R.E.M. - Monster (1994)

Beetje moeilijke plaat dit. Crush With Eyeliner, Bang And Blame, Circus Envy en Let Me In zijn huizenhoge favorieten, maar Star 69, Tongue en Strange Currencies doen me veel minder... Voor de rest hangt het er een beetje tussen in.

De tekst van Let Me In, dat over Kurt Cobain gaat, als ik het goed begrepen heb, is trouwens prachtig:

Yeah, all the stars drip down like butter,
Wromises are sweet,
We hold out our pans, lift our hands to catch them.
We eat them up, drink them up, up, up, up

Hey, let me in.
Hey, let me in.

I only wish that I could hear you whisper down,
Mister fisherman, to a less peculiar ground.
He gathered up his loved ones and he brought them all around
To say goodbye, nice try.

Hey, let me in. yeah yeah yeah
Hey, let me in. Let me in.

I had a mind to try to stop you. Let me in. Let me in.
I’ve got tar on my feet and I can’t see.
All the birds look down and laugh at me.
Clumsy, crawling out of my skin.

Hey, let me in. yeah yeah yeah
Hey, let me in.
Hey, let me in. yeah yeah yeah
Hey, let me in.

----

Vooral dat laatste couplet. Wauw!

Ik draai dit album ook nog maar amper. Wat de vorige 2 heren schreven is idd erg herkenbaar. En wat had ik graag gewild dat ze meer nummers gemaakt hadden als What's the Friekuency, Kenneth?( ) Zo heerlijk rauw en dat valse gitaartje maken het nummer tot een perfect geheel. Strange Currencies is ook zeker een favoriet van me, heerlijke intens gezongen ballad zoals we van meneer Stipe gewend zijn. Ik zweer bij dat soort nummers.

Bang and Blame, Tongue en Crush With Eyeliner blijven ook toppers wat mij betreft. Al met al toch een dikke 3,5*.

Ik snap de dieptepuntredenaties rond Monster ook nooit zo. R.E.M. is voor mij een band die in twintig jaar een hele reeks aan prachtige liedjes heeft afgeleverd. Hun albums zijn altijd van hoog niveau, maar bevatten in de meeste gevallen ook wat mindere nummers. Slechts Murmur en Document halen wat mij betreft écht een constant hoog niveau.
Tot die hele rij andere albums hoort voor mij Monster. Niet het hele album is supersterk, maar nummers als What's the Frequency, Kenneth?, Crush with Eyeliner, Strange Currencies, Bang and Blame en Tongue zijn meer dan in orde. Voor mij doet Monster in elk geval keurig mee in de REM-middenmoot met een score die ergens tussen de 3.5* en de 4* zweeft.

Alle berichten gelezen, alle concerten gezien, alle CD's in huis, alle kritieken gelezen en gehoord over dit album: dit is het beste en enige echte GRUNGE-album dat R.E.M. ooit gemaakt heeft... Goodbye Kurt Cobain, you've missed out...! R.E.M. blijft de absolute topper in dit genre, en MONSTER is hun beste prestatie ! Greets, Ax,

Het punkrock album van REM.
Zo werd het gepresenteerd.
Neil Young maakte Sleeps With Angels.
REM kwam met Monster.
Beide duidelijk beïnvloed door het trieste overlijden van Kurt Cobain.
Al werd beweerd dat dit album opgedragen is aan River Phoenix.
Lijkt een combinatie eerder treffend.
Mijn visie richt zich vooral op de Nirvana frontman.

Michael Sipe klinkt al vanaf What’s The Frequency, Kenneth ontroerd.
Zijn vriendschap met Kurt.
Hem niet kunnen bereiken.
Waar zit je met jouw gedachtes.
Stel jezelf open..
Tevergeefs proberen de juiste frequentie te vinden.

Crushes With Eyeliner.
Bewondering voor Courtney Love.
Sterke vrouw die zich staande houdt.
Maar ook de voorliefde van Stipe.
Zichzelf mooi maken.
Op zoek naar een minnaar.
Geflirt met seksualiteit.

Zo ook in King Of Comedy.
Kwetsbaarheid van Cobain.
Leidt tot een Michael Stipe die zijn ziel bloot legt.
Cryptogrammen zijn verdwenen.
Duidelijke verstaande taal.
Ook hier de angst voor een overdosis naamsbekendheid.
Het logische antwoord op Smells Like Teen Spirit.
Verworden tot paradepaardje van de grote platenmaatschappij.
Commerciële uitbuiting.

