Steven Wilson - Hand. Cannot. Erase. (2015)

Voor "The Raven ..." had ik wat meer tijd nodig om het album op juiste waarde te kunnen schatten. Toen het kwartje viel dacht ik echt dit dat het momentum van Steven Wilson zou zijn. Vandaag viel "Hand.Cannot.Erase" op m'n deurmat, maar dit album valt direct op z'n plek. Ge-wel-dig! Mijn voorlopige favorieten zijn Perfect Life, Routine en Ancestral.

Ik rij nu naar huis om mijn horloge te maken.

Bij The Raven viel bij mij meteen het kwartje, deze begint langzaam te groeien, raak in het midden de draad nog kwijt.

Concept bevalt me trouwens beter dan verwacht erg sterk gedaan. Ik lees hier wel veel positieve reacties op routine terwijl ik dat juist een erg matig nummer vindt op dit moment.

Ik wacht nog met stemmen.

Is die super de luxe uitvoering van om en de na bij €80 aan te raden?

Een nieuw album van Steven Wilson (in welke samenwerking dan ook) is altijd interessant. Steven is voor mij die geniale duizendpoot die in de toekomst met terugwerkende kracht die betiteling in de popgeschiedenis gaat krijgen Ook dit album is weer een prachtige mix van de stijlen die Wilson allemaal beheerst. Soms rustig, dan weer bombastisch, heftig en weer terug naar zijn soms fragiele spel. Altijd beheerst en met een visie. Dat is zo knap en maakt ook dit album weer tot een feestje om naar te luisteren. Beter, slechter, anders dan zijn voorgaande werk? Ja, allemaal. Op zijn albums is bijna nooit een labeltje te plakken, daar is hij te eigenzinnig voor (kenmerk van een genie) Het echte grote publiek zal daardoor mss nooit worden bereikt maar de variatie van zijn albums in mijn platenkast is groot en dat is een fantastische prestatie waar ik in ieder geval nog steeds happy van word.

Ik ben helemaal niet aangebrand, hoor. Ik vond het alleen wel grappig dat ik juist denk jouw soort commentaar op 'progressieve muziek' enorm achterhaald is. En kritiek mag altijd.

Kijk zelf maar

Prima plaatje! We beginnen met 4 sterren.....

Wat mij betreft, JA! Al heb ik er 'slechts' 65 euro voor betaald (pre-order bij Plato en af kunnen halen in Amsterdam vlak bij werk).
Ik heb gisteren het album geluisterd op blu-ray en dan komt het veel beter tot zijn recht. Dit verschil merkte ik ook al bij zijn andere soloplaten, daar heb ik ook alle luxe versies van.

Het boek zelf is echt mooi uitgevoerd. Veel mooie foto's en het leest als een dagboek. Erg veel oog voor detail met de extra boekjes, foto's en krantenknipsels die los door het boek verspreid zitten.

Ik kreeg echt een brok in mijn keel toen het nummer Happy Returns begon en ik de songtekst uit het envelopje haalde op één van de laatste pagina's van het boek

Ik begin met een voorzichtige 4. Want dit album kun je eigenlijk alleen in zijn geheel beluisteren en daar moet je de tijd voor nemen. The Raven was in dat opzicht wat makkelijker te behappen.

Ik heb zelf de cd/dvd versie in een mooie stevige digibook versie voor 12,99 bij de Media Markt (Rotterdam Alexandrium) en zag de brd versie daar voor 15,99 liggen. Dan vind ik het verschil nogal fors voor een vast erg mooi boek die je maximaal eens per jaar in kijkt.

Hier was de blu ray bij mm 17.99 en de cd / dvd 16.99

toch maar de luxe versie gehaald want er waren er bij plato nog maar 4.

Vond het verschil ook veel maar met extra bonus cd er bij toch maar aangeschaft.

Ik heb vanmorgen de deluxe editie gekocht bij de lokale platenboer. Ben erg onder de indruk hoeveel zorg erin is gestoken. Er zitten bv losse kranteknipsels, brieven en ansichtkaarten in. Erg gedetailleerd allemaal en heel mooi vormgegeven en samengesteld. En 4 schijven erbij (cd, cd met demo's, blue ray en dvd). En de muziek? Pfff. Wow. He's done it again!

