Steven Wilson - Hand. Cannot. Erase. (2015)

Soms zou ik weleens als een vogel laag willen vliegen over een helderblauwe oceaan. Weinig wind, de warmte van de zon op mijn vleugels, mijn lijf.. En toch ergens de verkoeling van het heldere water.. Een blauwe hemel met soms een strak witte wolk..

En maar zweven tussen de onroerbaarheid en de grootsheid van zowel oceaan als hemel..

Dat gevoel heb ik als ik luister naar The Perfect Life.. 4 minuten en 43 seconden lang..

Waarschijnlijk een raaf die weer eens niet wil zingen

Humor !

Nee, raven zijn landvogels, dummie ! En als je die hoort zingen.. I would refuse to..

Kijk aan, een echte ornitholoog op MuMe, mooi man.

Ach, ik ben lid van The Dutch Steven Wilson Army. Iets met eindlijstjes en december enzo ! Dat is wat meer ornithologische muziek..

De eerste indruk is hier in ieder geval een stuk positiever dan bij de vorige. Weg is de oudbollige 70s prog en terug is het frisse geluid wat ik zo waardeer van Wilson. Vooral het openingsduo doet het hier erg goed en is misschien wel het beste wat hij de afgelopen jaren heeft gemaakt.

Ik reageer eigenlijk zelden op MuMe, maar over dit album wil ik toch even zeggen dat ik 'm nu al geweldig vind, al is het mijn eerste luisterbeurt en ben ik nog maar bij nummer 7. Ik vond Wilson altijd al wel goed (meer dan met Porcupine Tree dan solo, maar alsnog), maar waar hij eerder soms kon vervallen in teveel 'geneuzel' is dit gewoon een kneitervette 'concrete' plaat met veel gitaren, piano en electronische stukken. Echt heel catchy, afwisselend en gewoon heerlijk.

... tuurlijk, het nieuwe album is - zoals alle albums hiervoor - op voorhande al de hemel ingeschreven, voor jaarlijstjesfanaten een kanshebber van jewelste ... nou voor mij niet hoor. Ja het is vakkundig. Ja het is vernuftig. Ja het is prog - een genre wat ooit dicht bij mijn hart lag, maar de laatste jaren al he-le-maal niets meer te maken heeft met progressie.

Zo ook dit album. In geen velden of wegen is er progressie, laat staan iets progressiefs te horen. Ook al puilt mijn cd kast uit van alles wat Wilson ooit gemaakt heeft, dit nieuwe album voegt daar echt (te) weinig aan toe. Begrijp me niet verkeerd, het is een subtiel-, wellicht een subliemalbum, maar deuhh dit is Mr. Wilson: een Proggod voor "progfanaten." En dat is het waar 'm de schoen wringt.

Dus ik zou willen zeggen beste Mr. Wilson, Call me Steve zei hij bij onze laatste ontmoeting, mocht je nog ergens een gaatje vinden in je overvolle agenda, dan luister eens naar Jack O' The Clock - Night Loops (2014) - da's wat je noemt een progparel.

Leuk uw mening te mogen horen. Maar wie heeft er gezegd dat Steven Wilson de bedoeling had puur progressief naar voor te komen? Wilson himself? Daarvoor is hij te veelzijdig. Bij mijn eerste luisterbeurten had ik ook niet het gevoel dat de plaat een meerwaarde had in zijn oeuvre. Nu denk ik daar toch anders over. Maar op iedere soloplaat staat er wel een lekker progressief juweeltje. Trouwens, stiekem vind ik Raider II echt wel fenomenaal! Maar dit terzijde natuurlijk. Puur als soloartiest mag je geen pure progressieve platen verwachten van Wilson.

Waarom niet?

Het doet natuurlijk al gauw de vraag oproepen wat er op een gegeven ogenblik wél en wat niet progressief is.
Maar ik denk niet dat het er van af kan hangen of hij in een band speelt of solo. Ik vind Grace en The Raven overigens behoorlijk prog.

