Bjørn Riis - Lullabies in a Car Crash (2014)

dit slaat hier in als een bom gezien de vele vijfstemmers, eerste luistertest was even alle weerstanden opzij zetten om te constateren dat dit idd heel goed is, hypnotiserend, m.n. ook lof voor het geluid (lekker droog) en niet teveel galm

Hierheen gebracht door de hogere notering van jullie mede musicmeters. Ben het meestal dan niet 100% met ze eens, vooral als het album net is uitgekomen. Maar ben nu halverwege en allemachtig dit klinkt lekker! En als ik dit alles zo lees moet het beste nog komen, kan hierop alleen maar zeggen: Bedankt muziekkenners hier en bedankt Bjorn Riis.

Wow na één luisterbeurt al een 4 waard,maar dit gaat hoger worden. Alles is al genoemd hierboven.

Wat betreft het geluid van het album is op de website van Bjørn Riis te lezen dat hij aan de opname en de kwaliteit daarvan veel aandacht heeft besteed. Hij ergert zich aan de Loudness war van veel cd's. Dat klopt zeker. Veel muziek is te hard opgenomen. Ook Spotify is hier zich van bewust en is bezig dit terug te schroeven. Ik ben nog steeds in blije verwachting van de vinyl uitvoering van dit album. Ben benieuwd naar de kwaliteit daar van.

Broem Dank voor deze aanvulling, de loudness war kan niet genoeg onder de aandacht gebracht worden. Het pleit ook voor hem hiermee bezig te zijn. Dit geluid op het album heef een meerwaarde.

Geen idee wie dit is en waar de muziek naar klinkt.

Maar wel leuk, dat dit de 2 na beste rockplaat ooit is

http://www.musicmeter.nl/list/topmisc/rock

Dit is een lid (gitarist) van de symfonishe formatie Airbag welke er dan weer alles aan doet om zo veel mogelijk als Floyd te klinken. Dit betreffende album ken ik verder niet, ik hoor er goede verhalen over (ook buiten MuMe)

Ja, ik las ook wat terug. Misschien een leuke plaat voor de winterdagen.

Airbag heb ik goede herinneringen aan.

Ik wacht eigenlijk gewoon op een nieuwe Camel.

Put on THE record Ozric Spacefolk en vigil en laat je verrassen. Een heerlijk album van een gitarist van een 'hobby' band. De mannen van Airbag werken nog gewoon naast hun muziek hobby. Ik ben vanaf het begin fan geweest van de band en Bjørn Riis heeft tijdens het concert in maart jl een zeer gedreven indruk achtergelaten. Dat maakt hij met dit solo album meer dan waar. Absoluut met een fikse Floyd touch maar meer dan voldoende origineel om echt te verrassen. Mij in ieder geval

P.s. Stemmen onder de 4,5* mogen achterwege blijven die 2e plek staat zo mooi op de ranglijst

Denk niet dat ik hoger dan een 4* uitkom hoor.

Ik hoor er RPWL, Pink Floyd, Porcupine Tree, Raven Sad en Airbag in terug.
Het is kalm, het kabbelt aardig voort, verveelt nergens echt, maar is nou ook weer niet zo waanzinnig goed, dat het andere platen naar de kroon steekt.

Bjørn zoekt nergens het experiment of het avontuur op. Ik denk ook niet dat dat de bedoeling was. Maar dan is zo'n plaat toch best lang hetzelfde. Het slotstuk is dan wel weer erg mooi.

Na de vriendelijke aanbeveling van Broem ben ik ook aan dit album begonnen, het was best een mooie reis. De plaat klinkt als een klok en idd de namen die Michiel noemt zou ik zo weer kunnen oplepelen. Ik vind het beter dan Airbag (dat vind ik toch altijd wat te klinisch).

Net ontdekt. Klinkt top. Stem volgt later.

Klinkt veelbelovend maar wel als exacte kopie van Porcupine Tree, wat ik totaal niet erg vind

Ieder heeft recht op z'n eigen interpretatie van dit album maar de inmiddels veel gelezen associatie met Porcupine Tree hoor ik er niet in terug. De onmiskenbare Pink Floyd Touch zeker. Die relatie ligt er uiteraard ook richting het werk van Steven Wilson. Met die inspiratie is niks mis mee. Lullabies is een typische gitaarplaat maar niet te overheersend. Als groot fan van Steven vind ik de muziek op zijn albums altijd veel gelaagder en daardoor drukker. Zijn werk met Nosound en No-Man komt iets meer in de richting.

Exacte kopie van Porcupine Tree vind ik ook nogal ver gezocht.
Maar de zang lijkt dan wel weer op Steven Wilson.
Ook de gekozen zanglijnen. Maar ik vind het lang niet zo speels en stevig en ook heeft Porcupine Tree veel interessantere toetsenpartijen.

