The Slow Show - White Water (2015)

De Engelse band The Slow Show stond de afgelopen jaren al op diverse podia zonder ook maar een voltallig album te hebben uitgebracht. Na als supportband voor Elbow te hebben gespeeld kreeg de groep meer speeltijd op de Britse radio. Het debuutalbum White Water kenmerkt zich door de emotionele songs, voortkomend uit persoonlijke verhalen van de bandleden.

Dresden opent met zang van een kerkkoor, voordat de keyboardklanken afkomstig van Frederik’s hand langzaam doorsijpelen. De sprekende stem van Rob doet een warm maar bekend geluid over ons neerdalen. De donkere verhalen maken het tot een grauw maar sfeervol sprookje. Dat de band pas enkele jaren bij elkaar is, is in de openingstrack nauwelijks hoorbaar. Het ontspannende drumritme en het orkestrale geluid wat van geluidsniveau wisselt maken er een waar luisterspektakel van. Long Way Home bouwt de spanning langzaam op, terwijl Rob’s lage vocalen het concentratieniveau op peil houdt. De zoete klanken van het keyboard en de blazers die opkomen zetten zorgen voor het emotionele einde. Het vervolg met Bloodline is sprankelend en indrukwekkend. Je voelt je onderdeel van een familie, maar je weet dat het niet je echte ouders zijn. Op zoek naar de waarheid volg je de levenslijnen die steeds meer inzicht geven. De sound wisselt van ruw naar een steeds hoopvoller klankenspel.

Het vioolspel opent het treurig aanvoelende Testing. De samenzang vormt de doorgang naar een diepere emotie terwijl de bombast het geheel opdrijft. Een soft maar opnieuw feilloos vertolkt nummer. Brother weet met zijn piano- en vioolspel je adem doen stokken. Geïnspireerd op de jonge dood van de broer van de opa van zanger Rob. Emotioneel en recht uit het hart gezongen. Ook Bad Day weet geen einde te maken aan het treurige klankenspel. De dag verloopt zelfs zo slecht dat je er over nadenkt er een einde aan te maken. Terwijl het orkest de spanning opdrijft kom je tot de conclusie dat je gewoon je dag niet hebt. Bij Augustine kan er niet voorkomen worden dat de naam The National valt. Naast dat de band zijn naam ontleent aan een nummer van The National vallen de muzikale overeenkomsten zo hier en daar wel op. Het afscheid is gekomen in het nummer en dat lijkt harder aan te komen dan verwacht. Opnieuw een muzikaal sterk nummer met een net zo sterk vocaal bereik van Rob.

Op Paint You Like a Rose is het Frederik die de toetsen opnieuw zijn werk laat doen. De zonnige klanken van de gitaar zorgen voor het zoete geheel. Een nummer over liefde in zijn puurste vorm. Op Flowers to Burn lijken de boeketten nog niet verdwenen te zijn. Het onheilspellende begin zorgt voor een pijnlijk afscheid. De herhalende instrumentatie begint nergens echt te vervelen aangezien er genoeg afwisseling zit in de opbouw en de snelheid van het geheel. Lucky Me, Lucky You toont dit aan door het gitaarwerk zijn vrije loop te laten. Het geluk is weer tot ons gekomen, terwijl de scherpe gitaarklanken de zintuigen op scherp zetten. Afsluiter God Only Knows, geen cover, geeft het gevoel alsof de mannen stiekem naar Auto, vliegtuig hebben zitten luisteren, al is het dan wel in de slow versie. Al snel gaat het orkestrale geluid over in een ontspannen doch ritmisch geheel. Opgroeiend met de dierbaren om je heen drukt het nummer zijn stempel opnieuw op de emotie.

Na twee ep’s met een debuut als White Water op de planken komen toont aan dat het met talent in de The Slow Show wel goed zit. Muzikaal gezien is het album niet overal even breed, maar de hulp van een orkest zorgt voor meer diepgang en een emotionele laag. Overeenkomsten met bands zoals The National zijn hier en daar hoorbaar maar vormen nergens het snijpunt van irritatie. The Slow Show kan zich nu meer gaan focussen op het creëren van een eigen sound, maar heeft met White Water al een indrukwekkende stap in de goede richting gezet.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Slow Show - White Water - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik krijg met grote regelmaat tips toegestuurd van lezers van deze BLOG, maar het gebeurt eigenlijk nooit dat meerdere lezers dezelfde plaat onder mijn aandacht willen brengen. Toen ik in twee dagen tijd vijf keer werd gewezen op White Water van The Slow Song kon ik dan ook niet anders dan luisteren naar het debuut van deze Britse band.

The Slow Song komt uit het Britse Manchester, maar wordt tot dusver vooral vergeleken met een Amerikaanse band; The National. Dat is een vergelijking waar op zich niet veel eer aan te behalen is, want The National opereert al jaren op eenzame hoogte.

Ik heb White Water van The Slow Song daarom beluisterd zonder onmiddellijk aan The National te denken en dat lukt best. Natuurlijk is de muziek van The Slow Song verwant aan die van The National, maar de muziek van de band uit Manchester heeft genoeg unieke kenmerken om los van de muziek van het grote voorbeeld te worden beschreven.