Ik vind het echt een verrassend goede plaat. The Raven That Refused to Sing (And Other Stories) vond ik helemaal niks, maar hier pakt Wilson het weer een stuk moderner aan en dat komt het geluid ten goede. Toch wordt er echt nog wel een goede jaren '70 knipoog gegeven op een track als 3 Years Later die me heel erg aan Rush doet denken. De titeltrack is er een die ook van Manic Street Preachers (ik lees de vergelijking op de eerste pagina ook) had kunnen zijn, een sterke popsong. Voor de rest wordt er meer met elektronica gespeeld en is de bijdrage van Ninet Tayeb een gouden greep. Met een track als Routine gaat Wilson voor zijn doen toch echt wat nieuwe wegen in en misschien is daarom deze plaat wel ''progressief''. Voor de rest zal dat predicaat me eerlijk gezegd vrij weinig schelen, Hand. Cannot. Erase. is in ieder geval een topplaat die hoogstwaarschijnlijk naar 4,5* afstevent, ik ga hem sowieso kopen.

Precies, helemaal met Don Cappuccino eens hierboven. Delen van 3 Years Later zijn inderdaad bijna puur Rush rond AFTK. De titelsong begint hier toch ook steeds beter te bevallen, dat refrein blijkt toch wel een oorwurm eersteklas. Beter dan het magnifieke Insurgentes ga ik het waarschijnlijk niet vinden, maar daarnaast wordt dit toch wel eens mijn favoriete soloplaat van hem.

Sterke plaat zonder meer, maar ik kan me niet ontdoen van het idee dat ik nog meer verwacht had... Deze geniale man heeft nog minstens 1 meesterwerk in petto, daar ben ik van overtuigd, maar dit is toch net niet de geniale plaat die ik in gedachten had...

Ik ging er tot nu toe toch echt van uit dat de Punk definitief had afgerekend met de symfonische rock.

Maar blijkbaar dwaalt ene Steven Wilson nog steeds als een lang overleden zombie door het muzikale landschap. Anachronistisch is nog vriendelijk uitgedrukt. Maar dat is natuurlijk ook het probleem met die zombies: ze willen maar niet rustig in hun (muzikale) graf blijven liggen.

Wacht ik liever op de wederopstanding van Johnny Rotten & Joe Strumner & in de wachtkamer stof ik Tales of Topographic Oceans en The Lamb Lies Down on Broadway nog eens goed af.

Progressive rock ? Hoe kom je d'r bij! 1 Ding is duidelijk: dit album heeft een baard !

Clip al gezien?

Ja !

Na het succes van The Raven That Refused to Sing twee jaar geleden is Hand. Cannot. Erase. alweer de vierde soloplaat van de multi-instrumentalist Steven Wilson. Met bands als Porcupine Tree en Blackfield leverde hij al vele kwaliteitsplaten af. Voor het album liet hij zich inspireren door het verhaal van Joyce Carol Vincent, een 38-jaar oude vrouw die twee jaar dood in haar appartement lag zonder dat ook maar iemand haar had gemist. Na het zien van de film Dreams of a Life over de spraakmakende dood van Joyce besloot Wilson een conceptalbum over haar leven te maken.

Het album opent met het instrumentale First Regret, een donker maar ook wonderschoon begin. De pianoklanken aangevuld met wegebbende stemmen op een lichte beat. Het nummer loopt feilloos over in 3 Years Older, openend met de klanken van het hammondorgel. De melodielijnen zijn breed opgezet en de gitaren voeren de boventoon. Gitaarsolo’s worden afgewisseld met rustige passage’s. Terwijl de stem van Wilson klinkt horen we een samenzang die iets wegheeft van CSNY. Het prachtige refrein is diep bedroevend en zet het gevoel dat niemand om je geeft angstaanjagend sterk neer. De band die ook al actief was op Wilson’s voorgaande album is sterk op elkaar ingespeeld. De stevige gitaarriffs, klanken van het hammond orgel en tikkende drums zorgen voor een onheilspellend geheel. Het titelnummer Hand Cannot Erase doet nog het meest poppy aan met halverwege een flinke tempoversnelling. Sterk in de liefde, maar al snel uitgewist uit de wereld. Perfect Life vertelt het verhaal over de pleegzus van de hoofdpersoon. Hun intense relatie klinkt door in de elektronische klanken van het nummer. Terwijl de pleegzus langzaam uit haar geheugen verdwijnt zingt Wilson op zijn indrukwekkende manier de woorden We have got a perfect life.

