menu

R.E.M. - Monster (1994)

mijn stem
3,46 (529)
529 stemmen

Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: Warner Bros.

  1. What's the Frequency, Kenneth? (4:00)
  2. Crush with Eyeliner (4:38)

    met Thurston Moore

  3. King of Comedy (3:41)
  4. I Don't Sleep, I Dream (3:28)
  5. Star 69 (3:08)
  6. Strange Currencies (3:53)
  7. Tongue (4:13)
  8. Bang and Blame (5:30)
  9. I Took Your Name (4:03)
  10. Let Me In (3:28)
  11. Circus Envy (4:15)
  12. You (4:54)
totale tijdsduur: 49:11
zoeken in:
avatar van barrett
3,0
Sinds kort luister ik geregeld naar deze, maar toch blijft de opvolger New Adventures in Hi-Fi toch beter.

Alle berichten gelezen, alle concerten gezien, alle CD's in huis, alle kritieken gelezen en gehoord over dit album: dit is het beste en enige echte GRUNGE-album dat R.E.M. ooit gemaakt heeft... Goodbye Kurt Cobain, you've missed out...! R.E.M. blijft de absolute topper in dit genre, en MONSTER is hun beste prestatie ! Greets, Ax,

2,5
De overgangsplaat van REM. Flinke hype rondom de cd, die niet waar werd gemaakt. Vanuit commercieel oogpunt transformeren ze hier van publieksband naar band voor de fans.

De cd zelf is overigens niet compleet ongeslaagd. Het is geen hoogvlieger, maar niet zo stuitend slecht als weleens beweerd wordt. Dit laatste predikaat is meer van toepassing op de werken die hierna volgenden. Op Monster proberen ze tenminste nog iets origineels te creeeren. Met vallen en opstaan, dat wel.

avatar van Cor
3,5
Cor
R.E.M. maakt z'n spierballenplaat. Het is even wennen na 'Automatic For The People', maar dat wil nog niet zeggen dat het allemaal kommer en kwel is. OK, geen absolute pareltjes en ook geen mooi geheel zoals 'Automatic', maar een prima rockplaat van het kaliber 'niets mis mee'. Ik merk dat hij niet verveelt als 'ie opstaat, dus ik kan er goed mee uit de voeten.

avatar van captain scarlet
4,0
mijn favoriete REM album, na Green. verveelt na al die jaren nog steeds niet .

avatar van deric raven
4,0
Het punkrock album van REM.
Zo werd het gepresenteerd.
Neil Young maakte Sleeps With Angels.
REM kwam met Monster.
Beide duidelijk beïnvloed door het trieste overlijden van Kurt Cobain.
Al werd beweerd dat dit album opgedragen is aan River Phoenix.
Lijkt een combinatie eerder treffend.
Mijn visie richt zich vooral op de Nirvana frontman.

Michael Sipe klinkt al vanaf What’s The Frequency, Kenneth ontroerd.
Zijn vriendschap met Kurt.
Hem niet kunnen bereiken.
Waar zit je met jouw gedachtes.
Stel jezelf open..
Tevergeefs proberen de juiste frequentie te vinden.

Crushes With Eyeliner.
Bewondering voor Courtney Love.
Sterke vrouw die zich staande houdt.
Maar ook de voorliefde van Stipe.
Zichzelf mooi maken.
Op zoek naar een minnaar.
Geflirt met seksualiteit.

Zo ook in King Of Comedy.
Kwetsbaarheid van Cobain.
Leidt tot een Michael Stipe die zijn ziel bloot legt.
Cryptogrammen zijn verdwenen.
Duidelijke verstaande taal.
Ook hier de angst voor een overdosis naamsbekendheid.
Het logische antwoord op Smells Like Teen Spirit.
Verworden tot paradepaardje van de grote platenmaatschappij.
Commerciële uitbuiting.

I Don’t Sleep, I Dream.
Probeer de songteksten niet moeilijk te verklaren.
Michael is Just One Of The Ordinary People.
Genietend van een kopje koffie in de ochtend.
Maak het niet onnodig moeilijk.
Succes maakt dromen waar.
Blijf echter alert en wakker.

