menu

R.E.M. - Monster (1994)

mijn stem
3,46 (534)
534 stemmen

Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: Warner Bros.

  1. What's the Frequency, Kenneth? (4:00)
  2. Crush with Eyeliner (4:38)

    met Thurston Moore

  3. King of Comedy (3:41)
  4. I Don't Sleep, I Dream (3:28)
  5. Star 69 (3:08)
  6. Strange Currencies (3:53)
  7. Tongue (4:13)
  8. Bang and Blame (5:30)
  9. I Took Your Name (4:03)
  10. Let Me In (3:28)
  11. Circus Envy (4:15)
  12. You (4:54)
totale tijdsduur: 49:11
zoeken in:
avatar van SirNoodle
4,0
Monster, deze week in de cd-lader van de auto, dus ook in mijn rotatielijst, en dus ook even tijd voor een wat diepere kijk op dit album.

Het voordeel van x-aantal jaar na datum een album eens opnieuw met een clear mind te beluisteren, is dat je alle promo & pers-talk errond makkelijk kan elimineren (de Kurt Cobain referenties, de hele ‘REM gaat rocken op hun nieuwe plaat’ rimram enz). Wat uiteindelijk altijd overblijft is de muziek, het is alleen de referentiekaders die wijzigen.

Monster dus, een album dat goed blijft (ja, ik vond het al goed, en ja, door de tijd blijven de positieve punten overeind).

Opener Kenneth is een steengoeie song. Het nadeel van dit nummer is dat de eerste tonen van het nummer zo sterk zijn, dat het nummer daardoor wat inzakt nadien (zie waterfront van Simple Minds, nog zo’n song die volledig gedetermineerd wordt door zijn intro). Lijkt in te zakken is misschien beter geformuleerd, want het plaatje klopt volledig. Heel mooi, en zingt hij nu werkelijk ‘don’t fuck with me’ op het eind in de plaats van ‘the frequency’. Ik dacht van wel

Crush with eyeliner heeft me nooit echt bevallen, het is geen nummer dat ik er uit zou halen, maar op het album zelf komt het goed over. Mooi gitaarwerk, geen typisch Peter Buck ‘rickenbacker’gepingel, maar wel mooie diepe noise.

King of comedy blijft vreemd, maar vreemd is goed in mijn boek. De geluidsmix is wat brij-achtig, maar dat draagt bij aan de sfeer van het nummer.

I don’t sleep, I dream is een typische miskende REM-klassieker. Het doet heel gewoontjes aan, maar het kruipt onder je kleren en het blijft aan je plakken.

Star 69 is wat te simpel in zijn rockgedaante, net zoals Strange Currencies wat te simpel in zijn ballade-gedaante zit. Ik heb het niet voor Strange Currencies, maar dat is omdat het teveel naar ‘Everybody hurts’ ruikt, en eigenlijk is het niet fair om een groep af te rekenen op voorgaande klassiekers. Mijn ding dus niet, maar eigenlijk wel een mooie song.

Tongue vind ik al wat beter, dit lijkt simpel en eenvoudig maar is toch diep genoeg om overeind te blijven. Een soort achterneefje van You are the everything. Bang and blame is een knappe popsong,, en als we toch op zoek zijn naar famile, dan kan je dit als het broertje van Man On The Moon aanzien, wat andere karaktertrekjes, maar beiden gebaseerd op een prachtige melodie.

I took your name is voor mij vergeetachtig, maar da’s vooral omdat het gedrongen zit tussen Bang and Blame, en het machtige einddrieluik. Voor mij is dit een dipje, en het nummer heeft ook niet genoeg om het lijf om dat dipje van zich af te schudden.

Over dan maar naar het machtige, fantastische, wonderbaarlijke einddrieluik van dit album. Let Me In: een soort noise-ballad. Circus Envy: een echt vuile song. En You: een meeslepende afsluiter waarin Stipe nog eens alles uit zijn ziel perst. Voor dit trio alleen al kan je Monster nooit een ‘slechte’ plaat noemen.

