R.E.M. - Monster (1994)

Dit weekend de dubbel-cd binnengekregen. Was wat huiverig voor de nieuwe mix, maar die bevalt me prima. Het is er niet per definitie beter op geworden, maar het misstaat ook niet. Het is was minder rauw, wat natuurlijk de kracht van het oorspronkelijke album is. Maar daardoor wel net wat toegankelijker voor een breder publiek denk ik.


Hier kan ik me volledig in vinden. Vind de kale versie van 'Let Me In' prachtig. Het nummer komt nu veel meer binnen dan destijds. Toen verzoop het nummer in beetje in z'n eigen wall of sound.

Leuke toevoeging dus de nieuwe mix van het Monster album, maar het zal voor mij niet het origineel vervangen. Al heb ik hierdoor het album wel weer herontdekt.

Heb indertijd "Monster" een beetje als het zwakke, lelijke broertje gezien in de REM catalogus maar deze verjaardagseditie laat me toch wat op mijn stappen terugkeren. De remaster zelf klinkt beter en frisser en ook de remix is een aanrader, leunt dichter aan bij het geluid van de voorgangers en ook de stem van Stipe, dé troefkaart van REM , komt veel beter uit de verf. Beetje vergelijkbaar met de remaster van Fables waar zijn stem ook zo diep in de mix begraven lag.

Nou, wie indertijd hoopte op IRS-jangle of Losing my religion-gevoeligheid of Nightswimming-soberheid zal hier toch bedrogen zijn uitgekomen, want het grove slaggitaargeluid en de vele noise-achtige vervormingen maken hier bepaald geen easy-listening-plaat van. Toch is dit voor mijn idee net zo'n bevredigende plaat als de voorgangers, want achter het ruige uiterlijk van de zware drums, de vaak naar achteren gemixte vocalen en de overstuurde gitaren zit volgens mij toch wel een redelijk uitgekiend geluidsbeeld waardoor de nummers maximaal tot hun recht komen. Bang and blame swingt bijvoorbeeld de pan uit met die echoënde gitaarakkoorden, Let me in lijkt alleen maar uit zang en één gitaar te bestaan maar bevat toch ook een orgeltje en zelfs een heel zachte tamboerijn, en aan de manier waarop in het prachtige slotnummer de spanning wordt opgebouwd is volgens mij ook wel te horen dat ze niet over één nacht ijs zijn gegaan. Het produktieproces zal ongetwijfeld gefragmenteerd zijn geweest en ook nog eens overschaduwd door de dood van eerst River Phoenix en daarna Kurt Cobain, maar het resultaat is qua sound weliswaar ruwer en ruiger, maar in kwalitatief opzicht net zo sterk als eerdere platen.

Als album ontzettend lekker, maar qua songkwaliteit zijn de 2 albums hiervoor uiteraard over het geheel beter...

Zo, dat is een lekker bondige recensie!

Oh, wacht...

De meerderheid heeft gesproken he en aangegeven wat ze willen

Het gaat niet om de meerderheid om het gaat om de mensen die echt van belang zijn

Precies! Ze kunnen bangen en blamen wat ze willen

Voor degene die niet het hele interview wil bekijken:

Mike Mills is your guy johan de witt, want hij heeft een pokkehekel aan Lotus
En Bill Berry is ook weer bezig met muziek maken

Hey Hey!

R.E.M. - Monster (1994)

Ik nam R.E.M. wel eens kwalijk dat ze weinig original songs als b side hadden, maar ze brachten wel elke 1,87 jaar een album uit. Dat is heel anders dan bv een U2 (met veel mooie original b sides) dat op een gemiddelde uitkomt van een album elke 2,93 jaar. Dus dat compenseert wel mooi De Monster singles bevatten jammer genoeg geen original b sides, anders had ik ze zeker gekocht, de cover art sprak me erg aan.
Ook al hoorde ik destijds Everybody Hurts op de radio en zag de video's van Automatic op tv en kocht ik het album niet veel later, heb ik achteraf toch het idee dat ik het niet heel erg bewust heb meegemaakt of pas halverwege of tegen het einde dat dat album in was. Dat vind ik wel jammer ergens. Monster is dan ook het album voor mij dat ik destijds veel meer bewust heb meegemaakt. Ik was ook 16, dus dat scheelt misschien. Ik zat nu echt helemaal in de muziek, was met niet heel veel anders bezig dan ms voetbal en school