Star 69.
Het telefonisch proberen te bereiken van Kurt Cobain.
Wetend dat niet alleen de lijn dood is.
Toch steeds blijven proberen.
Eerbetoon aan kinderen voortkomend uit de jaren 60.
Slachtoffers van de vrijgevochten generatie.
Waarbij sturing in de jeugd ontbrak.

Strange Currencies gaat hier op door.
Zoveel kansen gehad om eerder te bellen.
Schuldgevoelens aanpraten.
Waarom niet eerder hulp geboden.
Smeekbedes en voorbodes in zijn teksten.
Werden niet beantwoord.
"It's better to burn out than to fade away".

Tongue.
Leven als popidool.
Hotelkamers met room service.
In de vorm van prostituees.
Managers die jouw zelfredzaamheid uit handen nemen.
Beschilderen van het gezicht.
Als afzetting van de uitbuiting.
Samen met Prince een statement maken.
Al deed die het met het woord slave.

Bang and Blame.
Beschuldigende vinger.
Verwijten over en weer.
Wie is er verantwoordelijk.
Trieste samenloop van omstandigheden.
Niet meer terug te draaien.
Nog eenmaal omkijken.
Dan de blik op de toekomst.

I Took My Name.
Rol als peetvader voor Frances Bean.
Verantwoordelijkheden dragen.
Moeder en kind ondersteunen.
Afspraken die op papier staan.
Onder een vorm van ede belooft aan de vader.

Let Me In.
Laatste poging om in iemands gedachtes binnen te dringen.
Hem te stoppen in de depressies.
Figuurlijk geklop aan de deur.
Geen sleutel om binnen te dringen.
Voor eeuwig op slot.

Circus Envy.
Misselijkmakend gevoel.
Knieval voor het grote geld.
Creëer een monster.
Gevoelloos in de rij mee marcheren.
Product verkopen zonder diepgang.
Laat ze in fabeltjes geloven.
Attractie van het rariteitenkabinet.

You.
Afsluiting bereikt.
Bezinnen op de volgende stap.
Besef van sterfelijkheid.
Pluk de dag.
Zolang het nog kan.
En ga door.

avatar van Sandokan-veld
4,0
Ik ben het niet eens met je analyse van het album, maar je schrijft fraaie besprekingen tegenwoordig, DR. Ik lees ze altijd graag, ga zo door.

3,5
Ik vind nummers zoals Crush With Eyeliner en Let me in door die abstracte teksten en dat zware gitaargeluid vooral grappig, hoewel Michael Stipe dat waarschijnlijk niet zo bedoelde als ik Deric Raven mag geloven.

avatar van deric raven
4,0
Het is maar zoals ik het ervaar, misschien heb jij gewoon gelijk.

avatar van herman
4,0
Nee hoor, Michael Stipe heeft wel vaker gezegd dat Let Me In over Kurt Cobain gaat. Ik vind er niets grappigs aan. Waar Crush With Eyeliner over gaat zou ik zo snel niet weten.

avatar van SirNoodle
4,0
herman schreef:
Nee hoor, Michael Stipe heeft wel vaker gezegd dat Let Me In over Kurt Cobain gaat. Ik vind er niets grappigs aan. Waar Crush With Eyeliner over gaat zou ik zo snel niet weten.


ik dacht dat Crush with Eyeliner over Courtney Love ging. En Let Me In inderdaad over Kurt Cobian. Schitterend nummer trouwens 'let me in', nog altijd 1 van mijn favoriete REM-tracks.

4,0
Regelmatig dat ik Let Me In weer eens moét luisteren. Vrij ondergewaardeerd nummer. Zo veel emotie in zijn stem bij die uithalen, prachtig! en dan Mike Mills met Kurt Cobain's gitaar en dat orgeltje...wat n sfeer

avatar van lennon
4,5
Maarten81 schreef:
Regelmatig dat ik Let Me In weer eens moét luisteren. Vrij ondergewaardeerd nummer. Zo veel emotie in zijn stem bij die uithalen, prachtig! en dan Mike Mills met Kurt Cobain's gitaar en dat orgeltje...wat n sfeer


VInd ik ook het sterkste nummer van het album!