White Water opent met een klassiek koor, waarna een prachtige gitaarlijn en de unieke stem van zanger Rob Goodwin het overnemen. Het is een stem die direct doet denken aan die van de zanger van de Crash Test Dummies, maar The Slow Song moet toch tot meer in staat worden gedacht dan een ‘guilty pleasure’ als Mmm Mmm Mmm.

Opener Dresden is met het geweldige gitaarwerk en de langzaam opbouwende spanning direct een van de sterkste tracks op White Water, maar ook de andere tracks op de plaat zijn zeer de moeite waard.

De songs van The Slow Song slepen zich over het algemeen langzaam voort en hebben een wat donkere ondertoon, waardoor de plaat een bijna bezwerende uitwerking heeft. Vooral in de arrangementen is de vergelijking met The National nauwelijks te onderdrukken, maar de Amerikaanse band heeft natuurlijk niet het alleenrecht op knap in elkaar stekende songs vol magie en wonderschone accenten.

Verder heeft The Slow Song met zanger Rob Goodwin een bijzonder wapen in bezit. In eerste instantie moest ik vooral gniffelen om de donkerbruine stem van de Brit, maar na enige gewenning kan ik toch alleen maar concluderen dat deze stem The Slow Song een bijzonder eigen geluid geeft en het debuut van de band voorziet van een bijzondere sfeer. Bovendien wordt Goodwin na enige gewenning een steeds betere zanger, die over een groter bereik beschikt dan je in eerste instantie zult vermoeden en uiteindelijk dichter tegen Queensryche, Lambchop of Tindersticks dan tegen de Crash Test Dummies aan zit.

White Water van The Slow Song is een plaat die schreeuwt om beluistering met de koptelefoon. Dan pas immers hoor je uit hoeveel lagen de muziek van de band bestaat en hoe knap deze lagen door elkaar heen lopen. Bovendien hoor je pas bij aandachtige beluistering hoe knap The Slow Song de spanning opbouwt in haar songs.

Ik lees in flink wat recensies dat de muziek van The Slow Song door het lage tempo als saai wordt ervaren, maar die ervaring heb ik absoluut niet. White Water is als een wolkenlucht die iedere keer verandert van kleur en vorm. Kijk af en toe eens omhoog en je ziet alleen wolken. Kijk met aandacht en je ziet een imposant schouwspel vol subtiele verschuivingen.

Veel songs op White Water hebben een atmosferisch aandoend klankentapijt als onderlaag, waarop het bijzonder mooie gitaarwerk en de bijzondere stem voor de variatie zorgen, maar incidenteel komt deze variatie ook van blazers, strijkers en synths. Het blijft lastig om de muziek van The Slow Song goed te beschrijven, maar dat termen als ‘wonderschoon’ en ‘bezwerend’ op zijn plaats zijn weet ik zeker. Ga dus vooral zelf luisteren naar deze bijzondere plaat. Ga je geen spijt van krijgen. Erwin Zijleman

Muzikaal heeft dit album enkele mooie hoogstandjes. Samen met die aparte stem van Rob Goodwin is dit bijzonder sfeervol.
Maar die stem heeft bij mij ook een keerzijde, als ik dit album luister blijft die stem telkens op dezlefde toon en dat gaat me net vervelen op den duur. Ik vind de stem prachtig maar daarnaast duurt het me te lang om er naar te blijven luisteren. Heel tegenstrijdig idd.

Meer mensen last van?

Aparte stemmen... ik heb er wel wat mee en Rob Goodwin staat garant voor zo'n bijzondere stem. Donker en krakerig als in een Tim Burton film en dat in combinatie met een warm klanktapijt zoals je dat ook hoort bij bands als (ja, ook ik kan er niet omheen) The National, maar toch ook wel The Antlers.

Natuurlijk, ik ben liefhebber van dit soort donkere muziek (niet voor niets een Cave-fan en dol op Tindersticks of The Veils om er maar eens wat te noemen), des te opmerkelijk is het dan dat The Slow Show mij geheel op eigen kracht weet te veroveren. Ik mag dan wel wat bands noemen, vreemd genoeg hoor ik het niet als ik naar White Water luister. Ik hoor dan gewoon een sterk album van een sterke band.

Ik hoor puurheid, oprechtheid; muziek die me wat doet. Muziek die me soms naar de strot weet te grijpen.
Goed, er zijn veel meer artiesten die dat doen bij mij, maar als het een band lukt die volgens velen, ook wel terecht lijkt me, in 1 adem genoemd wordt met een grote naam, dan doen ze toch iets goed. Iets heel goeds durf ik wel te zeggen.......

Kwestie van alle puzzelstukjes die perfect op z'n plaats weten te vallen. Geen noot te veel en op de perfecte plaatsen de mooiste subtiele dingen tevoorschijn weten te toveren.

Dat is knap en verdomde goed. Ja White Water is verdomde goed!