When I was 13 I had a sister for 6 months.
She arrived one February morning, pale and shellshocked, from past lives I could not imagine.
She was 3 years older than me, but in no time we became friends.

Op Routine is een belangrijke rol weggelegd voor zangeres Ninet Tayeb. Met haar teksten voegt ze de emotionele waarde toe vanuit de vrouwelijke hoofdpersoon. De indringende klanken van de piano krijgen halverwege steun van de elektrische gitaar, die zo van de hand van Mark Knopfler zou kunnen komen. Naar het einde toe volgt een ontknoping die met steun van het hammond orgel en snelle drumritmes het tragische verhaal versterkt. Home Invasion voelt aan als een buitenaardse invasie die neerdaalt. De metalriff maakt het geheel zwaar en vormt met aanvulling van de orgelklanken een duister geheel. De schreeuwende gitaarklanken in het instrumentale gedeelte zijn een groots spektakel. Na de overgang naar een groovy sound volgt het zanggedeelte. Steven zet zich af tegen de groeide internetcultuur, waarbij sociale contacten zich steeds meer lijken te verplaatsen naar de online wereld.

Download love and download war.
Download the shit you didn’t want.
Download the things that make you mad.
Download the life you wish you had.

Het nummer gaat over in het donkere begin van Regret #9, waarbij de mellotron als key instrument fungeert. De ruimtereis die we hierbij maken wordt halverwege versterkt met een langdurige gitaarsolo. Gitarist Guthrie Govan gooit weer eens alle registers open om het nummer te laten eindigen in ontspannende pianoklanken. Transcience geeft een vervolg aan deze onovertroffen trip, waarbij er terug wordt gekeken op de gelukkige momenten uit ons leven. De akoestische gitaar vormt samen met de synths een meeslepend geheel dat de toekomst toch anders doet verlopen dan gepland. Ancestral heeft een elektronische achtergrondbeat waarop het nummer zich langzaam mee ontwikkeld. De tonen van een fluit en rustige pianoklanken vormen de opbouw naar het punt der ontlading, waarbij gitaarklanken en knallende drums de overhand nemen. De emotionele teksten komen tot een hoogtepunt met het lichaam van Joyce dat jarenlang onopgemerkt blijft. De duistere klanken vormen een krachtsexplosie die met behulp van strijkers een tragisch randje krijgen. De stevige track vormt met zijn tempowisselingen en prachtig opgebouwde sferen een waar muzikaal hoogtepunt.

Reason never seems to come to guilty men.
Things that meant so much mean nothing in the end.
That function is dysfunction and to hide the truth.
Distracted by their faith, ignoring every proof.

Het voorlaatste nummer Happy Returns vormt het slot van het zanggedeelte. Hoofdpersoon Joyce lijkt hierin terug te stappen in de sociale wereld en haar banden met vrienden en kennissen nieuw leven in te blazen. Het einde van haar leven komt aan als een klap en het gezochte contact met haar broer vindt nooit zijn verwachte einde. Wilson’s hoge vocalen vormen in combinatie met het pianospel een emotioneel slot. Het verhaal wordt daarna met het instrumentale nummer Ascendent Here On… op passende wijze afgesloten.