Wist niet dat het Kurt's gitaar was.. geeft het nummer nog wat extra lading....

3,5
Indertijd het eerste R.E.M. album dat me niet zo wist te bekoren.
Het parcours dat ze hiervoor hadden afgelegd was fenomenaal, vanaf Monster begon het wat bergaf te gaan (al krikt opvolger New adventures het niveau een beetje weer op).
Met Up, Reveal en Around the sun waren de krenten al helemaal moeilijk te vinden in de pap.

MindRuler
Het zal wellicht heiligschennis zijn maar ik vind Strange Currencies beter dan Everybody Hurts.

avatar van lennon
4,5
MindRuler schreef:
Het zal wellicht heiligschennis zijn maar ik vind Strange Currencies beter dan Everybody Hurts.


Ik eigenlijk ook...

avatar van Casartelli
4,0
Maar de poging om het succes van Everybody Hurts te evenaren ligt er wel relatief dik bovenop.

MindRuler
Toen ik nog thuis woonde en dit nummer draaide, zei mijn moeder (die een onvoorwaardelijke Everybody Hurts-fan is) ook meteen: "Hé dat lijkt heel hard op dat nummer van die kale meneer dat ik zo goed vind".

avatar van Slowgaze
4,0
Om even met de conclusie te beginnen: Monster is verre van een gedrocht. Het is qua geluidsbeeld dan wel het lelijke eendje in de R.E.M.-catalogus, maar vind ik het niet het misbaksel dat anderen er in zien. Afijn, laten we even terug in de tijd gaan: R.E.M. heeft na Out of Time en Automatic for the People een enorm publiek gevonden en dan is het verleidelijk om Monster als de typische ‘dit moet het publiek van ons vervreemden’-plaat te zien. Niet helemaal terecht, want het bekendste voorbeeld, Kid A toch wel, is van een aantal jaar later al. Ook de wat minder toegankelijke weg die Blur insloeg ligt een paar jaar na dit album.

Wat was dan wel het geval? Naar eigen zeggen wilden de heren een punkalbum maken, omdat ze gingen toeren en live ruigere nummers spelen erg leuk schijnt te zijn. Afijn, met Patti Smith, Iggy Pop en de Rolling Stones als lichtende voorbeelden werd dit ‘lelijke’ album opgenomen. Het begint al met het knetterende intro van ‘What’s the Frequency, Kenneth?’. Het daaropvolgende ‘Crush With Eyeliner’ is een soort Sonic Youth-light, mede door de bescheiden, maar erg sterke gastrol van Thurston Moore. Michael Stipe fungeert zelf als Bowie-achtige crooner.

Die twee liedjes zetten eigenlijk al de toon: het is een plaat vol feedback, distortion, gruis en vervorming, maar dan op een manier die weer niet té extreem is. Het My Bloody Valentine-achtige ‘Let Me In’ is wel het ‘extreemste’ nummer. Het is een vol feedback gehangen ballad, waarin na een tijdje een prachtig orgeltje binnenvalt. Binnen het oeuvre van R.E.M. kun je al direct lijntjes trekken naar ‘Star Me Kitten’ en vooral ‘Sweetness Follows’ van de voorganger. Heel gek is het dus allemaal niet; het was een vrij logische stap voor de band.

‘Strange Currencies’ is net iets teveel een echo van ‘Everybody Hurts’, maar tegelijkertijd worden in de ballads ‘Tongue’ en ‘I Don’t Sleep, I Dream’ ook soulinvloeden en erotiek geïncorporeerd. Nu is Michael Stipe ongeveer wel de laatste persoon van wie ik me kan voorstellen dat hij seks heeft. Die kale meneer met streep die vraagt of hij goed is in bed, het blijft wat apart, maar het werkt eigenlijk nog best goed.