The National is vooral het productieresultaat van Aaron & Bryce Dessner die wel meer albums hebben afgeleverd. Om hun sound "ontworpen" te noemen doe je ze echt te kort mee. Ze zijn als band en qua geluid gegroeid (al is Alligator uit 2005 mijn favoriet). Ik zie het dan meer dan de fanbase van the national langzamerhand naar de band toe is gegroeid i.p.v. vice versa.

Ik heb weliswaar niks met Slow Show, maar kan de statement van Peter Zantingh hierin wel vinden: The Slow Show | Peter Zantingh (laatste alinea).

En score verhoogt. Deze vanochtend in de trein weer eens in zijn geheel beluisterd en dan komt hij nog harder binnen. Dresden zo melancholisch waarop eigenlijk een prachtig nummer als Long Way Home hóórt te volgen, ik zie die nummers bijna als geheel. Dan het mooie Bloodline waarin een van de schaarse climaxen aan het einde volgt met de trompets. Het prettige Testing is een mooie opvolger terwijl Bad Day echt bezwerend blijft hangen samen met Brother. Grappig, ik luister het album altijd gewoon zonder op de titels te letten, was tot nu in de veronderstelling dat het nummer Augustine juist Walk Esteem heette, bijzonder. Dat nummer begint heel anders dan het nummer zelf in elkaar steekt, dat maakt dat het perfect past binnenin deze plaat. De samenzang in Paint you Like a Rose geeft weer een nieuwe impuls mocht je aandacht verslapt zijn. Een prachtige zachte vrouwenstem die samen met Goodwin je door het nummer heen loodst. Flowers to Burn is eigenlijk het enige nummer waarvan ik een dansbaar gevoel krijg bij het refrein, dat is zeer welkom en doorbreekt de wat melancholische sfeer iets. Natuurlijk zal aan dat nummer niets vrolijks zijn, maar de toon is wat optimistischer te noemen. Lucky Me, Lucky You is van zo'n waanzinnige schoonheid, had voor mij de afsluiter van de plaat mogen zijn. God Only Knows is het enige nummer dat nog moet landen voor mij. Dit zorgt voor de vier en een halve ster, maar dit word waarschijnlijk nog een vijf.
De rest is magistraal, pure klasse. Wat schiet de Slow Show hier met hun debuut meteen naar een onnavolgbare hoogte. Ik zal nog even wachten maar deze plaat kan zeker in mijn top 10 terecht komen. Het maakt niet uit hoe oud een plaat is, of waar hij op lijkt qua artiesten, het gaat om de impact, en die is er zeker.
Meesterlijk.

Voor de liefhebbers: Ze hebben 2 nieuwe nummers op Spotify gezet:
- Hopeless Towns
- Breaks Today
Vooral dat eerste nummer had op deze plaat gemogen, werkelijk wonderschoon.

Voor mij is White Water de meestgedraaide plaat van en in 2015. Een geweldig album, met name door het constant hoge niveau. De stem van zanger Rob Goodwin is voor mij bijna betoverend, helemaal na het live-optreden van deze sympathieke band in de Patronaat eind 2015. De nummers zijn zowel groots als ingetogen en dat bevalt mij uitstekend. Daarnaast voelen de teksten reflectief aan, niet direct diepgaand maar wel bedachtzaam.

Als ik toch hoogtepunten moet opnoemen, dan is het wel opener Dresden (het koortje, de rust en de drums), Testing (de breekbaarheid) en Augustine (de opbouw). Je kunt het goed sentiment noemen en effectbejag noemen, maar bij mij werkt het.

Ja ik ook eerlijk gezegd. Daarom wacht ik nog effe met het aanschaffen van een kaartje.

De hemelse gezangen van het koor starten deze plaat en dan weet je dat je vertrokken bent voor 3 kwartier puur genieten van de al even hemelse stem van Rob Goodwin, begeleid door melodieën waar The National bijwijlen jaloers op zou zijn.
Heb deze plaat grijsgedraaid toen hij uitkwam tijdens het schrijven van mijn thesis aan de universiteit. Een drietal jaar later zit er nog geen spatje verval op. Sterker nog, hij wordt in zekere mate nog steeds beter hoe meer ik hem beluister.

Uitschieters zoeken is moeilijk. Uiteraard was ik meteen overdonderd door Dresden en Brother en dat vind ik vandaag nog steeds wonderschone nummers. De grote sterkte van dit album vind ik echter de constante. Er zit geen enkel nummer tussen dat me niet pakt. De sfeer over het hele album is zo ongelofelijk sereen en volwassen, zonder ook maar een moment te vervelen.

De vergelijking is hierboven al eens gevallen, ze hebben wel degelijk wat weg van The National, mijn favoriete band. Toch brengen ze ook meer dan voldoende ‘eigenheid’ in hun muziek. Daarenboven vind ik de basstem van Rob zowaar nog mooier en een pak warmer dan Matt’s stemgeluid.
Deze plaat krijgt vandaag (eindelijk) een plaatsje in mijn top 10. Hoop dat deze het iets langer weet vol te houden dan Fleet Foxes’ fantastische titelloze debuut. De laatste 3 á 4 albums van mijn top 10 durven al eens roteren ? Genieten is dit album alleszins.