I Don’t Sleep, I Dream.
Probeer de songteksten niet moeilijk te verklaren.
Michael is Just One Of The Ordinary People.
Genietend van een kopje koffie in de ochtend.
Maak het niet onnodig moeilijk.
Succes maakt dromen waar.
Blijf echter alert en wakker.

Star 69.
Het telefonisch proberen te bereiken van Kurt Cobain.
Wetend dat niet alleen de lijn dood is.
Toch steeds blijven proberen.
Eerbetoon aan kinderen voortkomend uit de jaren 60.
Slachtoffers van de vrijgevochten generatie.
Waarbij sturing in de jeugd ontbrak.

Strange Currencies gaat hier op door.
Zoveel kansen gehad om eerder te bellen.
Schuldgevoelens aanpraten.
Waarom niet eerder hulp geboden.
Smeekbedes en voorbodes in zijn teksten.
Werden niet beantwoord.
"It's better to burn out than to fade away".

Tongue.
Leven als popidool.
Hotelkamers met room service.
In de vorm van prostituees.
Managers die jouw zelfredzaamheid uit handen nemen.
Beschilderen van het gezicht.
Als afzetting van de uitbuiting.
Samen met Prince een statement maken.
Al deed die het met het woord slave.

Bang and Blame.
Beschuldigende vinger.
Verwijten over en weer.
Wie is er verantwoordelijk.
Trieste samenloop van omstandigheden.
Niet meer terug te draaien.
Nog eenmaal omkijken.
Dan de blik op de toekomst.

I Took My Name.
Rol als peetvader voor Frances Bean.
Verantwoordelijkheden dragen.
Moeder en kind ondersteunen.
Afspraken die op papier staan.
Onder een vorm van ede belooft aan de vader.

Let Me In.
Laatste poging om in iemands gedachtes binnen te dringen.
Hem te stoppen in de depressies.
Figuurlijk geklop aan de deur.
Geen sleutel om binnen te dringen.
Voor eeuwig op slot.

Circus Envy.
Misselijkmakend gevoel.
Knieval voor het grote geld.
Creëer een monster.
Gevoelloos in de rij mee marcheren.
Product verkopen zonder diepgang.
Laat ze in fabeltjes geloven.
Attractie van het rariteitenkabinet.

You.
Afsluiting bereikt.
Bezinnen op de volgende stap.
Besef van sterfelijkheid.
Pluk de dag.
Zolang het nog kan.
En ga door.

Om even met de conclusie te beginnen: Monster is verre van een gedrocht. Het is qua geluidsbeeld dan wel het lelijke eendje in de R.E.M.-catalogus, maar vind ik het niet het misbaksel dat anderen er in zien. Afijn, laten we even terug in de tijd gaan: R.E.M. heeft na Out of Time en Automatic for the People een enorm publiek gevonden en dan is het verleidelijk om Monster als de typische ‘dit moet het publiek van ons vervreemden’-plaat te zien. Niet helemaal terecht, want het bekendste voorbeeld, Kid A toch wel, is van een aantal jaar later al. Ook de wat minder toegankelijke weg die Blur insloeg ligt een paar jaar na dit album.

Wat was dan wel het geval? Naar eigen zeggen wilden de heren een punkalbum maken, omdat ze gingen toeren en live ruigere nummers spelen erg leuk schijnt te zijn. Afijn, met Patti Smith, Iggy Pop en de Rolling Stones als lichtende voorbeelden werd dit ‘lelijke’ album opgenomen. Het begint al met het knetterende intro van ‘What’s the Frequency, Kenneth?’. Het daaropvolgende ‘Crush With Eyeliner’ is een soort Sonic Youth-light, mede door de bescheiden, maar erg sterke gastrol van Thurston Moore. Michael Stipe fungeert zelf als Bowie-achtige crooner.