Maar soit, dit is niet het zelfverklaarde punkalbum omdat er vier ballads op staan, maar omdat er acht rocknummers op staan, waarin er flink op de pedaaltjes gedrukt wordt. Deze nummers variëren van wel aardig (‘Circus Envy’, ‘You’) tot ijzersterk (het al eerder genoemde ‘Crush With Eyeliner’). Het leuke is ook nog dat het tekstueel allemaal niet zo nihilistisch is als in 1977; de geuite kritiek in ‘What’s the Frequency, Kenneth’ en vooral ‘King of Comedy’ snijdt houdt en de emotionele lading is soms net zo ontroerend als die op Automatic for the People.

avatar van lennon
4,5
Casartelli schreef:
Maar de poging om het succes van Everybody Hurts te evenaren ligt er wel relatief dik bovenop.


Dat vond ik nog erger bij "the road ahead" van dat verschrikkelijke Nederlandse bandje, maar het Nederlandse publiek trapte er wel vol in, want dat was gewoon een dikke nummer 1 hit

avatar van Sandokan-veld
4,0
Goede, heldere recensie, Maarten.

avatar van Slowgaze
4,0
Dank je, Sander. Ik ben blij dat je er zo over denkt.

avatar van Sandokan-veld
4,0
Graag gedaan Maarten

avatar van Slowgaze
4,0
Jij schrijft anders ook wel alleraardigste stukjes hoor. Goed oefenen en dan kom je er wel.

avatar van vanson
4,0
Ernstige re-evaluatie van dit album: na het ernstig teleurstellende Out of Time kwam gelukkig het minder teleurstellende Automatic for the People maar de geest van Green en Document leek verdwenen.
Bij uitkomen vond ik dit album niet zo heel interessant, hetzelfde gold voor de band REM. Bijna 20 jaar later heb ik REM blijkbaar ernstig tekort gedaan omdat dit meer een logisch vervolg is op het gitaargeluid van Green. Dat zal mijn reservering geweest zijn met de twee tussenliggende albums, weinig gitaargeluid.
Nu nog een keer tijd vinden om me door de post-Monster albums te worstelen.

avatar van bikkel2
4,0
Ik hoor het toch anders hoor vanson. Out Of Time vind ik een logisch vervolg op Green die wat folkinvloeden in zich heeft.
Green vind ik songmatiger sterker maar Out Of Time borduurt er wel duidelijker op voort.
Automatic For The People is ook een vrij kalme plaat.
Monster is een rauwe groepsplaat waar het electrische gitaarspel weer in ere wordt herstelt.
Veel wah-wah en vervormingen maken Monster tot een lekker album waar men vaak refereert aan de stevigere glamrock uit de 70er jaren, ik hoor wel wat Lou Reed invloeden her en der.
Het album werd slecht ontvangen, maar dat is niet helemaal terecht.
Het was gewoon weer een volgende stap waar de groep een fase afsloot.
Toegeven; Het boeit niet overal, maar er zit weer meer pit in. En dat ontbeerde de voorgangers nogal.

avatar van vanson
4,0
@bikkel2: dat is een discussie die we maar bij Out of Time moeten voeren

Ik hoor overigens bij vlagen meer Iggy Pop dan Lou Reed. Vandaag in de auto nog een paar keer doorheen geskipt. Staan een paar hele goede nummers op. Crush with Eyeliner en Bang and Blame zijn wat mij betreft van het kaliber These Days. Ofwel ze nestelen zich in je kop en komen er alleen maar uit via de lippen, gezongen welteverstaan.

En misschien dat Peter Buck achteraf ook vindt dat hij dat tremolo pedaal dat hij voor de Kerst kreeg iets te vaak heeft gebruikt...

inzekerezin
Sinds de oprichting van R.E.M. heb ik alle albums in chronologische volgorde met minimaal 4 sterren beoordeeld, en enkel Lifes Rich Pageant met 5 sterren. Deze blijft wat achter, al is het allesbehalve middelmaat wat hier op staat. Circus Envy, What's The Frequency, I Took Your Name en Crush With Eyeliner krikken het oordeel daarbij behoorlijk op, want lang niet alle nummers weten de plank te raken voor mij.

avatar van Slowgaze
4,0
De plank raken is geen uitdrukking.

avatar van iggy
In zekere zin kun je dit bijna een cyberaanval noemen van een R.E.M. fan
Is de rem kapot? Wat een monsterlijke uitbarsting zeg!

Gast
geplaatst: vandaag om 23:37 uur

geplaatst: vandaag om 23:37 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.