Ok, de frisse mandoline-sound van out of time lijkt ver weg, en de poppy craziness van Green is er ook niet. Ook die winterse melancholie van Automatic For The People is hier niet makkelijk terug te vinden. Maar Monster heeft wel een eigen gezicht, een soort dubbelzinnige eigenzinnige kijk op de heersende heavy grunge perikelen van die tijd. Springerig, een beetje noisy, wat distorted plezier & wat getemperde agressie.

avatar van Kaaasgaaf
5,0
SirNoodle, bovenstaande post van jou is een van de beste dingen die ik ooit op deze site gelezen heb! Niet alleen omdat ik je mening volledig deel, maar vooral omdat je zo goed tot uitdrukking weet te brengen wat er nou zo geniaal en bijzonder aan deze plaat is. Vooral je laatste alinea dekt helemaal de lading van hoe ik over deze plaat denk. Het is enerzijds een a-typische r.e.m.-plaat, maar dit 'tijdsbeeld' had alleen uit het perspectief van r.e.m. gemaakt kunnen worden.

avatar van kaztor
4,5
Leuk album van de heren, maar ook behoorlijk onsamenhangend. Het is niet iets dat ik zo even voor de fun opzet. Het is wel beter dan z'n reputatie ons wilt voorspiegelen.

3,5.

avatar van jellorum
indertijd werd dit niet goed ontvangen door zowat iedereen,
toch vind ik dit steengoede muziek
vooral king of comedy en i don't sleep i dream zijn heel erg sterk

Pieter Paal
Toen ik dit album in 1994 kocht vond ik het na de eerste draaibeurt meteen o.k. en dat is altijd zo gebleven. Later kwam 'New adventures in hi-fi', maar ik blijf deze toch beter dan dat album vinden.

avatar van FunkStar
2,5
Minder dan Automatic For The People. Moest erg wennen aan What's the Frequency, Kenneth? Het was ineens zo hard en wat heavy. Bang And Blame daarentegen is een erg lekkere popsong die het lekkerst wegluisterd in de auto.

avatar van thetinderstick
4,0
Helemaal geen slecht album dit, zoals vaak wordt voorgesteld. Het mag dan wel anders klinken dan de voorgaande succesplaten en duidelijk beinvloed zijn door de (grunge) tijdsgeest, maar het blijft gewoon een sterke plaat. 'What's The Frequency Kenneth' is een fantastische rocker, en 'Let Me In' een bloedstollende ode aan Kurt Cobain. Ook 'Bang & Blame', 'Strange Currencies' en 'Crush With Eyeliner' zijn gewoon ijzersterk. Een dikke 4*

avatar van Lexicon Devil
3,0
3 leuke tracks, bang and blame, what's the friek, en star 69....verder opvulling-songs

avatar van LucM
3,5
Als REM-fan vind ik dit één van hun mindere albums. Het lijkt alsof het album werd gemaakt om de jonge grunge-fanaten gunstig te stemmen, wat niet altijd gelukkig uitpakt.
Op dit onevenwichtige album staan wel een aantal uitstekende nummers op zoals het openingsnummer "What's the frequency, Kenneth?", "I don't sleep, I dream", "Star 69", het met kopstem gezongen "Tongue" en vooral "Bang and blame".
Er staat echter ook draak op waarbij de prachtige stem van Michael Stipe op gruwelijke wijze vervormd wordt met name "King of comedy". "Crush with everyliner" en "I took your name" zijn eveneens R.E.M.-onwaardig.
"Strange currencies" vind ik dan weer teveel een doorslagje van "Everybody hurts". "Let me in" is op zichzelf een prachtig en gevoelig nummer, maar de noise-arrangementen passen hier totaal niet op, het klinkt als water en vuur.
Geen bagger, maar ook even ver verwijderd van hun vorige meesterwerk "Automatic for the people".

avatar van bikkel
3,5
Werd bij release slecht ontvangen.Ik vind dat het reuze meevalt.
De songs zijn lekker los,de produktie rauw en het is allemaal lekker spontaan.Veel vervormingen en lekker rechtuit gespeeld.
Niet alles is even sterk,maar er staat genoeg leuk werk op.In vergelijking met Automatic For The People wellicht een minder verzorgd werkstuk,maar het spelplezier is groot.Ik denk dat de groep echt behoefte had aan een plaat met mindere productionele hoogstandjes.

Father McKenzie
Ik zie dat ik héél streng geweest was en deze eerder slechts ** had toebedeeld.
Ik blijf dit toch een wat minder album vinden, daarvoor staan er te weinig sterke songs op en enkele voor mij totaal onbeluisterbare noisetoestanden zoals tracks 10-11-12 die ik vreselijk slecht vind.
Maar gelukkig ook enkele lichtpuntjes zoals Tongue, Strange Currencies, Bang and Blame, Crush with Eyeliner en het funky Star 69.
Al bij al toch eigenlijk *** waard, maar hoger wordt dit voor mij niet meer.

avatar van devel-hunt
4,5
Ik heb dit altijd een lekkere plaat gevonden, beetje glamrock zelfs. Lekker stevig en rauw, heel wat beter dan dat saaie en erg serieuze werk wat hierna kwam.