Die twee liedjes zetten eigenlijk al de toon: het is een plaat vol feedback, distortion, gruis en vervorming, maar dan op een manier die weer niet té extreem is. Het My Bloody Valentine-achtige ‘Let Me In’ is wel het ‘extreemste’ nummer. Het is een vol feedback gehangen ballad, waarin na een tijdje een prachtig orgeltje binnenvalt. Binnen het oeuvre van R.E.M. kun je al direct lijntjes trekken naar ‘Star Me Kitten’ en vooral ‘Sweetness Follows’ van de voorganger. Heel gek is het dus allemaal niet; het was een vrij logische stap voor de band.

‘Strange Currencies’ is net iets teveel een echo van ‘Everybody Hurts’, maar tegelijkertijd worden in de ballads ‘Tongue’ en ‘I Don’t Sleep, I Dream’ ook soulinvloeden en erotiek geïncorporeerd. Nu is Michael Stipe ongeveer wel de laatste persoon van wie ik me kan voorstellen dat hij seks heeft. Die kale meneer met streep die vraagt of hij goed is in bed, het blijft wat apart, maar het werkt eigenlijk nog best goed.

Maar soit, dit is niet het zelfverklaarde punkalbum omdat er vier ballads op staan, maar omdat er acht rocknummers op staan, waarin er flink op de pedaaltjes gedrukt wordt. Deze nummers variëren van wel aardig (‘Circus Envy’, ‘You’) tot ijzersterk (het al eerder genoemde ‘Crush With Eyeliner’). Het leuke is ook nog dat het tekstueel allemaal niet zo nihilistisch is als in 1977; de geuite kritiek in ‘What’s the Frequency, Kenneth’ en vooral ‘King of Comedy’ snijdt houdt en de emotionele lading is soms net zo ontroerend als die op Automatic for the People.

Dat vond ik nog erger bij "the road ahead" van dat verschrikkelijke Nederlandse bandje, maar het Nederlandse publiek trapte er wel vol in, want dat was gewoon een dikke nummer 1 hit

"Monster" van R.E.M. klinkt harder en ruiger dan dat ik van R.E.M. gewend ben. Het past in ieder geval in het geluidsbeeld van die tijd. Als je dan luistert naar de teksten en de diverse verwijzingen naar Kurt Kobain van Nirvana opmerkt is het ook best begrijpelijk. Het geluid op "Monster"bevalt me eigenlijk wel. De gitaar van Peter Buck klinkt lekker distorted en hij heeft bij tijd en wijlen een hele fijne delay erop zitten, wat zorgt voor een intense luisterbelevenis. Dus ondanks dat ik even moest wennen aan de wat ruigere aanpak vind ik "Monster"een behoorlijk meeslepend album, zeker gezien bovenstaande context.

Nou, wie indertijd hoopte op IRS-jangle of Losing my religion-gevoeligheid of Nightswimming-soberheid zal hier toch bedrogen zijn uitgekomen, want het grove slaggitaargeluid en de vele noise-achtige vervormingen maken hier bepaald geen easy-listening-plaat van. Toch is dit voor mijn idee net zo'n bevredigende plaat als de voorgangers, want achter het ruige uiterlijk van de zware drums, de vaak naar achteren gemixte vocalen en de overstuurde gitaren zit volgens mij toch wel een redelijk uitgekiend geluidsbeeld waardoor de nummers maximaal tot hun recht komen. Bang and blame swingt bijvoorbeeld de pan uit met die echoënde gitaarakkoorden, Let me in lijkt alleen maar uit zang en één gitaar te bestaan maar bevat toch ook een orgeltje en zelfs een heel zachte tamboerijn, en aan de manier waarop in het prachtige slotnummer de spanning wordt opgebouwd is volgens mij ook wel te horen dat ze niet over één nacht ijs zijn gegaan. Het produktieproces zal ongetwijfeld gefragmenteerd zijn geweest en ook nog eens overschaduwd door de dood van eerst River Phoenix en daarna Kurt Cobain, maar het resultaat is qua sound weliswaar ruwer en ruiger, maar in kwalitatief opzicht net zo sterk als eerdere platen.