What's the Frequency, Kenneth? kwam op MTV en ik was niet eens zo zeer bezig met teleurgesteld zijn (want geen Automatic 2) of het vergelijken van beide verschillende albums qua sound of songs. Het was voor mij gewoon zoals het was. Maar goed, ik was op hits en Automatic na verder ook niet heel erg bekend met de band, het was allemaal vrij nieuw nog, ik had nog niet echt veel 'reference points'. Achteraf bekeken paste dit album natuurlijk perfect in het muzieklandschap van toen. Mid '90s was echt wel alternative rock wat de klok sloeg. Je zou kunnen zeggen dat Monster een kruising was van Sonic Youth en Grunge, even makkelijk gezegd. Was het natuurlijk niet, maar men zou begrijpen wat je bedoelt. Het album stond voor mij op zichzelf, vond ik ook helemaal niet daarnaar klinken. Maar ik had makkelijk praten, want ik kende SY toen nog niet en ook met Grunge was ik hopeloos te laat. Ik zat nog teveel in de pop. Ik hoorde voor het eerst een Nirvana song voor mijn gevoel op de dag nadat het nieuws bekend werd dat Kurt dood was. Over het schoolplein schalden toen Nirvana songs door de speakers. Maar ook ik was in mijn herinnering bekend oa met de Smells Like Teen Spirit, Come As You Are en In Bloom video's van MTV. En die moet ik toch echt wel daarvoor ook gezien hebben. Maar genoeg daarover, herinneringen kunnen bedrieglijk zijn Kenneth dus, de eerste single, daarvan vond ik sowieso de video heel erg cool. Daar stond echt een rockband, meer dan in enig andere periode in hun carrière, zelfs de 80s niet. Ik weet nog dat ik de song wel goed vond, maar ik was er niet op slag verliefd op. Die video kwam echt heel vaak langs.

2e single Bang and Blame kwam zo mogelijk nog vaker langs en vond ik meteen een heel erg goede song en de video vond ik ook cool. De Crush with Eyeliner en Strange Currencies video's kwamen volgens mij nadat ik het album had gekocht. Tongue kan ik me niet meer herinneren sowieso. Nadat Star 69 eens op de radio was geweest wist ik dat ik het album moest hebben. Ik weigerde bijna altijd de volle 40 gulden voor een album te betalen, zoveel geld had ik ook niet. Al had ik wel in dat jaar mijn eerste baantje met een krantenwijk. Dus was het weer wachten tot ie midprice werd, 25 gulden ofzo en dan meenemen. Volgens mij duurde dat niet heel erg lang, getuige alle Monster exemplaren die je nog steeds bij vele kringlopen ziet liggen, als je de berichten moet geloven Toen ik 'm eenmaal had heb ik 'm ook echt grijsgedraaid, weet ik nog. Vooral kant A vond ik supertof, met de deep cuts van kant B had ik nog wel enige tijd moeite, vooral de laatste 3 tracks en ook Tongue lag me eerst niet zo, maar dat is tzt helemaal goed gekomen.

