Steven Wilson - Hand. Cannot. Erase. (2015)

Blijf benieuwd naar dit album.
Wilson heeft mij tot nu toe nooit teleurgesteld, dus ga er nog steeds vanuit dat dat ook nu niet gebeurt. Hoewel de tracks die ik tot nu toe gehoord heb me niet veel doen.

Geografisch gezien een mooie omgeving, sociaal-emotioneel gezien verdomd mooie interessante vrouwen, muzikaal gezien intrigerend (en relaxed mooi).

Ik vraag me zo ontzettend af waar dit album, muzikaal gezien, naar toe gaat....

Wat verwacht je, dat een experimenteel of alle kanten uitgaand nummer van minstens 9 minuten zoals Ancestral of Routine als single wordt uitgebracht, waarvan dan nog minstens de helft is weggelaten om er een radio-edit van te maken?

Dat is toch niet zo heel erg ongewoon bij Steven Wilson. Denk aan de onverkorte uitgaven van Drive Home en The Raven that refused to sing. Inkorten hoeft niet meer.

Hand cannot erase is overigens ook een prima single en heeft toevallig al de juiste lengte.

Altijd een mooie tijd. Een maand voor de releasedatum van het album waar je zo naar uitkijkt en waar elke dag misschien weer iets nieuws te beluisteren is of zoals vandaag de schitterende videoclip van Perfect Life te bewonderen is.

En alwéér verandert die Wilson van koers afgaande op de 2 (korte) nummers die nu verschenen zijn. Heerlijk! Niet elke keer hetzelfde kunstje doen om de fans maar te pleasen. Hij houdt het elke keer spannend en dat is nu juist de kracht van deze man. Je kunt hem niet in een hokje plaatsen.

Voor de (old school) prog fans zal er op dit album ook genoeg te genieten vallen, denk ik.
Persoonlijk ben ik erg blij dat het nu weer wat frisser en moderner aanvoelt. Ik ben benieuwd!

Perfect Life past (hopelijk) geweldig in het concept van het album. Als losse single doet hij nu in ieder geval al veel stof opwaaien. Persoonlijk vindt ik hem wel goed. De nieuwe koers ook prima, maar dit concept ligt mij niet echt qwa verhaal. Deze plaat zal mij daarom denk ik minder bevallen dan The Raven.

Deze twee zijn écht al eens de moeite om te beluisteren/bekijken. Geeft je een redelijk diep inzicht in het nieuwe album. En komaan, het eerste video-interview met SW in maaanden, wie wil dat niet zien!
Steven Wilson interview (part 1) - YouTube (14:29)
Steven Wilson interview (part 2) - YouTube (14:04)

Steven about The protagonist of his new album, the starting point of the record, holding up a mirror, songs as an exorcism, regret for paths taken, the album title, chasing the ideal and Porcupine Tree.

Interview with progressive rock musician Steven Wilson. Faceculture spoke with Steven Wilson about growing up in the suburbs of London, the ghosts of his childhood, being isolated in the city, Joyce Carol Vincent, relating to her, going out in a crazy world, technology and the internet, the artwork, implanting your own biography, the song Perfect Life, the protagonist of his new album, the starting point of the record, holding up a mirror, songs as an exorcism, regret for paths taken, the album title Hand. Cannot. Erase., chasing the ideal and Porcupine Tree and more!

We filosoferen inmiddels druk over de invulling van het nieuwe SW album. Het wordt wederom een concept plaat en deze kun je pas goed beoordelen door hem in z'n geheel te beluisteren. Dat heeft alleen Mindscapes kunnen doen. Natuurlijk past het in Steven Wilson's strategie om onze nieuwsgierigheid te wekken middels drie "teasers", het interview voor Face Culture en het vroegtijdig uitbrengen van twee nummers. Maar ik wacht nog even tot 2 (cd) en evt. 26 maart (concert Trix) .

