Van Halen - Van Halen (1978)

Ook. Niet zomaar op een act terug te voeren.

I'm the One is een waar spektakelstuk op de gitaar. Eddie gooit de hele trukendoos open en ook nog eens in de allerhoogste versnelling. Werkelijk een fantastisch en enerverend nummer vol met een killer intro, heerlijke solo en de voor Van Halen zo karakteristieke tempowisselingen. En dan de schwung waarmee DLR het allemaal brengt. Het klopt allemaal zo verschrikkelijk precies. Een klein meesterwerk op een heerlijke plaat.

Hier ben ik gestopt met lezen.

Het beste album van Van Halen. Fris, energiek, aanstekelijk en niet onbelangrijk stuk voor stuk goede songs. Over de discussie welke artiesten allemaal beïnvloed zijn door of bij wie Van Halen zelf wat mosterd heeft gehaald doe ik niet mee. Ik hoor een fantastisch debuut. Little Dreamer is toch wel mijn favoriete track maar de rest doet daar eigenlijk niet voor onder. Roth heb ik nooit een bijzondere zanger gevonden maar soms is het meer dan de som der delen. Hij past wel in het geheel, daarnaast geeft zijn voordracht iets extra's. Alle albums die hierna kwamen vond ik toch altijd net iets minder, ook de laatste worp, waarop Roth het niet allemaal meer kan bijbenen wordt naar mijn mening wat overschat.

Woorden die ik alleen maar kan ondersteunen.

Don Dokken had al eens gezegd dat de fans verwachten dat je 35 + jaar na dato nog dezelfde stem moet hebben om ze tevreden te stemmen. Tja, dat heeft Roth niet meer maar kwijt zich prima van zijn taak en voor mij is dus ook de laatste worp meer dan geslaagd. Ze hadden het ook niet hoeven doen, dan was de mythe intact gebleven maar hadden we een album minder gehad.
Terug naar deze firstborn. De songs zijn hand-picked uit hun toen al ruime ouvre en alle topstukken zijn hier al te beluisteren. Was daarmee al het kruit verschoten? Ik vind zelf van niet.

Vind wel dat dit album een schot in de roos was, dat ik daarna nagenoeg nooit meer ben tegen gekomen ( al komt Balance aardig in de buurt). De albums die volgden waren allemaal minder in mijn ogen al is ook 1984 een prima album, maar het debuut is niet geevenaard.

Wow, een medestander met Balance . Van de Roth periode vind ik ook deze het beste, helemaal mee eens. Maar de rest zou ik zelf, op een enkele na, niet snel links laten liggen, bedoel ik ermee te zeggen. Bijzondere band wel.

Bij ons in de wijk woonde vroeger een jongen die iets ouder dan ik was en op een andere school zat en ben daar op een goede dag toch maar eens langs gegaan. Want hij drumde. Hij had gewoon een drumstel en kon ook drummen, dat had ik nog nooit mee gemaakt om zo iemand te ontmoeten.
En hij had 1 elpee: een elpee van Normaal. En dat kon ie meedrummen.
Een maand later had ie een elpee erbij: deze, Van Halen I.

Gewoon het allerbeste album van Van Halen, wat een spetterend debuut. Legendarische riffs die nu nog steeds gesampled worden en waanzinnig gitaarspel van de Nijmeegse Eddie van Halen, vooral dat truukje van tapped harmonics natuurlijk. Wow!

Ain't Talkin' Bout Love kent een ijzersterke riff. (wat moet je er meer over zeggen?).
Running With The Devil teisterde in die tijd gelukkig lange tijd de radio-air-play. Dankzij Van Halen (en ook Kiss) gingen heel wat adolescenten interesse ontwikkelen in hardrock.

Van Halen heeft er altijd al een handje van gehad om een allegaartje aan nummers op een album te plaatsen en dit debuut deed dat ook al. Er staat echter geen slecht nummer op, Ice Cream Man dus ook niet.
4 a 4,5 sterren. Moeilijk.
Uit rockhistorisch perspectief én i.v.m. eigen jeugdervaringen maak ik er 4,5* van.

