Simple Minds - Big Music (2014)

mijn MM cijfers zijn niet echt onderlinge vergelijkingen. Veel meer een uiting van mijn luisterplezier en totaalindruk van een album. De aanwezigheid van skipnummers is ook een ijkpunt. Of het ontbreken ervan, zoals bij BM.
Het iconische NGD is natuurlijk onvergelijkbaar en verheven boven de beperkte 5 sterren grens.

blur8 Helemaal waar, "New Gold Dream" is onvergelijkbaar. Het album stamt uit een heel andere tijd met frisse knaapjes tussen al dat andere frisse wave geweld. Jeugdsentimenten spelen bij velen bewust/onbewust mogelijk ook een grote rol.
Bovendien heb ik op NGD enkele skipnummers en op "Big Music" weer niet. Om heel eerlijk te zijn vind ik het album "Sons and Fascination" uit 1981 interessanter dan NGD en alles wat erna komt! Maar het luisterplezier is er niet minder door bij, bijvoorbeeld, BM.

Het blijft wel eeuwig zonde dat het nummer "Liaison" slechts een bonus is.

Anyway... ik ben blij dat ze er nog zijn en muziek maken. Zo slecht is Simple Minds bij lange na nog niet geworden.

Om 'in' en 'hip' te zijn, is het nu eenmaal beter ze passé te vinden. Dat is zeker zo als je niet meer bij de jongeren behoort. Dan scoor je door de band af te kraken en huidige bandjes (wannabeetjes) goed te vinden.

Het maakt mij niet uit of de bandjes oud of nieuw zijn... als ze maar leuke muziek maken, want daar gaat het om. Ik kan ook van bijvoorbeeld Editors genieten.

Je bent niet hip... je bent niet knap... je drinkt geen bier (meer), maar tomatensap.....

Ik beken t maar: Big Music wordt elke dag alleen maar beter en beter.
Ik kan het niet meer uitdrukken in een sterren verhoging, maar ik wordt zo onwaarschijnlijk blij van de LaLaLaLa's in Human (na en slechte werkdag....)
daar gaat muziek over: Emotie.

Blur, je berichtje is een verademing. Zo eenvoudig, maar to the point. In vergelijking met sommige hoogdravende parlé van afbrekers die zichzelf zo superieur vinden ...

Ik blijf bij mijn 4,5 sterren. Ook na het eerste enthousiasme. Deze cd blijft op repeat in de auto en dat is lange tijd niet gebeurd bij een cd van de sm. Een echo uit het verleden gecombineerd met moderne electronica. Nee niet vernieuwend, de bombast en kitch blijft. Maar op de een of andere wijze pakken de simple minds me weer. Vergeet vooral de eerste drie nummers van de bonus cd niet

Na een paar weken in de auto luisteren heb ik mijn waardering met een half puntje opgehoogd. Wat is dit toch een geweldig album van deze jongens....euhh...mannen inmiddels.....lol.

Blindfolded is een geweldig nummer met een drive erin die ik al een tijdje bij hun mistte.....en dan dat woordje Someone in het refrein.....een echo naar someone somewhere........? toen lag de wereld voor ze open. Nu weten weten ze wel beter.
Maar de gitaar van Charlie is weer ouderwets......en herkenbaar ook.

Midnight walking. Nu weet Kerr natuurlijk wel waar hij over zingt, na een paar scheidingen. Van new gold dream naar found somewhere to go now. De melody, de bas....mel gaynor....die zo ontzettend strak kan drummen. De tekst.....dit maakt midnight walking tot een hoogtepunt in hun repertoir.

Big Music. BAM!! Daar zijn ze weer. Dat heerlijk bombastische geluid van hun. Een vette knipoog naar hun verleden met BM. Hoe zal dit live klinken? Hier vinden ze zichzelf weer terug, met moderne beats en hoppa! Gewoon alles opendraaien ( mijn buren zijn doof ...ik blij)

Spirited Away. Balinese klanken door deze song heen maakt het zo mystiek....zo spiritueel...alweer he....NGD. Evenals met blood daimonds zou je denken dat je beter maar single kan blijven. Lol

Deze 4 songs zijn gewoon top. De rest nog niet eens meegeteld maar ze horen in de top songs van the simpele minds thuis. Het is minder gitaar rock en weer meer keyboards computers etc etc.....ze hebben mij verrast en dit album is het beste wat ik sinds de jaren tachtig van ze gehoord heb.

Er bestaat een instrumentale versie van 'Honest Town' en 'Let The Day Begin', maar voorlopig vind ik die nergens om te beluisteren.

Eindoordeel: SBM, vanwege sentimental reasons opgekrikt naar 2*

(strontvervelende beukmuzak)

Dan zullen wij maar niet samen gaan dansen op deze strontvervelende beukmuzak (die houden wij erin) Mjuman

Er blijven genoeg andere platen over om van te genieten.

