Simple Minds - Big Music (2014)

Gewoon een solide album met alleen maar goede tot zeer goede tracks. Het lalala gebeuren ben ik ook niet zo kapot van. Ik denk dat Jim iets te veel single malt ophad toen ie Concrete and Cherry Blossom inzong, haha! Voor de rest wel een erg lekker nummer overigens, misschien wel het beste nummer op de plaat voor mij.

Altijd maar weer die vergelijkingen met het oude werk, waarom is dat toch? NGD en SAF/SFC hebben ook wat zwakkere momenten. Bovendien was dat meer dan 30 jaar geleden. Wees blij dat deze gasten nog steeds fatsoenlijk werk uitbrengen en live nog steeds staan als een huis.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Simple Minds - Big Music - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Tussen 1980 en 1985 was het mijn favoriete 80s band: Simple Minds. Empires And Dance (1980), Sons And Fascination (1981), Sister Feelings Call (1981), New Gold Dream (1982) en Sparkle In The Rain (1984) koester ik nog altijd als de kroonjuwelen van de popmuziek uit de jaren 80, maar vanaf Once Upon A Time (1985) ging het mis.

De vrije val in de tweede helft van de jaren 80 hield eigenlijk aan tot 2005 toen het verrassend sterke Black & White verscheen. Die plaat kreeg vijf jaar een geleden een vervolg met het wat mij betreft nog sterkere Graffiti Soul, dat als je het mij vraagt niet onder doet voor de beste platen van de band uit Glasgow.

Graffiti Soul leek lange tijd de zwanenzang van de Simple Minds, maar vlak na de wederopstanding van tijd- en soortgenoot U2 keren ook de Simple Minds terug met een nieuwe plaat. Waar de nieuwe U2 bij mij het ene oor in gaat en het andere oor direct weer uit, weten de Simple Minds me met Big Music echter voor de derde keer op rij te raken.

Simple Minds bestaat in 2014 nog altijd uit leden van het eerste uur Jim Kerr en Charlie Burchill, maar ook drummer Mel Gaynor draait inmiddels een aantal decennia mee. Voor de productie van Big Music deed de band een beroep op levende legende Steve Hillage. Hillage was in een ver verleden lid van de cultband Gong, maar maakte in de jaren 70 ook een aantal geweldige soloplaten. In de jaren 90 dook Hillage weer op als het brein van System 7, maar hiervoor timmerde hij ook al aan de weg als producer met de productie van Sons And Fascination en Sister Feelings Call van de Simple Minds als een van zijn eerste kunstjes.

Gezien de terugkeer van Steve Hillage als producer wordt hier en daar geroepen dat de Simple Minds op Big Music terugkeren naar het geluid van hun eerste platen, maar dat is maar ten dele het geval. Net als Graffiti Soul is Big Music wat mij betreft een plaat die teruggrijpt op alles wat de Simple Minds de afgelopen decennia hebben gedaan.

De belangrijkste ingrediënten op Big Music zijn ingrediënten die we al heel lang kennen: de breed uitwaaiende gitaarklanken van Charlie Burchill, de beukende maar ook super strakke drums van Mel Gaynor en natuurlijk de altijd wat onvaste en uit duizenden herkenbare stem van Jim Kerr.

Met name de tracks waarin de elektronica de aandacht opeist hoor je inderdaad echo’s uit het verre verleden van de Simple Minds, maar Big Music bevat ook de muziek waarmee de band uit Glasgow ooit stadions wist te vullen en de songs waarmee het ooit tekende voor haar eigen ondergang.

In muzikaal opzicht staat het allemaal als een huis en ik heb Jim Kerr niet vaak zo goed horen zingen als op Big Music, maar ook de songs op Big Music maken indruk en hier ontbrak het tussen 1985 en 2005 wel eens aan. Net als Black & White en Graffiti Soul staat Big Music vol met goede songs. Het zijn zeker niet allemaal instant klassiekers, maar de meeste songs op de plaat zing je na één keer mee en wil je hierna nog heel vaak horen.

Omdat ik de Simple Minds na 1985 talloze malen min of meer definitief heb afgeschreven, verwacht ik niets meer van de band en begin ik al jaren met de nodige scepsis aan de nieuwe platen van de Simple Minds, maar Big Music is raak, net zoals Black & White en Graffiti Soul raak waren. Het knappe hierbij is dat Big Music direct klinkt als vintage Simple Minds, maar dat de band inmiddels toch ook met haar tijd is mee gegaan.

Big Music is al met al een hele aangename en knappe Simple Minds plaat en dat is een hele prestatie voor een band die inmiddels al meer dan 35 jaar bestaat en ooit eens voort kwam uit het wat onbenullige punkbandje Johnny & The Self-Abusers. Erwin Zijleman

Eh.. sorry geachte heren en dames. Mag ik nog even 'nabranden' ?

