dat Roger Waters niet mee doet. Tuurlijk is het zonde dat hij er niet bij is ,maar deze dubbel CD is de moeite waard. Tijdens het luisteren mis ik Roger eigenlijk niet en dat brengt mij nog steeds op een stemcijfer van 5 .Zelfs Comfort;y Numb (mijn alltime PF song) is fantastisch !

Als muzikant is Waters dan ook makkelijker te vervangen dan bijv. Gilmour . Waters is geen uitgesproken topbassist , maar als peformer maakt hij wel meer indruk dan Gilmour , die op 1 of andere manier wat zakelijker is . Zoekt weinig contact met het publiek ook .

En zo zie ik P.U.L.S.E eigenlijk ook . Het is muzikaal prima in orde , maar erg zakelijk .
Een stuk warmer in zijn geheel dan A Delicate Sound Of Thunder , dat wel .

Maar dat neemt niet weg - ik beoordeel alleen de cd uitgave - dat de uitvoeringen prachtig zijn! Gilmour heeft idd wat afstandelijks, maar bij een live album top tien topic (goeie om eens te starten?) zou deze voor mij op 1 staan.

De aanwezigheid en het stemgeluid van Waters is daarentegen door niets en niemand te vervangen. Daarom 1 ster minder voor deze verder prachtige registratie. Eigenlijk zouden het er 2 moeten zijn ware het niet dat ik mooie herinneringen aan het concert zelf bewaar. De lichtshow was fenomenaal.

De show was perfect . De statische peformance wordt pefect gecompenseerd door een variatie van licht , lasers en het functionele videoscherm + daarbij de atributen (varken , vliegtuig , de lichtbal tijdens Comfortably Numb .

Maar wel behoorlijk emotieloos . Waters zijn show's hebben toch meer gevoel .Hij laat je er meer onderdeel van zijn . The Wall is ook een happening visueel gezien , maar ik kreeg er meer kippevel van dan deze show zonder Waters .

Prima analyse.

Ben het eens met bovenstaande stellingen, maar daarnaast vind ik simpelweg niet elk nummer even geslaagd. Ik zit niet zo te wachten op bijv. 'Learning to Fly' en 'Coming Back to Life'. Ik had dan liever 'One of These Days' gehad, zoals ook op de cassette het geval was. Daarnaast vind ik niet alles van Dark Side of the Moon even sterk. Wel vind ik het leuk dat deze opvoering wat steviger rockt.

Dat ik uiteindelijk toch nog op 4* uitkom zegt veel over hoe goed de rest is. De show is natuurlijk ook indrukwekkend, al vind ik die varkens rip-off een beetje jammer. Waters heeft de rechten op het vliegende varken, maar om deze dan slap na te bootsen.. Nah, had het dan maar helemaal achterwege gelaten.

Al met al een show die ik graag zelf gezien had, al kan ik er ook wel mee leven dat ik 'm niet heb kunnen zien.

Wat mij betreft trouwens de mooiste Floyd hoes. Storm Thorgerson heeft de plank sowieso niet vaak misgeslagen.

Zeker Stijn, het artwork is schitterend, vooral bij de led - versie. Er is heel wat uit de kast getrokken om het gemis van Waters te compenseren. Zelfs ik ben er in getrapt.

Dat het stemgeluid van Waters er niet bij zit, vind ik niet erg. Ik vind zijn stemgeluid wel uniek, maar niet mooi. Ik mis het totaal niet. En dat het emotieloos is... Tja... Michel, ik ben het erg vaak met je eens, maar hier niet. Het ls zeker waar dat de emoties bij Waters een grotere rol spelen dan bij Gilmour. Maar Gilmour laat hier gewoon geweldige muziek horen, met Wright natuurlijk. Hij speelt met bezieling. En dat de wanhoop er niet uitspreekt zoals bij Waters... Gelukkig niet. Ik ben wel bij dat ze niet teveel op elkaar lijken. Zo is het diverser. Kunnen we allemaal kiezen wat ons beter ligt. Verschillende aanpakken. Prima.

Pulse laat een ander deel van PF horen dan bijvoorbeeld In The Flesh. Ik prefereer de muziek zoals Gilmour het uitvoert, boven de stijl van Waters. En dat heeft maar met een ding te maken... Smaak. Gilmour ligt mij gewoon wat beter. Dit album vind ik dan ook geweldig. Evenals Live In Gdansk.

Als het een Gilmour solo album was geweest, had je hem vast niet gekocht denk ik.

Maare beter dan het laatste album van de iegels deze denk ik.

Blijft apart volk die VFR lui.

Live In Gdansk vind ik als Gilmouralbum vele klassen beter dan PULSE als PF album. Op Gdansk speelt Gilmour pas met bezieling zijn eigen werk. In The Flesh is daarentegen weer een geweldig Waters (solo)album waarin hij tevens zijn eigen PF werk ten gehore brengt, zij het dan zonder de rest van de band. Ik vind In The Flesh dan nog altijd meer PF dan PULSE aangezien het wordt uitgevoerd door iemand die het ook daadwerkelijk zelf gemaakt heeft. Een en ander zal dan toch wel te maken hebben met geloofwaardigheid en overtuigingskracht.