De band kwam na een break na Automatic bijeen om een meerjarenplan te maken en dat plan werd een album maken en vervolgens een wereldtour. Vooral Bill Berry wilde touren, anders zou ie uit de band stappen, wat daarvan ook maar waar moge zijn Hij (en de anderen ook wel) wilden nu echt een rockrecord maken. Zo werden de mandolines en orgeltjes opgeborgen, en werd het weer tijd voor de amped up electrische gitaar. Meerdere studio's werden bezocht, vele demo's gemaakt en zoals altijd werden de beste aan Michael gepresenteerd om er lyrics bij te maken. Het werd heel erg een glamrockrecord met veel tremelo, pedals, wah wah effecten, zoals Glam dat ook wel had. Het meest duidelijk nog te horen in Peter's gitaarwerk. Misschien dat sommigen het eentonig vonden klinken, dat weet ik niet, maar toen ik het album opzette en weer en weer en weer een song hoorde met die gitaarsound, ik vond het geweldig. En Michael probeerde tekstueel zich te verplaatsen in hele vreemde en bizarre characters. Icm de sound van het album werd het een vreemde gewaarwording. Een rockalbum, maar ook zo over de top humorvol, sexy, sleazy en wat al niet meer. Carnivale, de serie doet er wel een beetje aan denken. Helaas werden de opnames meerdere keren stil gelegd door medische problemen binnenin de band en door het overlijden van River Phoenix (was een soort broer van Michael) en Kurt Cobain, vriend van Michael en van de band en voor wie zelfs een song op het album terecht kwam. En een stuk later ging het helemaal mis natuurlijk tijdens de tour met Bill Berry toen de tour abrupt stopte door zijn aneurysma. Iets waar mijn vriendin nog steeds van baalt, want ze had kaartjes om ze te gaan zien.
Kenneth, de eerste single (21e in NL en de VS en 9e in de UK). sloeg in als een bom en het album Monster verkocht ontzettend goed in het begin. Heeft uiteindelijk meer dan 9 miljoen keer over de toonbank gevlogen. Maar de 2 albums hiervoor deden het nog beter en bleven ook veel langer in de hitcharts staan. Een sudden but short succes, relatief gezien dan, voor Monster. Waar de 2 klassiekers hiervoor echt voor altijd in het collectieve geheugen gegrift zullen blijven.

Kenneth is wat mij betreft ook de meest glam-y song van het album. Die gitaarsound vind ik echt briljant. Ik vond dat zo cool destijds, dat ze dat zo uitgevonden hadden. Ik had zoiets nog nooit eerder gehoord. Later lees je dat Buck sowieso heel erg into de gitaarscene van die tijd was. Draaide Ride albums tijdens het afwassen bv. Ach ja, je kunt naar slechter muziek luisteren Het is een song die eigenlijk nog steeds bij mij groeit. Het is verder een uitstekende song! Heel catchy, heeft heerlijke hooks, is completely uplifting ook. Heerlijke gitaarsolo van Peter ook, klinkt bijna alsof een solo achterstevoren afgespeeld wordt. Bij Monster heb ik nooit zo heel erg op de lyrics gelet vroeger en dat ga ik nu ook niet doen. Meest van de tijd heb ik geen idee waarover het gaat, maar dat geeft niet, gewoon lekker rocken Een heel sterke openingstrack en leadsingle, je kunt slechter openen. Wat een swagger! Voor velen een fave R.E.M. song, zeker in Amerika waar de Monster singles het opvallend genoeg beter deden dan de Automatic singles.

Crush with Eyeliner is, op Star 69 kort na in het begin, altijd mijn überfave track van Monster geweest en zal dat altijd blijven. Hier ook gewoon weer diezelfde wah wah distorted in dit geval heerlijk jankende gitaarsound, maar vooral ook Michael's vocals buried in the mix, prachteffect! Hoe hij hier zingt ook, lui, spottend, bijna onthecht, heerlijk! Met Thurston Moore van SY op backing vocals. Hier heb ik wel altijd goed naar de lyrics geluisterd, al heb ik nog niet echt een goed idee waar het over gaat, maar hey 'She's a sad tomato', briljant! Mooie verzen ook, maar vooral een heerlijk refrein, dat ook ietwat lui en vertraagd klinkt en op het eind maar door gaat. Ik ga hier heel erg goed op

King of Comedy was een experiment van de band om zo mechanisch als mogelijk te klinken. Nou, dat is ze goed gelukt De band was uiteindelijk niet echt tevreden met het eindresultaat, speelde het ook nooit live, omdat dat bijna niet te doen was. Voor veel mensen een van hun slechtste tracks. Maar ik ben sowieso niet iemand die al teveel vergelijkt. Ik beoordeel de song op zichzelf, ik vind 'm ontzettend heerlijk! Michael heeft zelden zo geklonken als hier and i love it. Verder is het een heel dansbare en gruizige song met heerlijke ritmes waar alle instrumenten aan bijdragen. Ik ben er wel verzot op, de humor ook

I Don't Sleep, I Dream was al snel een fave. Het verbaast me als ik zie hoe kort de track eigenlijk duurt. Voor mijn gevoel duurde die altijd rond de 5 minuten rond '95 toen ik het album beluisterde. Fijne rustige, bezwerende en hypnotiserende song met een andere, maar erg mooie gitaarsound. Toch wel een highlight op het album voor mij met vooral een erg fijn refrein. Verder weet ik er niet veel meer over te zeggen

Met Star 69 is de rust voorbij. De meest rockende song op de plaat en voor de bandleden een van de leukste songs van het album om live te spelen. Star 69 is voor iedereen wel bekend als het redial nummer. Michael schreef er een leuke tekst op over een misdrijf, een who dunnit zeg maar. Michael weet wie er belde, wie het gedaan heeft doordat ie * 69 belde Ik vind 'm nog steeds goed en erg leuk, maar minder dan in het begin. Behoort niet tot de überfaves, daarvoor is het ms toch iets te lightweight qua songmateriaal.

