menu

R.E.M. - Monster (1994)

mijn stem
3,46 (542)
542 stemmen

Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: Warner Bros.

  1. What's the Frequency, Kenneth? (4:00)
  2. Crush with Eyeliner (4:38)

    met Thurston Moore

  3. King of Comedy (3:41)
  4. I Don't Sleep, I Dream (3:28)
  5. Star 69 (3:08)
  6. Strange Currencies (3:53)
  7. Tongue (4:13)
  8. Bang and Blame (5:30)
  9. I Took Your Name (4:03)
  10. Let Me In (3:28)
  11. Circus Envy (4:15)
  12. You (4:54)
totale tijdsduur: 49:11
zoeken in:
avatar van herman
4,0
Beetje moeilijke plaat dit. Crush With Eyeliner, Bang And Blame, Circus Envy en Let Me In zijn huizenhoge favorieten, maar Star 69, Tongue en Strange Currencies doen me veel minder... Voor de rest hangt het er een beetje tussen in.

De tekst van Let Me In, dat over Kurt Cobain gaat, als ik het goed begrepen heb, is trouwens prachtig:

Yeah, all the stars drip down like butter,
Wromises are sweet,
We hold out our pans, lift our hands to catch them.
We eat them up, drink them up, up, up, up

Hey, let me in.
Hey, let me in.

I only wish that I could hear you whisper down,
Mister fisherman, to a less peculiar ground.
He gathered up his loved ones and he brought them all around
To say goodbye, nice try.

Hey, let me in. yeah yeah yeah
Hey, let me in. Let me in.

I had a mind to try to stop you. Let me in. Let me in.
I’ve got tar on my feet and I can’t see.
All the birds look down and laugh at me.
Clumsy, crawling out of my skin.

Hey, let me in. yeah yeah yeah
Hey, let me in.
Hey, let me in. yeah yeah yeah
Hey, let me in.

----

Vooral dat laatste couplet. Wauw!

avatar van musicfriek
3,5
Ik draai dit album ook nog maar amper. Wat de vorige 2 heren schreven is idd erg herkenbaar. En wat had ik graag gewild dat ze meer nummers gemaakt hadden als What's the Friekuency, Kenneth?( ) Zo heerlijk rauw en dat valse gitaartje maken het nummer tot een perfect geheel. Strange Currencies is ook zeker een favoriet van me, heerlijke intens gezongen ballad zoals we van meneer Stipe gewend zijn. Ik zweer bij dat soort nummers.

Bang and Blame, Tongue en Crush With Eyeliner blijven ook toppers wat mij betreft. Al met al toch een dikke 3,5*.

avatar van Lukas
3,5
Ik snap de dieptepuntredenaties rond Monster ook nooit zo. R.E.M. is voor mij een band die in twintig jaar een hele reeks aan prachtige liedjes heeft afgeleverd. Hun albums zijn altijd van hoog niveau, maar bevatten in de meeste gevallen ook wat mindere nummers. Slechts Murmur en Document halen wat mij betreft écht een constant hoog niveau.
Tot die hele rij andere albums hoort voor mij Monster. Niet het hele album is supersterk, maar nummers als What's the Frequency, Kenneth?, Crush with Eyeliner, Strange Currencies, Bang and Blame en Tongue zijn meer dan in orde. Voor mij doet Monster in elk geval keurig mee in de REM-middenmoot met een score die ergens tussen de 3.5* en de 4* zweeft.

Alle berichten gelezen, alle concerten gezien, alle CD's in huis, alle kritieken gelezen en gehoord over dit album: dit is het beste en enige echte GRUNGE-album dat R.E.M. ooit gemaakt heeft... Goodbye Kurt Cobain, you've missed out...! R.E.M. blijft de absolute topper in dit genre, en MONSTER is hun beste prestatie ! Greets, Ax,

avatar van Slowgaze
4,0
Om even met de conclusie te beginnen: Monster is verre van een gedrocht. Het is qua geluidsbeeld dan wel het lelijke eendje in de R.E.M.-catalogus, maar vind ik het niet het misbaksel dat anderen er in zien. Afijn, laten we even terug in de tijd gaan: R.E.M. heeft na Out of Time en Automatic for the People een enorm publiek gevonden en dan is het verleidelijk om Monster als de typische ‘dit moet het publiek van ons vervreemden’-plaat te zien. Niet helemaal terecht, want het bekendste voorbeeld, Kid A toch wel, is van een aantal jaar later al. Ook de wat minder toegankelijke weg die Blur insloeg ligt een paar jaar na dit album.