De deluxe box is inderdaad prachtig uitgewerkt. Ik moet wel zeggen, uiteindelijk gaat het mij toch het vooral om de muziek. Maar goed, het album komt inderdaad beter tot z'n recht op bluray en het is ook interessant de originele demo tapes te kunnen beluisteren. En met de box heb je het hele pakket compleet. Ik blijf erbij: 5*

Ik pemiteerde mij slechts een, hoop ik, olijke kwinkslag. Ging er niet van uit iemand mij dat euvel zou duiden. Als ik u daarmee geaffronteerd heb. dan bied ik u daarvoor mijn nedigerig excuus.

Zonder de ridiculiteit van uw eerdere opmerking te willen bagatelliseren, zijn excuses wellicht een weinig buitensporig en zodoende kan ik ze dan ook niet accepteren. ik stel voor dat wij een en ander in den minne schikken , Heer Vivimus!

Maar de allermooiste versie is natuurlijk de 2LP 180 gram high quality vinyl in een fold-out hoes, met boek erbij. En die is maar 27 € op Amazon.de...

Ik heb deze zgn progparel even beluisterd. Dit is toch NIETS vergeleken met Steven Wilson.

Kijk. Medestanders. Prima verwoord. Alleen begint de plaat bij mij vanaf het drieluik Hand Cannot Erase (luchtig) ,Perfect Life (super) & Routine.
Ik vind 3 Years Older namelijk niet fris. Eerder muf. Een paar natte sokken die per ongeluk terug de kledingkast in zijn gelegd.

Hoewel rustige passages overheersen op deze plaat, is er ook ruimte voor gitaren. Eindelijk zou ik zeggen.Home Invasion begint wat dat betreft veelbelovend maar verwatert later helaas in jamsessie- brij.
Ancestral is meesterlijk. En geeft het verschil tussen 3 of 3,5 sterren.

Regret wordt dan weer ontsiert door een... mellotron. En jawel, deze meneer gaat ook nog soleren. ha ha..Wat een ellende. Ik moet altijd aan E.T. denken als ik dat instrument hoor.
Is er nou echt geen oudheidkundig museum die ons wil bevrijden en de laatste van deze apparaten achter glas wil zetten? Desnoods in de dierentuin met een groot hek erom heen. Verboden te voeren.

Laten we positief eindigen. De weg omhoog (voor mij!) is weer ingezet.
Nu nog wat boktorren in dat hammond orgel gooien tijdens de tour en we zijn klaar voor de definitieve wederopstanding van Steven Wilson...zanger van Porcupine Tree.

Op het eerste gehoor ben ik gematigd positief. Best een vermakelijk album waar Steven Wilson, vooral een stuk toegankelijker uit de bus komt. Helaas zijn de Jazz-invloeden uit de muziek verdwenen. Hierdoor komt dit album minder diepgravend op mij over. Wilson in terrasjesmodus. Prog in hapklare blokken. Regret doet me aan Dream Theater denken. Op zich geen slechte referentie, zeker als het nummer dan ook nog eens een goede gitaarsolo bevat. Op dit moment vind ik Ancestral het beste nummer, mooi mysterieus begin en een lekker dreigende conclusie.


Grappig hoe meningen kunnen verschillen. Ik vind de mellotron juist prachtig! . Progrock wil nog wel eens overgeproduceerd zijn(veel perfectionisten in het genre). De klanken uit dit apparaatje hebben juist een soort reliëf(door de distortion van het tapesysteem). Dit geeft mij het gevoel dat de klanken al aan slijten zijn terwijl je het beluisterd. Ironisch genoeg zorgt dat er vaak voor dat het arrangement meer spanning,emotie en nadruk krijgt. Dat is zeker niet enkel het geval bij progrock.

Soms een bijzondere 'discussie' hier over Oude en Nieuwe Prog. En wat is Wilson ?

Het lijkt mij meer dat de man - voor mij - een top album heeft gemaakt. Met de muziek die hij wilde maken, wat in zijn hoofd zat, wat hij samen heeft gecreëerd met andere muzikanten, artiesten, filosofen.