R.E.M. - Monster (1994)

Ik nam R.E.M. wel eens kwalijk dat ze weinig original songs als b side hadden, maar ze brachten wel elke 1,87 jaar een album uit. Dat is heel anders dan bv een U2 (met veel mooie original b sides) dat op een gemiddelde uitkomt van een album elke 2,93 jaar. Dus dat compenseert wel mooi De Monster singles bevatten jammer genoeg geen original b sides, anders had ik ze zeker gekocht, de cover art sprak me erg aan.
Ook al hoorde ik destijds Everybody Hurts op de radio en zag de video's van Automatic op tv en kocht ik het album niet veel later, heb ik achteraf toch het idee dat ik het niet heel erg bewust heb meegemaakt of pas halverwege of tegen het einde dat dat album in was. Dat vind ik wel jammer ergens. Monster is dan ook het album voor mij dat ik destijds veel meer bewust heb meegemaakt. Ik was ook 16, dus dat scheelt misschien. Ik zat nu echt helemaal in de muziek, was met niet heel veel anders bezig dan ms voetbal en school

What's the Frequency, Kenneth? kwam op MTV en ik was niet eens zo zeer bezig met teleurgesteld zijn (want geen Automatic 2) of het vergelijken van beide verschillende albums qua sound of songs. Het was voor mij gewoon zoals het was. Maar goed, ik was op hits en Automatic na verder ook niet heel erg bekend met de band, het was allemaal vrij nieuw nog, ik had nog niet echt veel 'reference points'. Achteraf bekeken paste dit album natuurlijk perfect in het muzieklandschap van toen. Mid '90s was echt wel alternative rock wat de klok sloeg. Je zou kunnen zeggen dat Monster een kruising was van Sonic Youth en Grunge, even makkelijk gezegd. Was het natuurlijk niet, maar men zou begrijpen wat je bedoelt. Het album stond voor mij op zichzelf, vond ik ook helemaal niet daarnaar klinken. Maar ik had makkelijk praten, want ik kende SY toen nog niet en ook met Grunge was ik hopeloos te laat. Ik zat nog teveel in de pop. Ik hoorde voor het eerst een Nirvana song voor mijn gevoel op de dag nadat het nieuws bekend werd dat Kurt dood was. Over het schoolplein schalden toen Nirvana songs door de speakers. Maar ook ik was in mijn herinnering bekend oa met de Smells Like Teen Spirit, Come As You Are en In Bloom video's van MTV. En die moet ik toch echt wel daarvoor ook gezien hebben. Maar genoeg daarover, herinneringen kunnen bedrieglijk zijn Kenneth dus, de eerste single, daarvan vond ik sowieso de video heel erg cool. Daar stond echt een rockband, meer dan in enig andere periode in hun carrière, zelfs de 80s niet. Ik weet nog dat ik de song wel goed vond, maar ik was er niet op slag verliefd op. Die video kwam echt heel vaak langs.

2e single Bang and Blame kwam zo mogelijk nog vaker langs en vond ik meteen een heel erg goede song en de video vond ik ook cool. De Crush with Eyeliner en Strange Currencies video's kwamen volgens mij nadat ik het album had gekocht. Tongue kan ik me niet meer herinneren sowieso. Nadat Star 69 eens op de radio was geweest wist ik dat ik het album moest hebben. Ik weigerde bijna altijd de volle 40 gulden voor een album te betalen, zoveel geld had ik ook niet. Al had ik wel in dat jaar mijn eerste baantje met een krantenwijk. Dus was het weer wachten tot ie midprice werd, 25 gulden ofzo en dan meenemen. Volgens mij duurde dat niet heel erg lang, getuige alle Monster exemplaren die je nog steeds bij vele kringlopen ziet liggen, als je de berichten moet geloven Toen ik 'm eenmaal had heb ik 'm ook echt grijsgedraaid, weet ik nog. Vooral kant A vond ik supertof, met de deep cuts van kant B had ik nog wel enige tijd moeite, vooral de laatste 3 tracks en ook Tongue lag me eerst niet zo, maar dat is tzt helemaal goed gekomen.