Wilson’s vertaling van het indrukwekkende verhaal van Joyce naar het album toe is ijzingwekkend sterk gedaan. De verschillende passages uit haar leven worden met behulp van ontspannende pianoklanken tot aan hevige gitaarriffs en drums van de juiste emotionele waarde voorzien. Het talent van Wilson, en niet te vergeten de bandleden, om elke seconde van belang te laten zijn komt op Hand. Cannot. Erase. tot een waanzinnig hoogtepunt. Steven heeft zijn volgende kwaliteitsalbum afgeleverd en het is nu wachten wat hij de volgende keer voor ons in petto heeft.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Nagel op de kop, Hugo. Voor mij een 5 omdat Steven Wilson sowieso op eenzame hoogte staat en de enige artiest is die de laatste 10 jaar zo'n grote impact op mij heeft gehad.

Zeker de spijker op zijn kop, Hugo. Geweldig, deze verklaring bij het verhaal van Joyce, maakt het luisteren nog intenser. Wow, wat is dit goed zeg. Alles valt op zijn plaats met deze Wilson

De vrouw over wie het album gaat..

Joyce Carol Vincent

Het album gaat over een fictief karakter, dus niet over Joyce Carol Vincent. Het is wél gebaseerd op haar verhaal.

Ok. Ik lees op internet andere dingen:

" On November 4, 2014, British musician Steven Wilson announced that his fourth CD release, titled Hand. Cannot. Erase. would be based on the life of Vincent.[19] According to Wilson, he was inspired to create a concept album after "seeing a film about this woman who died in London — it's a documentary called 'Dreams of a Life' — and it's a documentary about a woman called Joyce Carol Vincent, who was found dead in her London apartment, and she'd been there".

bron

En op zich vind ik het wel intrigerend.

Dat klopt, hij is door het verhaal geïnspireerd. In de eerste minuten van dit interview geeft hij echter aan dat het niet z'n enige inspiratiebron is én heeft hij het over een fictief karakter. Wilde het maar even aangeven.

Gelukkig heeft Punk geen baard.... (en leeft Joe Stummer nog...)

Joe Strummer
Echte naam: John Graham Mellor

Geboren:
21 augustus 1952, Ankara (Turkije)
Overleden:
22 december 2002 (50 jaar), Broomfield (Verenigd Koninkrijk)

Er staan 3 albums van deze artiest op MusicMeter. Er is in totaal 10 keer op deze albums gestemd, met een gemiddelde van 3,30 sterren. De standaardafwijking van deze stemmen is 0,60.

Joe Strummer & The Mescaleros - Redemption Song

Gisteren het boek opgehaald, en vanwege tijdgebrek en de afwezigheid van een optische drive in mijn pc beneden even de MP3 versie gedownload om te luisteren. Gadver! Waarschijnlijk een slechte rip en direct weer uitgezet.

Maar vanavond... Gaat de blu-ray er in en ga ik er eens goed voor zitten. Luisteren dus en tegelijk door het boek bladeren, want die ziet er wel érg fraai uit. Ook al die losse inserts vormen een erg leuk extraatje.
Ja, dit album wil ik toch wel voor het eerst horen in de beste kwaliteit mogelijk

Hahah, deze hele post is onbedoeld zó godsgruwelijk anachronistisch dat ik er een hoestbui van kreeg. Maar blijf vooral lekker in (eind jaren 70) hokjes denken.

Over het album: ik vind het eerste deel magnifiek, maar zoals wel vaker moet ik echt wat vaker luisteren om ook het 2e deel te gaan doorgronden. Kortom: nog even geen cijfer van mijn kant.

Ik weet niet of je de laatste tijd nog rond hebt gekeken op straat of op tv? Baarden zijn weer retro hip en cool en helemaal 2014/2015, net als de muziek van Steven Wilson.

Ja, ik herken ook de wat meer songgerichte aanpak (Manic Street Preachers) van Steven op dit album, maar er staan toch ontegenzeglijk weer enkele prog toppertjes tussen hoor. Na enkele luisterbeurten kom ik tot een 4,0, met kans op meer als met name de langer uitgesponnen nummers wat beter zijn ingedaald. Top album weer hoor. Steven Wilson is een grote meneer.

Waarom zo licht aangebrand, gravemate ? Mag er in de kerk van high priest Wilson niet gevloekt worden ?

Mee eens!