Steven Wilson - Hand. Cannot. Erase. (2015)

Ja, want gaan we hier nu over zeggen. Eerste luisterbeurt achter de rug. Of we met een klassieker te maken hebben, dat durf ik nu nog niet te zeggen. Klinkt wel lekker fris. Heb wel meer dan met andere solo platen het gevoel dat dit ook door porcupine tree gemaakt had kunnen worden. Niet dat ik dat erg vind, want ik mis PT zo af en toe echt. Zeker omdat ik hun laatste album niet geweldig vond en ik ze een beter einde had gegund. Ga er de komende tijd even goed voor zitten.

Ik vind gemiddeld 4 sterren toch niet verkeerd. Deze duizendpoot maakt er altijd iets bijzonders van zo ook nu. Via Itunes vandaag beschikbaar dus aangeschaft ik ga deze eerst deze op mijn gemak beluisteren daarna ga ik pas stemmen.

Dit is geen muziekalbum maar een kunstproject, bestaande uit CD, fotoboek met een verhaal, DVD, en een internetsite. Steven Wilson blijft verwonderen! In het fotoboek zijn de songteksten in het verhaal verwerkt, bijvoorbeeld in een brief die de hoofdpersoon aan haar broer schrijft. De brief zit dan in een envelop in het boek geplakt. Of er staat een kopie van een krantenartikel als songtekst. Het verhaal gaat verder op de internetsite van hand.cannot.erase. Het boek is mooi uitgevoerd met prachtige foto's van het model die ook op de voorkant van de hoes staat. Op de site staan weer andere foto's dan in het boek, beiden vullen elkaar aan. En de muziek? Die vind ik schitterend, dus 5 sterren. Dit is muziek zoals muziek hoort te zijn! Ik kijk met verwachting uit naar het concert in Utrecht eind van de maand.

Schitterend album weer... vrijdag gekocht en niet van de draaitafel (yep, vinyl ) geweest.... prachtige dubbel LP uitvoering met boekwerk....

Mooi ! Maar wat is nu het werkelijke verschil wat je hoort/merkt/proeft van dit album als je de vinyl versie naast de digitale versie legt ? Let wel: dit album. Niet in het algemeen ! Anders krijg je zo'n algemene discussie.

Ik heb vroeger jaaaren vinyl gedraaid en was blij toen het digitaal werd. Maar bij dit album zou ik het er voor over kunnen hebben om weer 'terug' te gaan. Maar is het dat ook waard ?

Een eerste luisterbeurt zit er op en wat een positieve verrassing is dit geworden. Na The Raven was ik niet zo heel positief maar dit klinkt zoveel frisser en moderner. Hier en daar hoor ik toch wat geluiden van Porcupine Tree er in terug. Ik zat t.z.t. de dvd er ook eens ingooien voordat ik hier een cijfer op durf te plakken.

Oh en het artwork is, zoals verwacht eigenlijk, weer fantastische.

The most beautiful morning forever. Like the ones from far off, far off away... Na de heerlijke melancholieke outro van Routine begint het onheilspellende intro van Home Invasion. Een groter contrast is bijna niet denkbaar maar toch logisch...op de één of andere manier. Vreemd...

Begin zo langzamerhand toch te denken dat dit het meest complete album van Wilson is. Niet het beste, maar het album dat gevoelsmatig klopt van begin tot eind.

Home Invasion is echt mijn favo tot nu toe, echt badass!

Ik ben al jaren liefhebber van Porcupine Tree en Steve Wilson solo. Ik keek dan ook reikhalzend uit naar dit album. En het was wederom het wachten waard. Steve heeft al zoveel verschillende dingen gedaan dat het bijna onmogelijk is om totaal iets nieuws te doen. Er bestaat bovendien ook iets wat 'eigen sound' heet. En dus hoor ik, op het gebruik van een zangeres na, veel herkenbare dingen van vorige albums. En het zijn allemaal de beste ingrediënten van voorgaande albums die hier samenkomen met als extraatje fan-tas-tische keyboard- en gitaarsolo's. Naast het gebruiken van de eigen back-catalogue hoor ik The Cinema Show van Genesis (1 van mijn favoriete symfo nummers aller tijden), de moog solo/sound van Happy the Man (een zeer onderschatte band uit de 70's) en een vleugje Pineapple Thief. In plaats van al deze albums/artiesten uit de kast te halen om de hoogtepunten te horen zijn ze nu verenigd in 1 geheel. Geen zwak punt te herkennen...wat wil een mens nog meer? Dit gevoel had ik ook bij Second Life Syndrome van Riverside. Ik beschreef het toen als een symfonisch oorgasme. Na 2 luisterbeurten zou dit album van Steve zomaar hetzelfde predicaat kunnen krijgen. Ik vind het vroeg om nu al favoriete nummers te noemen. Niet zelden verandert dit na verloop van tijd. Voor diegene die het album nog niet hebben; probeer het ltd. ed. boek te krijgen; maakt het helemaal af. Veel luisterplezier allemaal. Ik ga zo meteen draaibeurt 3 starten.