De band kwam na een break na Automatic bijeen om een meerjarenplan te maken en dat plan werd een album maken en vervolgens een wereldtour. Vooral Bill Berry wilde touren, anders zou ie uit de band stappen, wat daarvan ook maar waar moge zijn Hij (en de anderen ook wel) wilden nu echt een rockrecord maken. Zo werden de mandolines en orgeltjes opgeborgen, en werd het weer tijd voor de amped up electrische gitaar. Meerdere studio's werden bezocht, vele demo's gemaakt en zoals altijd werden de beste aan Michael gepresenteerd om er lyrics bij te maken. Het werd heel erg een glamrockrecord met veel tremelo, pedals, wah wah effecten, zoals Glam dat ook wel had. Het meest duidelijk nog te horen in Peter's gitaarwerk. Misschien dat sommigen het eentonig vonden klinken, dat weet ik niet, maar toen ik het album opzette en weer en weer en weer een song hoorde met die gitaarsound, ik vond het geweldig. En Michael probeerde tekstueel zich te verplaatsen in hele vreemde en bizarre characters. Icm de sound van het album werd het een vreemde gewaarwording. Een rockalbum, maar ook zo over de top humorvol, sexy, sleazy en wat al niet meer. Carnivale, de serie doet er wel een beetje aan denken. Helaas werden de opnames meerdere keren stil gelegd door medische problemen binnenin de band en door het overlijden van River Phoenix (was een soort broer van Michael) en Kurt Cobain, vriend van Michael en van de band en voor wie zelfs een song op het album terecht kwam. En een stuk later ging het helemaal mis natuurlijk tijdens de tour met Bill Berry toen de tour abrupt stopte door zijn aneurysma. Iets waar mijn vriendin nog steeds van baalt, want ze had kaartjes om ze te gaan zien.
Kenneth, de eerste single (21e in NL en de VS en 9e in de UK). sloeg in als een bom en het album Monster verkocht ontzettend goed in het begin. Heeft uiteindelijk meer dan 9 miljoen keer over de toonbank gevlogen. Maar de 2 albums hiervoor deden het nog beter en bleven ook veel langer in de hitcharts staan. Een sudden but short succes, relatief gezien dan, voor Monster. Waar de 2 klassiekers hiervoor echt voor altijd in het collectieve geheugen gegrift zullen blijven.

Kenneth is wat mij betreft ook de meest glam-y song van het album. Die gitaarsound vind ik echt briljant. Ik vond dat zo cool destijds, dat ze dat zo uitgevonden hadden. Ik had zoiets nog nooit eerder gehoord. Later lees je dat Buck sowieso heel erg into de gitaarscene van die tijd was. Draaide Ride albums tijdens het afwassen bv. Ach ja, je kunt naar slechter muziek luisteren Het is een song die eigenlijk nog steeds bij mij groeit. Het is verder een uitstekende song! Heel catchy, heeft heerlijke hooks, is completely uplifting ook. Heerlijke gitaarsolo van Peter ook, klinkt bijna alsof een solo achterstevoren afgespeeld wordt. Bij Monster heb ik nooit zo heel erg op de lyrics gelet vroeger en dat ga ik nu ook niet doen. Meest van de tijd heb ik geen idee waarover het gaat, maar dat geeft niet, gewoon lekker rocken Een heel sterke openingstrack en leadsingle, je kunt slechter openen. Wat een swagger! Voor velen een fave R.E.M. song, zeker in Amerika waar de Monster singles het opvallend genoeg beter deden dan de Automatic singles.

Crush with Eyeliner is, op Star 69 kort na in het begin, altijd mijn überfave track van Monster geweest en zal dat altijd blijven. Hier ook gewoon weer diezelfde wah wah distorted in dit geval heerlijk jankende gitaarsound, maar vooral ook Michael's vocals buried in the mix, prachteffect! Hoe hij hier zingt ook, lui, spottend, bijna onthecht, heerlijk! Met Thurston Moore van SY op backing vocals. Hier heb ik wel altijd goed naar de lyrics geluisterd, al heb ik nog niet echt een goed idee waar het over gaat, maar hey 'She's a sad tomato', briljant! Mooie verzen ook, maar vooral een heerlijk refrein, dat ook ietwat lui en vertraagd klinkt en op het eind maar door gaat. Ik ga hier heel erg goed op

King of Comedy was een experiment van de band om zo mechanisch als mogelijk te klinken. Nou, dat is ze goed gelukt De band was uiteindelijk niet echt tevreden met het eindresultaat, speelde het ook nooit live, omdat dat bijna niet te doen was. Voor veel mensen een van hun slechtste tracks. Maar ik ben sowieso niet iemand die al teveel vergelijkt. Ik beoordeel de song op zichzelf, ik vind 'm ontzettend heerlijk! Michael heeft zelden zo geklonken als hier and i love it. Verder is het een heel dansbare en gruizige song met heerlijke ritmes waar alle instrumenten aan bijdragen. Ik ben er wel verzot op, de humor ook