Dat de ene het soms 'Ouwe Sokken' vindt, een ander 'Prog wat niets met Prog te maken heeft' vind ik een cliché tearjerker worden wat al, bij de liefhebbers van dit genre, speelt sinds bv Genesis in de jaren 70 een andere zanger kreeg..

Komt er zo'n album als deze Hand.Cannot.Erase. uit komen er meteen weer van die al (baard)jaren spelende discussies naar boven...

Maar goed, blijf je er in wentelen, irriteer jezelf als er een paar noten, instrumenten, niet zo zijn als..

Zelfs een Tony Banks en Steve Hackett zijn na 40 jaar nog steeds aan het bakkeleien..

Wilson, alleen 'zanger van Porcupine Tree' (?), misschien zelfs wel voormalig lid, blijft mij boeien..

Is dit album Prog ? Wat kan mij het schelen.. Het raakt mijn 7e snaar... Daar gaat het mij om..

Tsja, over een dooddoener gesproken, dan zouden we snel klaar zijn met discussiëren over muziek. Het leuke van deze site is juist dat je uitlegt waarom iets je wel of niet raakt. En ja dan komen labels om de hoek kijken. Persoonlijk hou ik van een beetje georganiseerde chaos in mijn muziek(niet voor niets liefhebber van Van Der graaf Generator en King Crimson) Ik vind de "oudbollige" jaren 70 symfostijl wel erg gaaf.

Dat terzijde. Bij dit album twijfel ik tussen 3.5* en 4*. Goed, maar Wilson kan een stuk beter. Dit album is mij net iets te geordend.

Van Der Graaf Generator en King Crimson zou ik persoonlijk ook niet definieren als oudbollig, daar klinkt het nog veel te experimenteel, explosief en ontoegankelijk voor.

Ik verwacht juist van Wilson wat meer 'progressie' in zijn werk. Met zijn eerste drie soloplaten maakte hij, of ik het nu goed vond of niet, in ieder geval nog een ontwikkeling door in zijn sound. Hier staat eigenlijk maar vrij weinig op wat niet op zijn eerder albums had kunnen staan. Het voelt eigenlijk een beetje als een samenvatting van Wilson's werk van de laatste 10/15 jaar. Tracks 2, 4, 6 en 10 zouden zelfs met gemak op allerlei Porcupine Tree platen gezet kunnen. Dan kan Wilson wel een heel verhaal ophangen dat Porcupine Tree op een dood spoor zat, maar dat vind ik dan weer lastig te rijmen als hij vervolgens Pt-nummers op zijn soloplaat gaat zetten. Roep dan die band weer bij elkaar!

ik ben verrast door dit album; wat een veelzijdig album zeg
voorlopig op 4 sterren, maar iets zegt me dat dit wel eens top 10 werk kan worden !!!

perfect life......wát een heerlijke nummer....

Mooi album weer met voor mij als voorlopig hoogtepunt het drieluik Routine/Home Invasion/Regret .

Voorlopig een 4 na 3x luisteren maar stijging zit er zeker in!

Nog nooit iets van hem gehoord; de eerste luisterbeurt deed me meteen denken aan (de oude) Genesis... Kijkend naar wat Steven Wilson nog meer gedaan heeft; vond ik ook gastoptredens met Steve Hackett... Die eerste Genesis-indruk was dus nog zo gek niet... Voorlopig 3 sterren...vooral de wat meer rustige nummers spreken mij aan..

Wat een onwaarschijnlijk hoge score bij zoveel stemmen. Album van het jaar?

Laat ons niet te voorbarig zijn. Damien Rice's laatste plaat stond bij meer dan 100 stemmen nog steeds op 4,35, maar is toen snel beginnen dalen. Momenteel hebben de mensen die sowieso al een voorliefde hebben voor dit genre en/of deze artiest, reeds hun stem uitgebracht en moeten de meer "gematigde" stemmers nog komen. Mijn eerste indrukken zijn ook wel positief en The Raven... was één van mijn favoriete albums van 2013, maar ik ben altijd terughoudend om een score uit te delen boven 4*.