Qua dans is SBM idd de zwarte_schaap_broer van EBM

In dat geval gaat toch mijn voorkeur uit naar de acoustische versie van EBM, dat andere trekken mijn boxjes dan weer niet

Weer veel NAG hier.

Op de dreamgiversite spreken ze over de singles 'Honest Town' en 'Let The Day Begin'. Op beide singles staat de instrumentale versie van die nummers. Ik vind die wel nergens. Kan iemand helpen?

Het zit je hoog, geef het maar toe, ander zit je niet op 2** en vul je niet al meer dan anderhalve kantje bij één album dat je niet interesseert

De vraag is op een gegeven ogenblik waar je nog naar op zoek bent bij 30+ jaren en nog oudere bands. Vooropgesteld dat over het algemeen vocalen, gitaren enzovoorts na zo'n periode wel bekend mogen worden geacht.

De Simple Minds doen nog eens waar zij goed in zijn maar kunnen niet meer het jonge talent, het onbekende, bieden van 1979. Net als wij zelf overigens.

Dan rijst de vraag: wat nu? Er na een paar jaar mee stoppen zoals de oude waver, die graag met zijn goede herinneringen, zijn pijp en een glas rode wijn aan de open haard zit, graag zou zien? Het lijkt mij een rare optie.

Ik ken ook het oude werk van de Simple Minds en heb voor verreweg het meeste goede kritieken. Dat die albums "rustpunten" zouden hebben waar het de jongens nu in hun derde jeugd aan zou ontbreken heb ik nooit zo heel erg ervaren. Wel vind ik dat, wat ik dan van Big Music heb gehoord, Kerr cs er alle moeite voor hebben gedaan om met smaakvolle songs te komen. Ze hebben er zo te zien ook enige tijd over gedaan. Sterke SM melodieën en goed uitgevoerd. Mooi voor hen die graag nog eens iets nieuws van de SM wilden horen.

Gelukkig draaide het kwartje deze kant op, het wil ook nog wel eens ontsporen. Maar de SM komen met authentiek werk (ik zal ze de Patti Smith cover Dancing Barefoot vergeven), ze lijken gemotiveerd en slaan een acceptabele weg in.

Wat we nooit zullen weten, is wat de kritiek op Big Music zou zijn geweest in 1979 als de Simple Minds met dit album hadden gedebuteerd in plaats van Life in A day.
Vermoedelijk zou Big Music dan als kleine klassieker hoge ogen gooien in onze gezamenlijke Top 250.
Waar dit album gemiddeld op bijna 4**** zit, wordt in de praktijk Life in A day met iets meer dan 3*** door 150 mensen op musicmeter als beduidend minder memorabel aangeslagen. Maar het vreemde is wel, dat de Simple Minds nog niet waren begonnen met hun carrière of ze werden vanaf Once Upon a Time (1985) zes jaar later al weer verketterd. Het is voor de allereerste oude wavers na dat album ook gelijk nooit meer goed gekomen met de SM. De kritiek van Mjuman viert dit jaar dan ook een jubileum, met zijn 30 jarige bestaan.

30 jaar + voor een band wil evenwel helemaal niet zeggen dat er standaard slechte nieuwe muziek wordt gebracht. Het heeft wel altijd de onvermijdelijke herkenbaarheid van een oudere groep. Beter, slechter of net zo aardig valt alleen per album te bezien. Voorlopig krijgt Big Music van mij ruimschoots het voordeel van de twijfel.

Tja, wat moet je hier nou mee, met zo'n rare - veel mispercepties en vooroordelen bevattende - post waarin dit album ruimschoots het voordeel van de twijfel krijgt, maar verder weinig inhoud te vinden is - ik reageer nl graag op inhoud.

Voor wat het waard is - in meerdere topics heb ik daar al naar verwezen: in 1988 heb ik al het vinyl (dus ook wave) weggedaan ten faveure van de cd; van slechts een enkele wave/postpunk-band had ik een cd-compilatie. Na het terugvinden van een dertigtal lp's op zolder (dec. 07) herontdekte ik muziek uit de 80s; in de loop van 2008 meldde ik me hier aan. Weggezet worden als een OL/AP (azijnpisser dat laatste) De kritiek van Mjuman viert dit jaar dan ook een jubileum, met zijn 30 jarige bestaan.
is blijkbaar lollig, alleen niet my idea of fun en doet de waarheid fiks onrecht aan.

Gisteravond heb ik o.m. gedraaid: Fhloston Paradigm - The Phoenix, FKA Twigs - LP1, Angus and Julia Stone - A Book Like This, Gui Boratto - Abaporu, Barnt - Magazine 13 - redelijk kritiekloze OL muzak, me dunkt.