Op de Deluxe versie staan als nieuwe nummers Bittersweet en.. Liason, waarbij ik op YouTube het volgende commentaar heb gezet:

[i]Greatest song on 'Big music' Sphericallywise the best song in .... years. NEVER thought SM could turn up with a song like this again. Like it is the beginning of the eighties. They should make a double record, with one one record these type of songs (dark, haunting, driven) and a acoustic one with versions of prior songs. Just an idea.. 

Liason - Simple Minds

Twijfelde ik eerst - een beetje - aan mijn wat enthousiast gegeven 4 a 5 sterren door de wat zwakkere broeders Big Music (te veel herhalend, te vlak), Human (dito), Bitterstweet en voorál Liason zijn alleen al dé reden om ze toch te geven en de DeLuxe versie aan te schaffen.

Wédden dat het volgende album nóg beter wordt ?

Simple Minds zitten sinds Black and White uit 2005 in een strak stijgende lijn, die nog niet afgelopen is, mark my words. Promised you a miracle..

Ik vind dit een geweldig goed album: 1) Blindfolded, potentie om tweede single te worden, krachtig, juweeltje, videoclip zeer de moeite waard om te kijken. Videoclip staat op de bijgeleverde DVD (luxe edition), 2) Midnight Walking, een Kraftwerk beginning, bij minuut 2.49 Coldplay sferen. Voor mij niet sterktste nummer 3) Honest Town, pff geweldig nummer, ultieme hit, een van de beste nummers die ze ooit geschreven hebben. 4) Big Music, niet goed niet slecht, de Simple Minds speelden dit nummer tijdens hun concertreeks, beetje saai. 5) Human, lekker luchtig vrolijk nummer 6) Blood Diamonds: mooi nummer, net als Human 7) Let the Day Begin, mooi nummer synthesiser met doedelzakgeluiden, Concrete and Cherry Blossom, onopvallend nummer 9) Imagination, onopvallend nummer, wederom niet goed niet slecht 10) Kill of Cure, kan ook een hit worden, sterk nummer. 11) Broken Glass Park, ook dit nummer werd live steeds ten gehore gebracht, schijnbaar vinden de Simple Minds dit nummer zelf mooi, dit nummer doet me niet veel 12) Spirited Away, misschien wel het beste nummer van dit album. Geweldig mooie afsluiter.

Luxe edition CD 2: Swimming Toward the Sun,dit nummer is zo mooi hadden ze gewoon op de hoofd CD moeten zetten, moeten ruilen met Broken Glass Park of zo. Geldt ook voor het derde nummer Liasison, prima nummer.

Pracht album, ga zo door Simple Minds, gauw de tickets voor november 2015 kopen.

Na een paar weken in de auto luisteren heb ik mijn waardering met een half puntje opgehoogd. Wat is dit toch een geweldig album van deze jongens....euhh...mannen inmiddels.....lol.

Blindfolded is een geweldig nummer met een drive erin die ik al een tijdje bij hun mistte.....en dan dat woordje Someone in het refrein.....een echo naar someone somewhere........? toen lag de wereld voor ze open. Nu weten weten ze wel beter.
Maar de gitaar van Charlie is weer ouderwets......en herkenbaar ook.

Midnight walking. Nu weet Kerr natuurlijk wel waar hij over zingt, na een paar scheidingen. Van new gold dream naar found somewhere to go now. De melody, de bas....mel gaynor....die zo ontzettend strak kan drummen. De tekst.....dit maakt midnight walking tot een hoogtepunt in hun repertoir.

Big Music. BAM!! Daar zijn ze weer. Dat heerlijk bombastische geluid van hun. Een vette knipoog naar hun verleden met BM. Hoe zal dit live klinken? Hier vinden ze zichzelf weer terug, met moderne beats en hoppa! Gewoon alles opendraaien ( mijn buren zijn doof ...ik blij)

Spirited Away. Balinese klanken door deze song heen maakt het zo mystiek....zo spiritueel...alweer he....NGD. Evenals met blood daimonds zou je denken dat je beter maar single kan blijven. Lol

Deze 4 songs zijn gewoon top. De rest nog niet eens meegeteld maar ze horen in de top songs van the simpele minds thuis. Het is minder gitaar rock en weer meer keyboards computers etc etc.....ze hebben mij verrast en dit album is het beste wat ik sinds de jaren tachtig van ze gehoord heb.

Mijn eerste Simple minds album sinds Once upon a time en het valt me nog geeneens tegen.De meeste nummers liggen lekker in het gehoor en ook de sound/productie klinkt lekker vet.Misschien wat commercieel maar ach dat is ze te vergeven.Wel jammer dat je de wat dromerige en hypnotiserende geluid ten tijde van New gold dream nergens meer terug hoort.Ook de meeste songs hebben vaak niet meer de kwaliteit van vroeger maar dat is begrijpelijk.Midnight walking,Let the day begin en Imagination bevallen me nog het best.Een ruime voldoende voor Big music.