Ik heb het album inmiddels ook helemaal kunnen beluisteren (review copy). Ik heb niet het idee dat iemand om spoilers verlegen zit, maar ik kan alleen maar zeggen dat ik me absoluut niet kan voorstellen dat iemand die Porcupine Tree en/of Steven Wilson solo tof vindt, dit album niet te gek gaat vinden. Ik ben er in ieder geval compleet door weggeblazen. Echt belachelijk vet.

Ik ben nu ook wel helemaal gevallen voor dit album. Een maand terug heb ik de eer gehad deze plaat te mogen beluisteren. Een tijdje terug had ik al Mindscapes een berichtje terug gestuurd op wat mijn bevindingen waren over deze plaat.

Dit waren mijn prille bevindingen:

Hey Mindscapes,

Jazeker, gisteren namiddag had ik de eer om bij een goede vriend (nee nee, niet bij hem thuis) het album te gaan beluisteren. En ik moet eerlijk toegeven dat ik na de eerste luisterbeurt niet echt onder de indruk was. Eerder teleurgesteld. Ik had eigenlijk een wat meer veranderend geluid verwacht ten opzichte van het latere PT werk en de laatste 2 soloplaten. Je weet wel, meer een evolutie in zijn geluid. Ik had wat meer verandering verwacht en misschien daar te veel op gerekend. Dat kwam er niet uit. Zijn solodebuut had dat wel, een koerswijziging zonder zijn identiteit te verliezen. Nu, het album stond op repeat en naarmate de luisterbeurten zich opstapelden, was ik toch al wat optimistischer. De instrumentatie is beheerst en to the point, geen nerveuze uithalen maar alles gewoon zeer verzorgd. Pluim voor het artistiek muzikaal gezelschap. Ook tekstueel vind ik alles wel goed te pruimen. Bij de 3 langste nummers heb ik me wat moeten doorworstelen. Op een namiddag krijg je ze zo maar niet onder de knie. Maar ik ben algemeen heel tevreden over het eindresultaat. En de 4 sterren zie ik met tijd toch de hoogte in gaan. De plaat heeft veel potentieel, dat voelt toch zo aan. Of deze plaat nog beter zal worden dan de vorige platen valt me wel te betwijfelen. Maar in ieder geval. Dit is weer een geslaagd werk!

Gegroet

Leeds!

Echter moet ik mijn mening wat bijstellen. Ik beweerde dat het album te weinig eigen creativiteit uitte en zich te veel liet baseren op voorgaande albums. Na vele luisterbeurten is me wel duidelijk dat de nieuweling veel meer te bieden heeft dan alles wat de heer Wilson en co. al liet horen. Zowel solo als met de PT albums. En dat wil al veel zeggen. Het is en blijft een Wilsonplaat en de typische structuur is uiteraard wel terug te vinden op deze plaat, maar dan toch slaagt hij erin anders voor de dag te komen. Het lijkt me persoonlijk maar een kleine moeite om te verhogen naar 5 sterren.

In ieder geval, een zeer genietbare plaat al was de eerste kennismaking wat moeilijk.

Perfect Life Laat te rest maar komen!!!!!!

Hij is inmiddels via de bekende weg binnen te halen. Ik heb 'm nu één keer in z'n geheel beluisterd en ik moet zeggen dat ik de plaat vooral 'vol' vind. Wat waarschijnlijk goed gaat uitpakken, want er valt genoeg om te doorgronden hoor ik alweer. Ben wel blij dat ie eindelijk gelekt is want ik zat echt bijna de minuten af te tellen.

Geweldig interview!! Dank voor het posten. Leuk trouwens dat je na 3 woorden in de gaten hebt dat de interviewer Nederlandse is, haha. Kan niet wachten op het album. Bring it on!

Inmiddels twee luisterbeurten erop zitten en ik moet zeggen dat het toch weer een fantastische plaat is geworden. Meerdere tempowisselingen en zowel muzikaal als tekstueel heel sterk. Vooral het verhaal achter de plaat is meer dan indrukwekkend.