I Don't Sleep, I Dream was al snel een fave. Het verbaast me als ik zie hoe kort de track eigenlijk duurt. Voor mijn gevoel duurde die altijd rond de 5 minuten rond '95 toen ik het album beluisterde. Fijne rustige, bezwerende en hypnotiserende song met een andere, maar erg mooie gitaarsound. Toch wel een highlight op het album voor mij met vooral een erg fijn refrein. Verder weet ik er niet veel meer over te zeggen

Met Star 69 is de rust voorbij. De meest rockende song op de plaat en voor de bandleden een van de leukste songs van het album om live te spelen. Star 69 is voor iedereen wel bekend als het redial nummer. Michael schreef er een leuke tekst op over een misdrijf, een who dunnit zeg maar. Michael weet wie er belde, wie het gedaan heeft doordat ie * 69 belde Ik vind 'm nog steeds goed en erg leuk, maar minder dan in het begin. Behoort niet tot de überfaves, daarvoor is het ms toch iets te lightweight qua songmateriaal.

Strange Currencies is de Everybody Hurts van Monster, het is iig in hetzelfde time signature geschreven. Vond ik in het begin een schitterend nummer, werd wat later wel wat minder, maar nu vind ik 'm 'gewoon' mooi. Ook een single, geen heel groot succes, kwam in veel landen ongeveer tot halverwege de charts. Vooral de gitaar in het refrein dat op het eind nog een keer extra zonder vocals mag schinen is bijzonder mooi te noemen. Al moet ik zeggen dat Michael ook passievol op dreef is op deze track.

Tongue is de oddity op het album wat mij betreft, maar elk album moet die wel hebben. Voor mij een schitterende track geworden. Heeft wel de New Orleans feel van sommige Automatic tracks, niet zo gek als je bedenkt dat die stad voor de opnames van dit album ook weer bezocht werd. De laatste single van het album. Heerlijk dat orgel, ben ik sowieso fan van, maar t is toch wel Michael die in de spotlight staat met zijn prachtige falsetto. Iets wat ik in die tijd bij Bono ook waardeerde. Wat een heerlijk laidback ritme heeft deze song ook, beetje als een walsje.

Bang and Blame is mijn fave na Crush, wat een heerlijke song! Was de 2e single, deed het over het algemeen een klein tikje minder in de charts dan Kenneth, maar niet veel minder. Een duidelijke stil luid stil song, prachtig gedaan wel! Geheimzinnig en depressief klinkend ook wel, zeker in de tijd toen ik 16/17 was, niet per se mijn gemakkelijkste tijd. Dus paste deze song mij zeer goed Mooi die eenzame losse klanken van de gitaar in de verzen, hoe verzin je zoiets! Kan alleen R.E.M. denk ik Maar ook het chorus is onweerstaanbaar. Verder valt de percussie hier erg op, dat soort songs vind ik sowieso knap. Michael is ook gewoon in vorm met mijn vertwijfeld, licht verdrietig klinkende zang en lyrics. Met Rain Phoenix (zus van) en Lynda Stipe (zus van) op achtergrondzang oa. Wat een topsong!

En gelukkig keren we weer helemaal terug naar Monster's signature sound met die swaggergitaar en Michael's vocals diep begraven in de mix met I Took Your Name. Was bij het uitkomen van het album een instant fave voor me en nog wel. Gewoon weer diezelfde drive als bij een Kenneth of Crush, ahhh man! Heerlijk die uithalen van de gitaar ook tussendoor. Hier ook weer zo'n fijne, kleine doch haunting solo van Peter halverwege de song. Rock On!

Let Me In had ik in het begin best moeite mee. Ik heb lang niet geweten dat het een song voor/over Kurt Cobain was. Ik vond het niet echt een liedje, in ieder geval niet zoals veel liedjes op dit album. Meer een gruizige bak herrie. Maar nu vind ik die gruizige bak herrie van die distorted gitaar, dit keer met Mike Mills op gitaar, echt prachtig! De gitaar die in bezit was van Kurt, maar door Courtney aan Peter gegeven werd na Kurt's dood. Kurt en Courtney waren ook directe buren van Peter Buck. Peter was even daarvoor naar Seattle verhuisd en Kurt en Courtney waren megafan en kochten het huis naast hem. Michael zingt hier prachtig en emotievol. In zijn lyrics probeert hij Kurt te bereiken. 'Laat me binnen, laat me je bereiken, laat me je uit de rotsituatie halen waar je in zit'. Maar helaas, we weten allemaal de treurige uitkomst.