Ik vind het echt meer lijken op Airbag, Raven Sad en natuurlijk Pink Floyd.

Raven Sad zegt mij niks. Daar ga ik eens induiken. Altijd leuk om deze manier weer nieuwe interessante muziek te ontdekken.

Ik snap eigenlijk nooit zo veel van artiesten die een solo-album maken en dan nog precies hetzelfde klinken als de band waar ze in spelen (of speelden). Dit klinkt voor mij precies hetzelfde als de vorige drie albums van Airbag en dat is inmiddels geen compliment meer.

Eindelijk weer fatsoenlijke progrock. Porcupine Tree is goed te horen. Pink Floyd ook. Is toch geen straf om daarmee vergeleken te wordn. Toch?

Omdat?

Progrock kan ik dit nauwelijks meer noemen.
Erg conservatief zelfs. Heel erg behoudend. Mooie, atmosferische rock.

- heeft u ook het album van Bjorn Riis?
- Ja hoor, dat staat onder het genre mooie, atmosferische rock

Bij het tweede album kom je nog wel weg met 'vertrouwd' maar als je je trucje bij elk volgend album herhaalt dan ontbreekt het je kennelijk aan inspiratie ofzo (en dan was de sound van het eerste Airbag-album al verre van origineel). Anyway, er is kennelijk een markt voor...

Als er voor Céline Dion een markt is, waarom dan niet voor deze prachtige atmosferische rock? Gek toch, dat ik al precies weet wat ik mag verwachten zonder ook maar één noot gehoord te hebben. Maar Airbag ken ik op m'n duimpje. Dus...

Edit: Ik luister nu. En bij Stay Calm moet ik heel sterk aan Porcupine Tree denken. (Fear of a Blank Planet-album). Is geen slecht teken op zich. Maar de zang komt ook wat Steven Wilsonnerig op mij over

OK. Mooi om te lezen hoe meningen hieromtrent uiteen kunnen lopen. Ik ben blij dat ze (Airbag) zijn doorgegaan op de ingeslagen weg. Ik hoef ook geen koerswijziging te horen. Het bevalt me en hoor ze per album beter worden in het 'ding' dat ze doen. Inderdaad had deze Lullabies een Airbag album kunnen zijn. Het siert Bjørn Riis dat hij, om wat voor redenen dan ook het met een soloalbum voortzet. Verder moet ik toch mijn Porcupine Tree oren eens wat beter openzetten. Ik hoor het nl nog steeds niet.

@Broem: Het gaat ook om één specifiek nummer (in mijn geval). Ik zal ze vandaag eens vergelijken. De titel heb ik nu even niet paraat, het is nog vroeg...

Tja. Jij als progliefhebber moet het toch wel met me eens zijn, dat dit type muziek heeeeeeeeeeeeuuul ver van de prog af staat.

Misschien in mn iTunes maar een tag aanmaken voor atmosferische rock. Zal een vol mapje worden, gezien mijn smaak.

Tsja, alles is hierboven al gezegd; meesterlijke plaat. Klinkt heel erg als Airbag en klinkt minstens net zo goed als die albums.

Ben het wel eens met de mensen die dit naast Pink Floyd ook veel op Porcupine Tree (fear of a blank planet) vinden lijken, maar dan zonder de wat rauwere randjes die Wilson daar ook nog aan toevoegt. Met name Stay Calm van Riis heeft veel gelijkenissen met Time Flies van PT.

3,5 sterren voor deze Riis uit Noorwegen. In een schaal van 1 uit 10 dus een 7. Het gemiddelde van MuMe staat op een ruime 85. Zeer hoog!

En ik vind dat toch wat overdreven. Lullabies in a Car Crash begint fenomenaal met A New Day. Daar hoor je de 'droge kwaliteit', zoals hierboven werd beschreven. Het belooft wat voor de rest van het album. Helaas weet Bjørn deze hoge verwachtingen niet helemaal waar te maken.

Ik ga hier niet ieder nummer in detail bespreken. Helaas lijken ze daarvoor te veel op elkaar. Het klinkt inderdaad als prachtige atmosferische rock zonder hoogtepunten. Ik kan ook niet zeggen dat ik mij 50 minuten heb verveeld, en de nummers zitten wat dat betreft ook sterk in elkaar. Toch mis ik iets...wellicht dat Steven Wilson daar een antwoord op heeft.

Eerste luisterbeurt zit erop en ja ik vind dit wel een hele fijne plaat. Doordat het gemiddelde zo'n ongekende hoogte had was mijn nieuwsgierigheid gewekt.
Ik distantieer me nog even om een stem uit te brengen, wil m nog eerst even een paar keer beluisteren.
Had ook nog nooit van Airbag gehoord(oeps).. Misschien toch maar eens luisteren?