Ja, heb inmiddels de special edition op CD in huis. Nog steeds gesealed. Ben heel nieuwsgierig geworden na alle commentaar hierboven.

Tjonge zeg, ik heb nu de 2LP opstaan: wat een fantastisch geluid. Echt subliem. Het maakt de 'beleving' van dit muzikale werkstuk nog intenser.
Ik zie ook dat het al niet onaardige gemiddelde nog wat omhoog gegaan is. Wow.

Ach ja, wat moet je nog opschrijven als alle superlatieven al terecht zijn voorbijgekomen. Moet je dan nog maar een keer aangeven dat de muziek hemels is, je elke luisterbeurt verder het album en het verhaal ingezogen wordt, je steeds meer subtiliteiten en mooie vondsten in de nummers hoort, je verbaasd bent dat Steven na het fenomenale The Raven... alweer een prachtig, maar ook weer een heel ander album aflevert en dat de luxe editie er echt prachtig uitziet en nog wat extra dimensie aan het verhaal toevoegt?
Nee, dat hoeft op zich niet, want het is allemaal al eerder gezegd. Maar ik doe het toch, gewoon, omdat ik het kwijt moet na al die pracht.
Ik zal nu weer en genieten van de muziek en het boek. Op naar de volgende luisterbeurt!

Na weken luisteren kan ik niet anders danconcluderen dat ik dit album misschien wel een stuk beter vind dan zijn voorganger. Voor mijn gevoel is Steven Wilson nog niet eerder zo relevant geweest met zijn muziek. Dit album leeft, het ademt en het laat je niet zomaar los.

Is dit album ook op vinyl verkrijgbaar zoals heel veel andere nieuwe albums tegenwoordig? Zo'n mooie hoes als deze verdient het namelijk om bijv ingelijst aan een muur op te hangen alszijnde een stukje kunst.

niet specifiek voor dit album... kan me voorstellen dat de special edition een gelijksoortige 'beleving' is met het prachtige artwork ed. .... geluid van deze specifieke LP is erg 'stil' (geen tikjes, plopjes, dat werk... )... dat wil nog weleens schelen met nieuw vinyl... de sarcasten onder ons zullen zeggen bijna digitaal )..... het is maar wat je prettiger vind... ik ga voor de totale beleving... artwork op groot formaat, prachtig LP formaat boekwerk erbij... 2 keer opzetten en 2 keer omdraaien )

Ik zeg niets.. ik luister.. geniet.. krijg kippenvel.. pff.. dank je mijnheer Wilson!

Kijk eens 3 berichten boven je.

De uitdrukking 'blind aanbidden' is hier denk ik op zijn plaats

Gelukkig zijn we niet 'doof'..

Ik vraag me toch af waar hij deze tomeloze energie en creativiteit vandaan haalt. Twee jaar geleden The Raven en een tournee, in 2014 "rustig aan" met het mixen van albums, tussendoor nog een single met Mariusz Duda, zie ik hem in december alsnog met Thomas Köner (gaaf concert trouwens) en dan natuurlijk weer de studio in voor dit geweldige album (en artwork van het boek). Petje af!

Meestal gaat een gemiddelde nog wel zakken, maar voor nu staat dit album op 5 in de rock lijst of all time hier op MM: http://www.musicmeter.nl/list/topmisc/rock

Vaak moet je even wennen aan nieuw werk van Steven Wilson. In het geval van Grace For Drowning leidde dat tot het ontdekken van een ingenieuze prachtige plaat. De opvolger The Raven That Refused to Sing (And Other Stories) heeft (nog?) niet zo'n positieve landing bij mij gemaakt. Ik ga binnenkort nog eens luisteren.
Echter bij dit Hand. Cannot. Erase. sloeg de schoonheid van de muziek in als een bom, hoe tegenstrijdig dat ook kan klinken. Ik was soms bij vlagen verbijsterd om zoveel echt mooie muziek te horen, maar wel vol met afwisseling en spanning tegelijk. De gitaarsolo's en synthesizersolo's zijn ook hier weer ijzersterk.

Het album begint gelijk erg mooi met intro First Regret, wat direct gevolgd wordt door het uiterst fraaie en oh zo afwisselende 3 Years Older. Perfect Life heeft ineens een heerlijke beat, met een fraaie vrouwenstem erop: wat een goed nummer is dit zeg! Routine zit barstensvol wisselingen in tempo en volume, in schoonheid en geweld: een prachtsong.
Home Invasion & Regret #9 zijn alweer hoogtepunten. Zeer intense songs, vol met fantastische gitaren en instrumentale wendingen. Daarna volgt een mooi liedje, Transience, in de sfeer van Alan Parsons. In het indrukwekkende Ancestral, met een lengte van 13.30, vind je veel van de plaat en het verhaal terug. Hier lijkt alles bij elkaar te komen. In Happy Returns is de tekst een brief van de vrouwelijke hoofdpersoon aan haar broer, uitgevoerd op erg fraaie muziek, met op het einde een geweldige gitaarsolo.