Perfect Life wat mooi....

Met enige reserve zeg ik na één keer beluisteren dat Steven Wilson hier wederom puik werk aflevert. Nadat het, zoals met al zijn platen, aan het begin ietwat wennen is, valt langzaam maar zeker steeds meer op hoe subtiel en dynamisch zijn platen zijn.

Uitspraken over hoe geweldig deze plaat is, zijn nogal voorbarig en zal ik dus niet doen, maar ik durf wel te stellen dat ik het gemiddelde best kan begrijpen. Voor wat het vooralsnog waard is.

Qua thematiek in ieder geval al de voorlopige plaat van het jaar. Verder ben ik ook zeer onder de indruk van de opbouw, uitbarstingen, tempowisselingen en de vocalen van zowel Steven Wilson als Ninet Tayeb. Gek genoeg doet het geheel denken aan Quadrophenia van The Who.

Binnenkort meer. Voorlopig begin ik met een zuinige 4 sterren.

*Ik moet ophogen naar 4.5 sterren. Het zit zo vernuftig in elkaar.

Ja, geweldig interview! Perfect leesvoer bij het luisteren naar dit fantastische album.

Lalalaladan... Er zijn maar weinig artiesten die dat zo mooi kunnen laten klinken!

Ik moet nog even wachten voordat mijn UHQ (wat dat ook mag toevoegen) vinylexemplaar bij de lokale Plato wordt afgeleverd. Als ik onderstaande berichten lees ben ik zeer benieuwd!

Wát een plaat! Bij Insurgentes en GFD moest ik even wennen. Ik miste Porcupine Tree nog. Hoe goed zijn eerste twee soloplaten ook zijn, pas bij The Raven was ik helemaal om qua solowerk. Dat voelde voor mij als zijn eerste met een kop en een staart en ik begreep ook waarom Wilson niet meer de drang voelde om een nieuw PT album te maken. HCE is heel anders dan The Raven, maar minstens zo goed. Een aantal songs (3 Years Later, Routine) behoren tot het beste wat Wilson (naar mijn mening) ooit schreef. Alles valt hier op zijn plaats: de weelderige productie, het fantastische muzikale spel, de melodieuze zang van Steven en Ninet. Maar het hart van de plaat zijn weer de sóngs. In het verleden konden de individuele songs nog wel eens lijden onder het concept, maar hier, hoe sterk het overkoepelende thema ook is, zijn de songs individueel ook weer van een enorm hoog niveau. Neem bijvoorbeeld Routine. Zo'n song maakte Wilson nog nooit! Ook van Perfect Life en 3 Years Later ben ik erg onder de indruk. Maar het slotstuk van de plaat mag er ook zijn.

1 klein smetje: Op Ancestral zong Ninet oorspronkelijk ook het gedeelte net voor de gitaarsolo. Ik las in een interview dat Wilson dat later zelf heeft ingezongen, omdat het tekstueel gezien het kerngedeelte van de plaat was. Maar dat reduceerde NInet's rol in dat nummer tot maar liefst 4 regels, dus nogal verwaarloosbaar. Nu kon ze net zo goed helemaal niet zingen op dat nummer. Ook wordt er maar minimaal gebruik gemaakt van het jongenskoor.

Maar dit gezeik terzijde, is dit gewoon een wereldplaat! Wilson toont eens meer zijn klasse als producer, muzikant, conceptueel denker en songwriter.

Het is nog vroeg, maar ik denk dat dit zich kan meten met het beste wat hij ooit gemaakt heeft.

4,5* maar kan nog een 5* worden. Op het eerste gehoor weer een topwerk van onze Steven.
Voor mij dé man van de eeuw in de categorie muziek.

Wat mij meteen opvalt is de gehele aanpak van de vocals.. Steven Wilson flikt 't dit keer op een hele andere manier. Fantastisch.