avatar van musicfriek
3,5
Ik houd van alle stijlen R.E.M., zowel de ballads als het rauwere werk zoals op dit album. Tracks 1, 7 en 8 blijven gewoon fantastische nummers

avatar van LucM
3,5
Dat zijn toevallig de 3 nummers die ik ook fantastisch vind. Maar als geheel had het album beter gekund.

avatar van musicfriek
3,5
Ben ik met je eens, qua waardering heeft dit album van hun niet zoveel sterren gekregen. puur door nrs als tracks 3, 5, 11 en 12. Voor R.E.M.-begrippen zijn dat allemaal vrij matige nummers. Ik houd mijn hart dan ook vast voor hun nieuwste.. Maar zodra de eerste tonen beginnen van What's the Frequency, Kenneth? sta ik alweer op mijn kop Vooral die valse gitaar hierin is echt superb gedaan!

avatar van herman
4,0
Hmm, 11 vind ik nu juist een van de beste. Samen met 2 en 10.

SelmaDuim
Ik vind het een erg wisselvallig album. Over all is het wel een goed album, maar wel met enorme uitschieters en een aantal mindere nummers. Erg goede nummers vind ik Crush with Eyeliner, Tonque en Bang and Blame. Voornamelijk Bang and Blame is voor mij een enorm hoogtepunt, want wat een geweldig nummer blijft dat toch! Deze betere nummers compenseren de wat zwakkere nummers zoals I Don't Sleep, I Dream, Star 69 en I Took Your Name. Ik heb ze gehoord, maar ben bij het horen van de laatste toon alweer bijna vergeten hoe het ook alweer klonk.

Een heerlijk album om weer eens terug te horen. Doet me toch weer erg denken aan mijn middelbareschooltijd. Ik ga heb zeker wat vaker uit de kast trekken en voor nu alvast een halfje er bij!

avatar van thelion
3,5
Bang and Blame is zeker een geweldig nummer vind het album over het algemeen ook zeker niet slecht maar voor R.E.M. standaards is het toch wel een van hun mindere vind ik.....

avatar van Twinpeaks
4,5
Wow! Dat was even schrikken na het "liefelijke" tweeluik Out Of Time /Automatic For The People.Tuurlijk wisten we allemaal wel dat R.E.M. het rocken in zich had,maar op 1 of andere manier hadden we met zijn allen dit niet verwacht.Dit was de plaat waarmee R.E.M. zich al dan niet bewust afkeerde van de opgebouwde status van mainstream band.Het opgebouwde nieuwe publiek had hier zware moeite mee gezien ook de verkopen van dit album tov zijn twee voorgangers.En toch is dit onmiskenbaar R.E.M zij het de "zwaardere uitvoering".Prachtsongs als Let Me In en Bang and Blame,alsook het in noise uitmondende You zijn puur R.E.M..De minste tracks staan in het midden.Strange Currencies is een kloon van Everybody Hurts en Tongue met kopstem gezongenis gewoon ronduit slecht.Voor de rest is het zeker de moeite waard,al moeten mensen die nog niet bekend zijn met R.E.M. hier niet mee beginnen om te te ontdekken.De ietwat gevorderde luisteraar weet dat hiet toch erg mooi werk op is te vinden. 4 en een halve ster voor dit vaak niet begrepen plaatje.

avatar van LittleBox
4,0
Ai, vanochtend had ik weer even heel hard Let Me In in mijn oren. Kippenvel all over the place, telkens weer. Schitterend nummer, kort na de dood van Kurt Cobain als eerbetoon geschreven.

avatar van Snakeskin
3,5
het is het R.E.M album dat je niet wil pakken, waar je geen vat op krijgt en dat geen vat op mij krijgt. Een minder produkt uit hun geweldige catalogus.

avatar van lennon
4,5
Superheerlijk album

Weet nog goed dat ik destijds (werkend in een cd winkel) veel mensen dit album verkocht, die allemaal dachten dat het wel hetzelfde zou klinken als Out of time en Automatic for the people..

Wat vonden ze het slecht.. en wat snaptten ze het toch niet... Want dit is gewoon 1 van de beste albums die de heren hebben gemaakt!

Alleen de top 40 eenheidshap.. die schrok een beetje...

1,5
Ik kan hier echt niks mee.
Uit interviews begreep ik dat ze even een plaat met rocknummers wilden maken, het resultaat is een plaat met bijna alleen maar riffs een weinig songs.

Strange Currencies, I Don't Sleep I Dream, Crush With Eyeliner en What's the Frequency Kenneth? zijn de enige vier nummers die ik wel aardig vind, de rest heb ik misschien twee keer geluisterd.