De muziek is vaak heel intens. Dat is ook weer verklaarbaar door het verhaal van deze plaat, zoals gewoonlijk bij Steven Wilson een donker verhaal. Het gaat over het leven van een vrouw van 38 die pas 2 jaar na haar dood gevonden werd.... Er zit prachtig artwork bij de LP, waarbij een model de vrouw fictief verbeeldt. Het levert ook een bijzonder fraaie hoes op en een indrukwekkende zwart-wit foto van een jong meisje voorop het boek bij de plaat, wat mij enigszins doet denken aan de hoes van het fantastische Fear of a Blank Planet van Porcupine Tree. Kortom, dit muzikale werkstuk, samen met de foto's, teksten en afbeeldingen vormt een waar kunstwerk.

Waar heb je de LP-versie vandaan als ik vragen mag?
Ik ken het werk van deze man dan wel niet, maar de hoes is om van te smullen.

Ik zie dat Bol hem heeft voor maarliefst 35 euro!!! Terwijl de deluxe 2-cd 18 euro kost....

Je kunt hem bij Burning Shed bestellen voor £18,99. Maar persoonlijk zou ik kijken of je deluxe box nog ergens kunt vinden. Daar zitten de cd, demo's cd, bluray en dvd-v bij in een werkelijk prachtig boek.

Met shipping costs komt de lp ook weer op 36 euro uit. En die deluxe box is uitverkocht.

Op Amazon.de issie intussen al in prijs gestegen, maar met 27 euro incl gratis verzenden ben je daar in ieder geval goedkoper uit.

Inmiddels meerdere luisterbeurten verder. Muzikaal geweldig album. Heel divers en modern, maar echt één geheel. In die zin ook veel coherenter als "The Incident" uit zijn Porcupine Tree tijd. Ook een enorm compliment aan zijn band. Ik ben vooral erg onder de indruk van het toetsenwerk. Zeker bij regret #9. Wat voor mij nog wel een probleem is, dat ik met de teksten niet in het verhaal kan komen. De muziek is vol expressie en emotie, maar die voel ik niet in de teksten. Wat daarbij voor mij ook nooit helpt is de manier van zingen van Wilson. Ik ben een groot fan van zijn werk, maar als het gaat om zijn zang blijft het altijd wat vlak. Ik hoor nooit boos, blij, verdrietig, bang of welke emotie ook in zijn zang. De enige plaat waar ik zijn zang wel emotie voelde brengen was "Fear of a blank planet", waar je de wanhoop en agressie kon voelen. Ik vind de toevoeging van een vrouwelijke zangeres dan ook wel een goede aanvulling. Ben trouwens benieuwd of zij live ook meekomt. Ik blijf luisteren en ga me intussen nog verder verdiepen in het concept. Misschien valt het kwartje nog. En anders ga ik gewoon op in de muziek. Ik vond ook niet elke tekst van Genesis geweldig, maar geniet nog wekelijks van de muziek.

Eens. Als ik dan één kritiek puntje mag noemen: voor mij komt het album (pas) los bij track 4, Perfect life (en hoe). Vanaf dan is het onafgebroken genieten.

Steven Wilson levert hier inderdaad weer prachtig werk af, zoals we gewend zijn. Hoewel Hand. Cannot. Erase. het niveau van z'n voorganger nergens ontstijgt is het een album met stuk voor stuk prachtige nummers.

Het intrigerende concept wordt op indrukwekkende en krachtige wijze aan de luisteraar voorgedragen. Wilson mengt hier - nog meer dan in eerder werk - z'n brede muzikale invloeden knap tot een coherent geheel. Hij laat duidelijk horen van alle markten thuis te zijn. De zang van Ninet Tayeb is een mooie toevoeging en had wat mij betreft meer aanwezig mogen zijn. Eigenlijk krijgt ze alleen in Routine de kans haar kwaliteiten tentoon te stellen, en die grijpt ze met beide handen aan. Nog een kritiekpunt is dat ik in de eerste vier nummers een flow mis, die later in het album wel goed voelbaar is. Vooral de overgang van Hand. Cannot. Erase. naar Perfect Life komt op mij nogal houterig over.

Als ik een favoriet zou moeten kiezen ga ik voor Ancestral. Een nummer dat rustig begint en langzaam opbouwt tot een hard, emotioneel muzikaal slot zoals we dat nog kennen van Porcupine Tree ten tijde van Deadwing en Fear of a Blank Planet. De gitaarsolo van Govan maakt Ancestral compleet. Nu al een klassieker. Op gedeelde tweede plaats staan Home Invasion, Happy Returns en het titelnummer. Simpel, maar in alle opzichten een topper.

Net zoals in eerder solowerk wordt het geheel gepresenteerd in een mooi boek en ook de productie is weer om de vingers bij af te likken. Na lang wikken en wegen kom ik uiteindelijk toch weer uit op een 4,5.