Circus Envy had ik in het begin ook wel moeite mee, vond het maar een beetje rommelig onduidelijke noisy song. Iets te staccato ook ofzo. Nog steeds geen heel grote fave, maar wel erg lekker toch wel. Vooral de refreinen hier en de distortion die je zowat door de hele song hoort zijn fijne elementen. Op een bepaalde manier misschien wel de meest rauwe track van het album. Klinkt nog een beetje demo-achtig. Ms is dit dan wel de grungetrack van Monster

Met You zijn we aan het einde van het album gekomen en zo klonk de band ook nog nooit eigenlijk. Ja, wat is het eigenlijk, shoegaze? Ik vind het wel een fijne track wel, heel hypnotiserend weer. Beetje Oddfellows 90s stijl? Ja, wie weet...wel duidelijk een laatste track van een album. Grungy en shoegazey laten we het daar maar op houden, qua vibe dan Ik vind 'm in ieder geval perfect op het album passen, een passend einde van de reis die Monster heet.

Eindoordeel: Kan ik hier 5 sterren aan kwijt net als bij de 2 albums hiervoor? Nee, dat niet! Staat hier een World Leader Pretend of een Orange Crush op? Nee, ook niet. Maar Monster als geheel is zo'n rewarding listen voor mij en het geheel is meer dan de som der delen. Het album heeft ook een speciaal plekje bij mij zoals jullie konden lezen. Het is ms ook het meest vreemde album uit hun discografie, maar ms ook op een bepaalde manier hun 'leukste' album om te luisteren. Ik zou 'm in ieder geval niet willen missen Een dikke 4,5 sterren

4,5 *

1. Out of Time
2. Automatic for the People
3. Monster
4. Green
5. Document
6. Fables of the Reconstruction
7. Murmur
8. Lifes Rich Pageant
9. Reckoning
10. Chronic Town

Het negende album van R.E.M. is alweer het negende album dat van mij minstens 4,5 ster krijgt. Je zou bijna denken dat ik aandelen heb in de band, maar nee — ze waren gewoon zó goed.

Monster krijgt zelfs de volle vijf sterren, en eerlijk gezegd zou dit wel eens hun kroonjuweel kunnen zijn. Waar 'Automatic for the People' nog dertien akoestische kippenvelmomenten en één ukeleleliedje bevatte, had iedereen verwacht dat R.E.M. doodleuk met 'Automatic for the People 2: The People Strike Back' zou komen. Maar nee hoor: de heren trokken hun leren jas aan, draaiden de versterkers open en zeiden "akoestisch? nooit van gehoord.” Een gewaagde zet — en manmanman, wat pakt dat goed uit.

Monster klinkt alsof glamrock en alternatieve rock een nachtje hebben doorgehaald in een stoffige studio. De gitaren grommen, de echo’s zijn vettig, en Michael Stipe zingt alsof hij zelf niet helemaal weet of hij een rockgod of een alien is. 'What’s the Frequency, Kenneth?', 'Bang and Blame' en 'Strange Currencies' zijn de singles die iedereen kent, maar de echte magie zit in de rest.

Afsluiter 'You' is pure genialiteit in fuzzvorm. 'Let Me In' klinkt alsof er een engel met een kapotte versterker zingt, en 'King of Comedy' heeft precies die ironische twist die het album nodig heeft. Maar het absolute prijsnummer is 'Circus Envy', een song die zo rauw en vet klinkt dat ik hem steeds opnieuw opzet -tot de naald bijna door de plaat heen brandt.

Dat Monster hier nog geen 3,5 ster krijgt, is een schandaal van nationale proporties. Ondertussen krijgt New Adventures in Hi-Fi met 3,8 ster meer lof, en ik zeg het eerlijk: dat album vind ik dus echt geen reet aan, net als bijna alles wat ze daarna nog zouden maken (sorry, niet sorry).

Ik heb Monster inmiddels op vinyl gekocht, en vanaf dat moment wist ik het zeker: dit is geen album, dit is een sonische bom in oranje verpakking. Een zwaar onderschat meesterwerk.