AC/DC - Rock or Bust (2014)

AC/DC is back. En direct als je de plaat opzet weet je dat het goed zit. De band kiest met titelsong Rock or Bust de eigen klassieke weg: die van bluesy rock 'n hardrock. Stevig rock 'n roll met veel geweldige riffs van Angus en dit keer opvallend veel puntige 'direct raak' songs. Dit is ook goed te horen op de single Play Ball. Rock The Blues heeft inderdaad meer een blues invalshoek. Het gebruikelijke wat langzamere oorlogslied Dogs of War mag er zeker ook wezen. Erg lekker is ook Got Some Rock & Roll Thunder. Er staan eigenlijk geen fillers op dit Rock or Bust. Sterker nog, er staan juist opvallend veel (erg) goede songs op. Dit is AC/DC op zijn best en het is bijna 2015! Klasse mannen en sterkte Malcolm!

Sja, wat mij betreft klinkt het weer als een klok. Lekker rechttoe, rechtaan en de beuk erin. Alleen vind ik het album met nog geen 35 minuten speelduur wel ernstig kort. Na de zes jaren die sinds Black Ice verstreken zijn, hadden ze de CD eigenlijk tot aan de nok moeten vullen. Maar laten we verder blij zijn met wat we hebben, enne... Rock On!!!

Kort, maar krachtig: precies wat voor AC/DC!
Na het album meerdere keren beluisterd te hebben moet ik zeggen dat ik toch weer best tevreden ben over dit album. De mannen laten horen dat ze na al die jaren nog prima mee kunnen draaien. Lekkere, korte rocknummers met veel blues invloeden. De korte speelduur zorgt ervoor dat ik dit album de laatste tijd regelmatig beluister, want het luistert wel erg lekker weg.
Niet vernieuwend of bijzonder, maar nog altijd zeer degelijk werk van deze oude rotten.

ja wou ze zo graag ene keer live zien had totaal geen gedacht dat ze in belgie ginen komen natuurlijk is het zoals steeds alles uit verkocht niets geen bericht geen krant of wat voor god dan ook toevallig ontdekt dat ze kwamen in belgie maar weer te laat

Een AC/DC-album uit 2014. Ik werd nieuwsgierig hoe het zat met neef Stevie Young, de nieuwe slaggitarist van de groep en kwam uit bij de geschiedenis van de familie Young in Glasgow en de winter van 1963.
Dat was een hele strenge met een fameuze Elfstedentocht als Fries ijkpunt, verfilmd als 'De hel van '63'. Ook in Schotland was het bar koud en na het zien van tv-spotjes over emigratie naar Australië, besluit de familie Young te emigreren.

Oudste zoon Alexander blijft achter, verkast naar Londen en maakt onder de naam George Alexander twee albums met de groep Grapefruit, waar psychedelische rock klinkt.
Zijn broertjes George, Malcolm en Angus belanden in Sydney, net als neef Stevie Young. George maakt spoedig faam met de groep The Easybeats, bekend van Friday on My Mind en vervolgens als producer (AC/DC, Rose Tattoo, John Paul Young) én brein van newwavegroep Flash and the Pan. Malcolm en Angus beginnen in 1973 AC/DC.
Stevie keert in 1970 terug naar Schotland en krijgt begin jaren '80 enige bekendheid als gitarist van Starfighters uit Birmingham, dat twee elpees uitbrengt. In 1988 vervangt hij tijdens de tournee voor album Blow Up Your Video oom Malcolm, die afkickt van zijn alcoholverslaving. De twee lijken zó op elkaar dat het nauwelijks wordt opgemerkt.

De groep houdt zijn privéleven altijd strikt gescheiden van de showbusiness, maar in 2014 lukt dat niet meer. In september wordt bekend dat slaggitarist en riffkoning Malcolm, die van het iconische geluid van het merk Gretsch, de handdoek in de ring heeft moeten gooien wegens dementie. Logischerwijs is zijn definitieve vervanger Stevie.
Opnieuw opgenomen in The Warehouse in Vancouver met wederom Brendan O'Brien achter de knoppen, lijkt er voor het oor niets veranderd. De muziek is wederom geschreven door Malcolm en Angus. De laatste in tijdschrift Uncut van januari 2015: "It was stuff we had done in the past together. (...) We did go through a lot of tapes, ideas we'd had from the past, but I do that for every album."

Eigenlijk is ieder nummer raak: met bijna 35 minuten duurt het album niet te lang zoals de voorganger deed. Eerst de kalme groove van opener Rock or Bust, zoals neergezet door Phil Rudd en Cliff Williams: wat een ritmetandem, groots in eenvoud! Het tempo is iets hoger bij Play Ball, Rock the Blues Away en Miss Adventure. Dogs of War heeft iets slepends, maar altijd is daar De Groove. De eerste helft (op elpee met klaphoes) sluit af met Got Some Rock & Roll Thunder.
De tweede helft trapt kalm af met Hard Times en dan wordt het hoog tijd voor iets dat écht op tempo is. Dat is er met Baptism by Fire, waarna het swingende Rock the House plus het slepende Sweet Candy volgen en de bijna-funk van Emission Control de plaat afsluit. Ik mis een voluit snel nummer, maar lekker is Rock or Bust zeker.

Vervolgens struikelt het ogenschijnlijk altijd stabiele AC/DC van de ene naar de andere tegenslag. Phil Rudd, woonachtig in Nieuw Zeeland, haalt eveneens eind 2014 de media en kan niet mee op tournee. Iets met drugs en juridische besognes nadat hij iemand bedreigde. Rudd blikte later in Lust for Life openhartig terug: "Ik kreeg de kans mezelf te verbeteren. Je kunt helemaal ontsporen, zonder het zelf te beseffen, begrijp je?"
Een deel van zijn frustraties ontstond door de gebrekkige distributie van zijn soloproject Head Job dat eerder in 2014 verscheen. Chris Slade, op de drumkruk ten tijde van The Razors Edge, 1989-1994, mag hem vervangen. Angus daarover: "Hij is net zo oud en lelijk als wij."

En dan krijgt Brian Johnson problemen met zijn gehoor. Dat zou nadien op miraculeuze wijze worden gerepareerd, in de tussentijd is Axl Rose van Guns 'n' Roses zijn vervanger tijdens de tour. Ik vreesde voor het definitieve einde van de groep.
Slade over Rose, opnieuw in Lust for Life: “Ze vertelden me: ‘Oh, Axl Rose komt morgen langs. Ik was natuurlijk stomverbaasd, (…) maar toen Axl begon te zingen, besefte ik dat hij de juiste keuze was. Daarnaast bleek hij een heel grappige vent te zijn.”

Rock or Bust. Aangenaam maar zonder verrassingen, of het moet de nadruk op relatief kalme grooves zijn en de eigenlijk naadloze vervanging van Malcolm door Stevie. Een 7,5 als cijfer, uitgedrukt in 3,5 ster.