De opvolger New Adventures in Hi-Fi vindt ik daarentegen wel goed, msischien doordat het echo-apparaat een tandje lager staat.

avatar van Tijn79
4,0
Lekkere, wat rauwere, opvolger van Automatic

avatar van kaztor
4,5
Met Koninginnedag voor 1 Pleuro van een markt weten mee te pikken (Ik had 'm al gebrand in huis) maar de wederkennismaking pakt erg goed uit. Ik vind het eigenlijk een zeer aangename cd. Je kunt wel stellen dat het hun 'grunge'-album is, maar ze zetten hier wel een zeer indrukwekkende muur van geluid neer. Verrassend genoeg staan er ook een aanzienlijk aantal alt-hits op. Misschien is het niet het echte R.E.M.-geluid, maar ik hoor toch zeker veel liever dit dan uitgebluste albums als Up of Reveal.

Twinpeaks schreef:
Strange Currencies is een kloon van Everybody Hurts


Misschien, maar dan vind ik Strange Currencies wel stukken beter.
Het klinkt als een ongeschoren Everybody Hurts.

avatar van thetinderstick
4,0
kaztor schreef:
Met Koninginnedag voor 1 Pleuro van een markt weten mee te pikken (Ik had 'm al gebrand in huis) maar de wederkennismaking pakt erg goed uit. Ik vind het eigenlijk een zeer aangename cd. Je kunt wel stellen dat het hun 'grunge'-album is, maar ze zetten hier wel een zeer indrukwekkende muur van geluid neer. Verrassend genoeg staan er ook een aanzienlijk aantal alt-hits op. Misschien is het niet het echte R.E.M.-geluid, maar ik hoor toch zeker veel liever dit dan uitgebluste albums als Up of Reveal.

(quote)


Misschien, maar dan vind ik Strange Currencies wel stukken beter.
Het klinkt als een ongeschoren Everybody Hurts.



Helemaal mee eens Kaztor, dit album werd toch een beetje gezien als een flop, (ondanks de 10 miljoen verkochte exemplaren), maar eigelijk is het gewoon weer een hele sterke REM plaat, net als alle voorgangers. Alleen vind ik UP absoluut niet uitgeblust klinken; het is juist een van hun meest experimentele en vooruitstrevende albums en wat mij betreft zwaar onderschat.

Reveal heeft ook zijn goeie momenten. Alleen 'Around the Sun' klinkt inderdaad uitgeblust.

avatar van herman
4,0
kaztor schreef:
Verrassend genoeg staan er ook een aanzienlijk aantal alt-hits op. Misschien is het niet het echte R.E.M.-geluid, maar ik hoor toch zeker veel liever dit dan uitgebluste albums als Up of Reveal.


Ik zou Up dan ook maar 's herluisteren, want dat is nu juist een van de betere albums van R.E.M. Wel wat minder typisch R.E.M. en experimenteler, maar geenszins uitgeblust! Reveal was wat mij betreft wel een grote stap terugwaarts: paar geweldige songs, maar ook een hoop middelmaat.

avatar van Thomaz75
3,5
Beste plaat die de heren ooit gemaakt hebben.'t Enige album dat voor mij de energie van hun live optreden evenaart. Sorry voor de meer conventionele geesten onder ons. Dit is puurder dan puur.

avatar van herman
4,0
En dat toch maar 3,5?

Father McKenzie
Tja, niet bepaald mijn favoriete plaat van de band. Het heeft beslist zijn leuke momenten. Opener What's The Frequency is wat groezeliger dan dat we gewend waren geworden van de band, maar is best ok.
Star 69 heeft een lekkere funk-drive. Strange Currencies is misschien het beste dat hier op staat. Tongue is ook heel apart en nestelt zich ongewild in je muzikale hersens.
Bang and Blame vind ik ook formidabel, maar daarnà is het huilen met de pet op; het soort richtingloze "f**in' garagerock" die hun totaal niet afgaat, vind ik.
Dus voor mij stopt het album na track 8. Daarna vind ik echt pijn doen aan de oren.
De reden waarom dit album bij mij slechts *** scoort en nooit bij mijn favorieten zal behoren.
Flinke terugval vond ik deze na het voor mij ronduit schitterende Automatic For The People.

Half geslaagde plaat voor mij dus. Maar je mag er uiteraard totaal niet mee akkoord gaan, zo gaat dat immers in een democratie!

Gast
geplaatst: vandaag om 01:14 uur

geplaatst: vandaag om 01:14 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.