Dit album, om het maar eens te herhalen, vind ik té mechanistisch (je hoort gewoon de geloopte drums en bas), te vol (het klinkt echt als een verkoper die maar blijft doorlullen over hoe goed het product is, terwijl de klant al overtuigd is) en tegelijk te leeg qua thematiek (tenzij het de thematiek van de 'rush' is); elke vergelijking met Empires and Dance, SaF, SFC verliest dit album glansrijk - dit is in relatie tot Graffiti Soul (die van mij 3* kreeg), wat SitR is in relatie tot NGD: een fikse stoot minder.

En nou ben ik wel klaar met dit matige album - take it away Yoyo San

Ruimschoots nog het voordeel van de twijfel geven: dat kun je zeggen midden in het proces van een aantal malen beluisteren en daarna bezinken.

De centrale vraag is, of de Simple Minds nog het niveau aan kunnen van Promised you a miracle van het het veelbejubelde New Gold Dream album uit 1982. Of dat het in muzikale/productionele zin schort aan een groot aantal zaken. Iets waardoor je kunt zeggen: ja hoor, NGD is duidelijk 5***** en Big Music is daarom 2**. En het verschil is dit en dit en dit.

Ik hoor het niet en ook bij de kritiek té mechanisch hoor ik geen 27 verschillen. Het enige waar de Simple Minds niet in slagen is een verrassingseffect. De meeslependheid, de bombast, de opzet van de songs: de tijd lijkt geen invloed te hebben gehad op de Simple Minds.

Opgeteld bij sterke nummers, goed gebracht en gespeeld, vind ik dat allemaal geen probleem. Het is niet zo, dat de Simple Minds altijd in een dergelijke stroom zaten. Het is ook wel eens minder geweest. Maar zoals er nu weer wordt geacteerd kan ik het goed hebben.

Je pocht overigens zelf dat je graag OW wilt zijn en ongetwijfeld met recht van spreken, als je het afzet tegen je verleden. Blijkbaar gold dat dan weer niet de Simple Minds. Dat neemt niet weg, dat het aanvankelijk bejubeld worden van de Simple Minds in 1979 door wavers in 1985 volledig wegebde bij Once Upon a Time (1985).

Jouw simpele, monoperspectivistische benadering van dingen verbijstert me telkens weer: het feit dat iemand uitkomt voor zijn roots (opgoeien met de buizenradio, puberen met soul, studeren met wave en postpunk) betekent niet dat ie tot in de lengte der dagen niets anders mag draaien en mag verkennen. Zo simpel als jij zullen er ongetwijfeld meerderen zijn - ik mag graag, vaak en veel verkennen en gelukkig zijn er hier voldoende die me attenderen op interessante nieuwe muziek. Nagging Nigel en Zjaak Zeiksnor zullen graag willen dat alles bij het oude blijft, maar dat is niet voor mij weggelegd - ga roeten de poeten met handen en voeten

Heb ik dat ergens geschreven? Ik constateer niet meer, dan dat de OW de Simple Minds slechts kort hebben omhelst. Toen het op Amerikaanse leest geschoeide Once Upon a Time verscheen, was het voorbij met de liefde. Dat hoef je je niet persoonlijk aan te trekken en wat mij betreft zeg je juist het tegenovergestelde. Maar wat ik benoem was wel de trend bij veel OW in 1985.

Het werd allemaal wat gladder en zeer waarschijnlijk om gtoter te worden in de USA, maar het de rug toe keren kwam toch hoofdzakelijk omdat de liedjes veeeeeeeel minder goed werden, daar gaat het toch om.

Ik vind dit album ook niet bijzonder.
Ik ben wel een groot Simple Minds liefhebber verder.
Simple Minds gaat misschien wel met de tijd mee, maar er zijn zoveel bands die nu beter gebruik maken van electronica, dan Simple Minds op dit album.
Begin jaren 80 hadden ze een mooi eigen geluid, goed gitaarspel en stuwende bas, echt een meerwaarde op wave gebied.

Alle SM platen tot sparkle in the rain hadden ' iets', een bepaalde mystieke sfeer, donker maar hoopvol, teksten vol symboliek, soms op het randje van kitch en kunst, er kleefde een gevoel aan vast die ze via hun muziek perfect neerzette. Niet alleen de sound was typisch SM, het bijhorende gevoel ook. Juist dat laatste zijn ze kwijt geraakt toen ze groot groeide, het ging al mis met Don't you, daarna hebben ze nooit meer kunnen overtuigen. Maar Jim Kerr is wel een hele aardige man

Jim en Bono zijn erg lieve mannen, zolang ze maar niet met vlaggen gaan lopen zwaaien.

Of balletschoentjes aan doen

Was dat niet Tony Hadley

Freddie Mercury + pakje

Nope, Kerr - tour in 1982, smetteloos wit podium, Kerr zelf ook geheel in wit. Kon geen passende beelden vinden, alleen Manchester live 1982 - daarop is meteen te zien hoe overtuigend de band toen was. Zelf in '82 band gezien in Utrecht en Arnhem (Stokvishal).

Tony Hadley, Spandau Ballet.
Spandau Ballet, balletschoentjes.

, zouden de bezems kwijt zijn