Wat was dan wel het geval? Naar eigen zeggen wilden de heren een punkalbum maken, omdat ze gingen toeren en live ruigere nummers spelen erg leuk schijnt te zijn. Afijn, met Patti Smith, Iggy Pop en de Rolling Stones als lichtende voorbeelden werd dit ‘lelijke’ album opgenomen. Het begint al met het knetterende intro van ‘What’s the Frequency, Kenneth?’. Het daaropvolgende ‘Crush With Eyeliner’ is een soort Sonic Youth-light, mede door de bescheiden, maar erg sterke gastrol van Thurston Moore. Michael Stipe fungeert zelf als Bowie-achtige crooner.

Die twee liedjes zetten eigenlijk al de toon: het is een plaat vol feedback, distortion, gruis en vervorming, maar dan op een manier die weer niet té extreem is. Het My Bloody Valentine-achtige ‘Let Me In’ is wel het ‘extreemste’ nummer. Het is een vol feedback gehangen ballad, waarin na een tijdje een prachtig orgeltje binnenvalt. Binnen het oeuvre van R.E.M. kun je al direct lijntjes trekken naar ‘Star Me Kitten’ en vooral ‘Sweetness Follows’ van de voorganger. Heel gek is het dus allemaal niet; het was een vrij logische stap voor de band.

‘Strange Currencies’ is net iets teveel een echo van ‘Everybody Hurts’, maar tegelijkertijd worden in de ballads ‘Tongue’ en ‘I Don’t Sleep, I Dream’ ook soulinvloeden en erotiek geïncorporeerd. Nu is Michael Stipe ongeveer wel de laatste persoon van wie ik me kan voorstellen dat hij seks heeft. Die kale meneer met streep die vraagt of hij goed is in bed, het blijft wat apart, maar het werkt eigenlijk nog best goed.

Maar soit, dit is niet het zelfverklaarde punkalbum omdat er vier ballads op staan, maar omdat er acht rocknummers op staan, waarin er flink op de pedaaltjes gedrukt wordt. Deze nummers variëren van wel aardig (‘Circus Envy’, ‘You’) tot ijzersterk (het al eerder genoemde ‘Crush With Eyeliner’). Het leuke is ook nog dat het tekstueel allemaal niet zo nihilistisch is als in 1977; de geuite kritiek in ‘What’s the Frequency, Kenneth’ en vooral ‘King of Comedy’ snijdt houdt en de emotionele lading is soms net zo ontroerend als die op Automatic for the People.

avatar van lennon
4,5
Casartelli schreef:
Maar de poging om het succes van Everybody Hurts te evenaren ligt er wel relatief dik bovenop.


Dat vond ik nog erger bij "the road ahead" van dat verschrikkelijke Nederlandse bandje, maar het Nederlandse publiek trapte er wel vol in, want dat was gewoon een dikke nummer 1 hit

avatar van Ronald5150
3,5
"Monster" van R.E.M. klinkt harder en ruiger dan dat ik van R.E.M. gewend ben. Het past in ieder geval in het geluidsbeeld van die tijd. Als je dan luistert naar de teksten en de diverse verwijzingen naar Kurt Kobain van Nirvana opmerkt is het ook best begrijpelijk. Het geluid op "Monster"bevalt me eigenlijk wel. De gitaar van Peter Buck klinkt lekker distorted en hij heeft bij tijd en wijlen een hele fijne delay erop zitten, wat zorgt voor een intense luisterbelevenis. Dus ondanks dat ik even moest wennen aan de wat ruigere aanpak vind ik "Monster"een behoorlijk meeslepend album, zeker gezien bovenstaande context.

Gast
geplaatst: vandaag om 20:32 uur

geplaatst: vandaag om 20:32 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.