Bjørn Riis - Lullabies in a Car Crash (2014)

Ik wil een 6+ geven voor de titeltrack Lullaby in a Car Crash... vanaf nu zweer ik Justin Bieber echt af!

Eindelijk weer fatsoenlijke progrock. Porcupine Tree is goed te horen. Pink Floyd ook. Is toch geen straf om daarmee vergeleken te wordn. Toch?

3,5 sterren voor deze Riis uit Noorwegen. In een schaal van 1 uit 10 dus een 7. Het gemiddelde van MuMe staat op een ruime 85. Zeer hoog!

En ik vind dat toch wat overdreven. Lullabies in a Car Crash begint fenomenaal met A New Day. Daar hoor je de 'droge kwaliteit', zoals hierboven werd beschreven. Het belooft wat voor de rest van het album. Helaas weet Bjørn deze hoge verwachtingen niet helemaal waar te maken.

Ik ga hier niet ieder nummer in detail bespreken. Helaas lijken ze daarvoor te veel op elkaar. Het klinkt inderdaad als prachtige atmosferische rock zonder hoogtepunten. Ik kan ook niet zeggen dat ik mij 50 minuten heb verveeld, en de nummers zitten wat dat betreft ook sterk in elkaar. Toch mis ik iets...wellicht dat Steven Wilson daar een antwoord op heeft.

Dit past in hetzelfde rijtje als Porcupine Tree, Gazpacho, ... Ik ben een tijdje gefascineerd geweest door die eerste band ten tijde van Fear of a Blank Planet, maar dat is ook al weer een tijd geleden.

Deze coureur wil in hetzelfde rijtje geplaatst worden, dat blijkt ook uit de biografie op zijn website. Op 50 minuten slaagt hij er maar heel zelden in om even de aandacht vast te houden. Meest opmerkelijke momenten zijn die waarop de zanger overgaat tot het zingen. De teksten zijn al niet veel bijzonder, maar dan die cleane vocals ontspeend van elke emotie. En dan durft die man nog naar Nick Drake te verwijzen als referentie. Hou het a.u.b. instrumentaal.

Kan er op musicmeter geen apart genre worden gekoppeld aan dit soort artiesten en albums die blijkbaar alleen in deze community worden opgepikt en gewaardeerd, maar die -terecht- links worden gelaten door de muzikale pers?

Excuses voor de liefhebbers, maar ik kan hier nauwelijks naar luisteren. Steeds maar weer die associaties met Pink Floyd (en dan met name Animals), Porcupine Tree en Airbag (waar ik al last van had voordat ik wist dat Riis daarvan de frontman is), dat wordt me allemaal te veel. Er gebeurt op dit album te weinig, ik laat me meedeinen op heerlijke gitaargolven maar word daarna op de kust geworpen zonder dat ik ook maar één meter zelf gezwommen heb.

Doet mij denken aan Pink Floyd, al is het wat 'rockender'. Pink Floyd vind ik alleen goed als het echt heel goed is. Zodra het onder een bepaald (nog steeds vrij hoog) niveau zakt, vind ik het al snel vervelend worden (diepgang wordt sentimentbejag, zorgvuldig opgebouwd wordt traag, etc.). Ik ben bang dat deze Riis voor mij als een aardig goede Pink Floyd is en daarmee dus niks. Ik hoor de kwaliteit wel, maar ik luister er niet graag naar. Al heeft het voor op bv. Amused to Death dat het niet pretentieus over komt.