Toen Steven Wilson zich begon te concentreren met zijn solo projecten was ik in het begin er nog niet al te veel over te spreken. 'Insurgentes' was me wat te abstract en Grace for Drowning was een beetje een achtbaan tussen mooi en meh. Maar bij nummer 3, The Raven Who Refused To Sing, wist Wilson bij mij een snaar te raken en van deze plaat kon ik dus ook echt genieten van begin tot eind. Nu zijn we aanbeland bij de volgende release van de beste man en het was hopen geblazen dat hij het niveau nu kon vasthouden.

Wat kan ik zeggen, de eerste luisterbeurt is mij zeer positief bevallen.

De muziek is dus duidelijk anders dan op 'The Raven..' terwijl het ergens toch als een logisch vervolg klinkt. Wederom weer een zeer sterke productie en hetgeen waar dit album bij mij uitstraalt vergeleken met de vorige solo platen is variatie. Er zitten rustigere, heldere, blije stukken in die haast 'zomers' aanvoelen, wat meer duistere klanken die een naderend dieptepunt in het leven van een geïsoleerd persoon schetsen en zelf harde metal passages die eindelijk weer eens terugkeren in Wilson's muziek. Dit alles wordt op een fraaie manier verdeeld over de songs zodat er nooit een 'sleur' ontstaat voor mij als luisteraar. Enkel bij Ancestral betrapte ik mezelf erop dat de muziek wat meer naar de achtergrond vertrok tijdens het lange instrumentele gedeelte, maar dat valt te verwachten bij de eerste keer luisteren. Tenslotte zijn de laatste 2 tracks zeer positief klinkend, en geven mij een interpretatie van een einde waarin de hoofdpersoon een poging doet tot terugkering in de maatschappij, maar vervolgens er toch niet meer doorgaat of plotseling sterft zoals in het waargebeurde verhaal. Bittersweet, so to say.

Nu al ben ik er vrijwel heilig van overtuigd dat dit niet onder de 4.5 zal komen, maar toch eerst nog even wat tijd ermee doorbrengen voordat het voorlopig eindoordeel wordt gegeven.

Eindelijk!!! Hier gaan we weer veel plezier aan beleven!

Flink aan het luisteren waar ik het kan. Deze heeft echt zijn tijd nodig. Soms sta ik gewoon ergens zomaar even stil om te luisteren naar echte muzikale parels. Soms moet ik wennen aan bepaalde stukken.

Ik kan dit niet in één keer beoordelen met een cijfer, maar ik kan wel zeggen dat deze muziek als een magneet werkt. Ook mooi hoe Ninet op 'Routine' (een hoogtepunt op dit album en carrière) zingt. Een mooie vrouwenstem !

Flarden invloed van The Raven, andere bands, stromingen en toch zo herkenbaar Wilson, maar wederom vernieuwend !

Zoveel indrukken, nog zoveel luisterbeurten te gaan.. Een heerlijk muzikaal Oorgasme voor liefhebbers

En binnenkort ook live bewonderen. Tickets binnen ! Een Avond om op te gaan verheugen !

Perfect Life vind ik alvast een zeer goed nummer. Heeft deheer Wilson een plaat waar hij heel wat van dit soort muziek speelt zonder al te veel progressieve rock? Ken nog niet zo heel veel van hem, maar Porcupine Tree en bijvoorbeeld Luminol of The Holy Drinker van op The Raven That Refused to Sing zijn niet volledig mijn ding. Drive Home vind ik dan weer prachtig.
(Ik ben dan allicht meer fan van de rustige kant van Wilson.)

Dan ben je beter af met een van zijn andere projecten, zoals Blackfield (meer pop) of no-man (meer dromerig, ambientachtig)

Screenager, ga dan eerst voor de albums Stupid Dream (het nummer A Smart Kid met name) en Lightbulb Sun van Porcupine Tree. In Absentia en Deadwing zijn ook erg goed, maar daar zitten wel meer metal invloeden in.