Strange Currencies is de Everybody Hurts van Monster, het is iig in hetzelfde time signature geschreven. Vond ik in het begin een schitterend nummer, werd wat later wel wat minder, maar nu vind ik 'm 'gewoon' mooi. Ook een single, geen heel groot succes, kwam in veel landen ongeveer tot halverwege de charts. Vooral de gitaar in het refrein dat op het eind nog een keer extra zonder vocals mag schinen is bijzonder mooi te noemen. Al moet ik zeggen dat Michael ook passievol op dreef is op deze track.

Tongue is de oddity op het album wat mij betreft, maar elk album moet die wel hebben. Voor mij een schitterende track geworden. Heeft wel de New Orleans feel van sommige Automatic tracks, niet zo gek als je bedenkt dat die stad voor de opnames van dit album ook weer bezocht werd. De laatste single van het album. Heerlijk dat orgel, ben ik sowieso fan van, maar t is toch wel Michael die in de spotlight staat met zijn prachtige falsetto. Iets wat ik in die tijd bij Bono ook waardeerde. Wat een heerlijk laidback ritme heeft deze song ook, beetje als een walsje.

Bang and Blame is mijn fave na Crush, wat een heerlijke song! Was de 2e single, deed het over het algemeen een klein tikje minder in de charts dan Kenneth, maar niet veel minder. Een duidelijke stil luid stil song, prachtig gedaan wel! Geheimzinnig en depressief klinkend ook wel, zeker in de tijd toen ik 16/17 was, niet per se mijn gemakkelijkste tijd. Dus paste deze song mij zeer goed Mooi die eenzame losse klanken van de gitaar in de verzen, hoe verzin je zoiets! Kan alleen R.E.M. denk ik Maar ook het chorus is onweerstaanbaar. Verder valt de percussie hier erg op, dat soort songs vind ik sowieso knap. Michael is ook gewoon in vorm met mijn vertwijfeld, licht verdrietig klinkende zang en lyrics. Met Rain Phoenix (zus van) en Lynda Stipe (zus van) op achtergrondzang oa. Wat een topsong!

En gelukkig keren we weer helemaal terug naar Monster's signature sound met die swaggergitaar en Michael's vocals diep begraven in de mix met I Took Your Name. Was bij het uitkomen van het album een instant fave voor me en nog wel. Gewoon weer diezelfde drive als bij een Kenneth of Crush, ahhh man! Heerlijk die uithalen van de gitaar ook tussendoor. Hier ook weer zo'n fijne, kleine doch haunting solo van Peter halverwege de song. Rock On!

Let Me In had ik in het begin best moeite mee. Ik heb lang niet geweten dat het een song voor/over Kurt Cobain was. Ik vond het niet echt een liedje, in ieder geval niet zoals veel liedjes op dit album. Meer een gruizige bak herrie. Maar nu vind ik die gruizige bak herrie van die distorted gitaar, dit keer met Mike Mills op gitaar, echt prachtig! De gitaar die in bezit was van Kurt, maar door Courtney aan Peter gegeven werd na Kurt's dood. Kurt en Courtney waren ook directe buren van Peter Buck. Peter was even daarvoor naar Seattle verhuisd en Kurt en Courtney waren megafan en kochten het huis naast hem. Michael zingt hier prachtig en emotievol. In zijn lyrics probeert hij Kurt te bereiken. 'Laat me binnen, laat me je bereiken, laat me je uit de rotsituatie halen waar je in zit'. Maar helaas, we weten allemaal de treurige uitkomst.