Ik kan me goed voorstellen dat uitgerekend Don Dokken zoiets zegt. Die klonk in 1980 al als een hese kangoeroe na een halve marathon. Die grijpt nu zijn kans om eindelijk te kunnen schermen met het ouderdomsargument tegen zijn falen.

haha, ja daar heb je een punt, als je 1990 bedoelt tenminste.

In 1990, op het fantastische Up from the ashes, klonk hij beter dan hij ooit geklonken had en zou klinken.

Dan heb ik het verkeerd begrepen. De zang van DD staat Edwynn dus sowieso niet aan.

Exact en toen stond John Norum hem terzijde toch?? (wereld album trouwens)

Jep Norum was één van de gitaristen. Billy White de andere.

En Mikkey Dee (Motorhead) de drummer.

was een fantastische come back van ome Don

Come back for the attack?
I'm the one is voor mij de huizenhoge favoriet alhier. Volgens de statistieken zit die echter niet in de top 5. Verder valt me op dat door de jaren heen het album steeds hoger scoort. Volgens mij komt dat niet zo heel vaak voor, maar ik bekijk dan ook niet alle statistieken van alle albums, dus een slag om de arm bij deze opmerking alhier.

Holy crap wat is dit een lekker albumpje! Ik kende voorheen enkel de hitjes en had mij nooit echt verdiept in Van Halen. Vandaag deze LP eens opgezet(net gekocht) en dat stelt toch zeker niet teleur zeg!
Door de hitjes die ik van ze kende dacht ik dat de rest misschien wel erg jaren 80 klonk(in negatieve zin) maar wat had ik het verkeerd zeg!
Eigenlijk rocked dit hele album wel lekker, sommige nummers blijven wat langer hangen dan andere maar als geheel gaat dit albumpje flink tekeer zeg!

Favorieten zijn: Ain't Talkin' 'Bout Love (Duuh?) Runnin' with the Devil & The Kings cover You Really Got Me. Dit is nog maar mijn eerste luisterbeurt, dus wie weet veranderd het nog!

4 sterren voor nu!

Karma_To_Burn: het valt me wel tegen dat je dit album nog niet kende. Het is toch één van de meest spraakmakende en invloedrijke hardrockalbums uit de historie. Ik ga (ging ) er eigenlijk toch wel van uit dat elke beetje hardrock/metal fan dit album heeft

Bij deze dus! In de verzameling!(Een beetje laat inderdaad)
Welke albums raad je mij nog meer aan? Is het 2de album bijvoorbeeld even hoogstaand?

Zeer zeker niet. Hun beste album na deze is ongetwijfeld 1984.

Woman and Children First & Fair Warning, vind ik persoonlijk beter dan 1984....

Aan je songpicks te zien zou ik ook 1984 voorstellen Karma, maar de mume gemiddeldes liggen wel aardig op lijn met het algemene beeld van de band.

Eigenlijk zijn alle albums met Roth wel de moeite hoor...

Fair Warning en Women and Children First zijn net als VH I bijna perfecte albums waarop heel veel te genieten is. Twee van mijn favoriete VH tracks aller tijden, Little Guitars en Secrets staan echter op Diver Down, wat door veel mensen als zwakste album ooit met David Lee Roth bestempeld is. Om maar even aan te geven dat inderdaad alle albums met Roth de moeite zijn. Op 1984 staan een aantal echte toppers (Panama, het briljante Hot For Teacher en het sublieme en smerige Girl Gone Bad). Ook het laatste studio album met DLR (A Different Kind of Truth) was voor mij erg genietbaar.

ik vond ain't talkin bout dub van apollo 440 een te gek nummer, vooral door dat gitaarrifje! Hoe komen ze erop?

In die tijd werd toch van alles gesampled? Dus waarom Van Halen niet. Run DMC deed het al 10 jaar eerder met de rapversie van Walk this way. Beide songs meesterlijk gedaan in tegenstelling tot (Don't fear) the Reaper (Blue Oyster Cult) en Stop the Rock aka Sweet Caroline (Status Quo) van diezelfde Apollo 440.

Niet normaal voor 78. Retevet! Ook nog in 2016. Bijna 40 jaar oud. Je zou het niet zeggen als het hoort. Wat een fantastische plaat. Running with the devil was de eerste single die ik ooit kocht. Man nostalgie is hitting hard.