En inderdaad Rico, VFR piloten zijn net zo fanatiek als Waters of Gilmour aanhangers, neemt u dat maar van mij aan.

Dat is idd beleving, Hans. Ik vind dat de nummers door Gilmour uitgevoerd meer PF is, omdat hij vaker de stem was en zeker het geluid in de vorm van zijn gitaarspel. Ik vind dat Waters bijdrage voor wat betreft de uitvoering makkelijker te vervangen is dan Gilmour.
Let wel, voor wat betreft de uitvoering. Over de schrijftechnische inbreng heb ik het niet.

Live in Gdansk is ook erg goed. Maar hier wordt ook Dark Side live ten gehore gebracht en dan ben ik al snel verkocht!

Los daarvan, ik ben het inmiddels met Stijn eens dat de versie van High Hopes hierop fantastisch is. Comfortably Numb trouwens ook!

Kan ik niet met je eens zijn. Als op alle echte PF albums de vocalen al niet gelijk zijn verdeeld dan hoor ik toch nog het meest Waters. Daarbij zijn Waters zowel als Gilmour in beide solocarriéres net zo makkelijk te vervangen als de band zelf ironisch genoeg. Kun je eens zien wat naam en faam allemaal teweeg kan brengen.

Bij The Wall was Waters absoluut de man die de meeste partijen inzong, en al helemaal bij Final Cut. Maar daarvoor...

Ik heb geturfd. Tot en met Animals is het 15 keer Waters en 26 keer Gilmour. (Ja, ik hou van lijstjes.) Bij de vroege PF liet Waters heel vaak het zingen over aan Gilmour. De latere Floyd (bij WYWH eigenlijk al) verschoof dat onderdeel meer naar Waters. Ik heb The Wall en Final Cut niet meegerekend want dat waren al grotendeels soloprojecten van Waters.

Maar dat maakt allemaal niet uit. Veel mensen vinden de grimmigheid, het venijn in de stem van Waters erg mooi. Ik heb dat niet. Ik vind de stem van Gilmour veel mooier. Een veel warmere stem.

Natuurlijk zijn beide heren te vervangen. Waters huurt aardige gitaristen in. Snowy White bijvoorbeeld. Maar ik mis bij Waters simpelweg de vocale klanken van Gilmour (andersom heb ik dat veel minder) en zijn in mijn opgen prachtige gitaarspel. Als een ander het speelt, dan klinkt het anders. En ik ben nu eenmaal verliefd op Gilmours gitaarspel.

Puur beleving, puur smaak. Dit album krijgt van mij dan ook vijf sterren. Live in Gdansk trouwens ook.

Het mooiste is natuurlijk hen samen, maar ja. Er zijn weinig live albums gemaakt in de tijd dat ze samen waren. En Is There Anybody Out There is daarvoor niet voldoende. Want dat is The Wall en dat is niet mijn favoriete album.

Nou, dan ga ik ook maar eens turven. Het resultaat vindt u wel op de artiestenpagina......... Here we go again.

Ach, het verschil is dat we nu met zijn allen geen ruzie maken. Beide heren worden immers op waarde geschat, toch Hans?

(Ik hou de artiestenpagina in de gaten!)

Iets geheel anders: Ik merkte net op dat op mijn hoesje op nummer 6 Hey You is genoteerd en bij 7 staat Coming Back To Life. Hierboven staat het andersom. En dat correspondeert met mijn schijfje.

Slordig.

(Ik ben vast niet de enige?)

Laat ik het dan maar toegeven: op de integrale live uitvoering van "The Dark Side of the Moon" mis ik Roger eigenlijk ook niet. Eerlijk is eerlijk: de integrale live uitvoering van "The Dark Side of the Moon" is werkelijk geweldig mooi!

Tja, tis jammer dat de beste man voor sommigen achteraan heeft gestaan toen de stembanden werden uitgedeeld maar wat we hier dan alleen wel weer missen, op de dvd althans, zijn die twee onmisbare attributen...... het vliegende varken en die imposante ronddraaiende laserprisma.............. allebei eigendom van jawel, die weer.

De dvd van dit album is werkelijk een prachtig visueel spektakel, maar wel in matige beeldkwaliteit allemaal. Het getoonde is werkelijk subliem, qua visueel spektakel met mooie licht effecten misschien wel beter dan In The Flesh en Gdansk, maar die zijn veel beter qua beeld kwaliteit natuurlijk.

De cd van deze is ook ok, beluister hem of en toe nog wel eens, maar wat dit album vooral mist is vooral peper, erg veel peper. Geef mij wat de cds betreft In The Flesh maar, blijft gewoon spannender en na al die jaren nog steeds enorm boeien.

The Flesh en Gdansk zijn Waters en Gilmour op hun best, dat zijn 2 concurerende platen t.o.v elkaar vind ik.

Dit album vind ik een paar maatjes kleiner eigenlijk.