Circus Envy had ik in het begin ook wel moeite mee, vond het maar een beetje rommelig onduidelijke noisy song. Iets te staccato ook ofzo. Nog steeds geen heel grote fave, maar wel erg lekker toch wel. Vooral de refreinen hier en de distortion die je zowat door de hele song hoort zijn fijne elementen. Op een bepaalde manier misschien wel de meest rauwe track van het album. Klinkt nog een beetje demo-achtig. Ms is dit dan wel de grungetrack van Monster

Met You zijn we aan het einde van het album gekomen en zo klonk de band ook nog nooit eigenlijk. Ja, wat is het eigenlijk, shoegaze? Ik vind het wel een fijne track wel, heel hypnotiserend weer. Beetje Oddfellows 90s stijl? Ja, wie weet...wel duidelijk een laatste track van een album. Grungy en shoegazey laten we het daar maar op houden, qua vibe dan Ik vind 'm in ieder geval perfect op het album passen, een passend einde van de reis die Monster heet.

Eindoordeel: Kan ik hier 5 sterren aan kwijt net als bij de 2 albums hiervoor? Nee, dat niet! Staat hier een World Leader Pretend of een Orange Crush op? Nee, ook niet. Maar Monster als geheel is zo'n rewarding listen voor mij en het geheel is meer dan de som der delen. Het album heeft ook een speciaal plekje bij mij zoals jullie konden lezen. Het is ms ook het meest vreemde album uit hun discografie, maar ms ook op een bepaalde manier hun 'leukste' album om te luisteren. Ik zou 'm in ieder geval niet willen missen Een dikke 4,5 sterren

4,5 *

1. Out of Time
2. Automatic for the People
3. Monster
4. Green
5. Document
6. Fables of the Reconstruction
7. Murmur
8. Lifes Rich Pageant
9. Reckoning
10. Chronic Town

Shit daar is ie weer, ik heb geen vakantie meer

Wel korter dan Automatic hè

Voor mij ruim minder dan alle IRS-albums, maar nog steeds ruim meer dan oké

Vanaf hier is het downhill met de teksten

Kun jij in het vervolg ook de te verwachte leestijd vermelden.

Je hebt ook Lange Fransen hier hè, die zijn moelijk in te schatten qua hoe lang ze erover doen
Wat is dat met die 3,5 * Rudi?

Mooie epistels bij alle R.E.M. albums , luigifort .
Ik draai Monster niet veel , maar als hij dan opstaat geniet ik er nog wel steeds van .

Ik " praat " gewoon de rest hier na.

Als mensen 'm op zn eigen merites zouden beoordelen ipv vergelijkend zou ie wel tegen de 4 * gemiddeld moeten kunnen komen

Faves:
1. I Don't Sleep I Dream
2. Bang and Blame
3. Crush with Eyeliner
4, Frequency
5, Let Me In

Nee, dit was geen liefde op het eerste gezicht. Degelijk, geen topper.

De klemmetjes om de cd vast te zetten in het oranje cd-doosje braken sneller af dan ik de cd ging waarderen en dat was een veeg teken. Dit album is het voor mij nimmer geworden - met een viertal nummers die draaibaar/de moeite waard zijn en verder meerdere met gewoon ronduit een kutgeluid - Accelerate idem - is dit echt een album om een fraai met Lego gebouwd kantoor - zoals de Inkpot - rappoclappo te slopen.

Dan draai ik Dead Letter Office en Green (met hologram-logo) vele malen liever, als lp. Voor deze zou ik écht geen 30 euro (of meer) over hebben als lp.

Van de beste twee laatste songs ooit, naar de minste twee, althans op een R.E.M.-album, ook opvallend.

De eerste twee zijn ook mijn favoriet, met Let Me In

Ik had Monster een paar keer opstaan op Spoti vandaag en na het laatste nummer begon daarna automatisch Find the River te spelen, heel apart. Er klopte voor mijn gevoel helemaal niks van, meteen uitgezet

Minder consistent dan de meeste R.E.M. albums maar sonisch wel volkomen uniek en bij momenten echt hartverscheurend en ontzettend gaaf.

Die klemmetjes braken bij mij ook wel eens af, zou best bij deze wel eens geweest kunnen zijn
Accelerate vind ik totaal niet vergelijkbaar met dit album. Ik wil niet teveel verklappen, maar ik vind 'm minder dan deze.
En ik heb wel 60 euro er voor over om deze op vinylio te bezitten

De laatste 2 van Accelerate