Van Halen - Van Halen (1978)

Tja blijkbaar vinden veel halen fans/liefhebbers dat. En schijnbaar hebben jullie helaas gelijk. Ik had namenlijk wel het idee dat halen de status van Van halen,woman and children first of fair warnining enz had kunnen/moeten benaderen. Waarom? 16 jaar geen plaat gemaakt. Weten dat het 5 voor 12 is. Roth die zo'n beetje erg hard rock bottom bereikt had. Met andere woorden super gemotiveerd dat 5150 huisje intrekken. En er niet uitkruipen voor ze met hun volgend masterpiece op de proppen zouden komen. Maar dat is wat mij betreft bijna geheel mislukt. Sterker nog ik vind different de zwakste halen plaat ooit. Ja zelfs diver down vind ik beter.

Nee, Diver down is wat mij betreft de allerzwakste Van Halen cd ...

Vergeet Van Halen 3 niet.

Nou ik bedoelde alle halen platen met david lee roth.

Dan is het ook niet zo moeilijk...

Van Halen's debuutplaat is een baanbrekende plaat in het genre. Gitarist Edward Van Halen herschreef eigenhandig de rockgeschiedenis met zijn legendarsiche fingertapping techniek. Hij verwierf hiermee de status van een (levende) legende, net als de band Van Halen overigens. Alles klopt aan dit debuut. De muziek, de teksten, de vibe, de attitude, de humor. Van begin tot eind is dit de ultieme rockbelevenis.

Alleen al het instrumentale "Eruption" bezorgt deze plaat deze status. Eddie laat horen wat zijn signature spel is, en niemand heeft dit hedendaags nog kunnen evenaren. Qua techniek misschien wel, maar niet qua beleving en intensiteit. Overigens bevat "Van Halen" over de gehele linie briljante riffs, licks en solo's. Je valt van de ene verbazing in de andere. Komen al die geluiden uit een gitaar? Ja dus.

Dan is er natuurlijk David Lee Roth, de perfecte aanvulling op Eddie's gitaarspel. Zijn teksten, houding en humor zorgen voor ongekende synergie. Of de twee echt met elkaar overweg kunnen zal altijd een strijd blijven, maar muzikaal zijn ze de perfecte combinatie. De ritmesectie is solide en groovend. Broer Alex Van Halen als rots in de branding en Michael Anthony die met zijn baslijnen en harmony vocals het muzikale plaatje compleet maken.

En dan de muziek: een briljante riff opent "Ain't Talkin' 'Bout Love'; 'Jamie's Cryin'" heeft die verslavende groove; "I'm the One" is furieus en heeft een fantastische solo en de break maakt me altijd vrolijk, een beetje jazzy, maar past perfect. Bijna alle tracks zijn hoogtepunten. "Feel Your Love Tonight" is een heerlijke rock song met een aanstekelijke riff en de cover "Ice Cream Man" is humoristisch, bluesy en heeft een van de mooiste rock gitaarsolo's ooit.

Het niveau van dit debuut heeft Van Halen niet meer weten te evenaren. Aan de andere kant heeft Van Halen ook geen slechte platen afgeleverd, hooguit wat mindere (bijvoorbeeld Diver Down). Maar ik ben dan ook een fan. Ik hou van zowel de albums met David Lee Eoth als die met Sammy Hagar op zang. Ja zelfs de plaat met Gary Cherone (Van Halen III) kan me bekoren. En om dan toch maar met die knuppel in het hoendehok te blijven gooien, ik vind Van Halen's comeback plaat "A Different Kind Truth" uit 2012 een geweldig album en doet me zelfs denken aan dit debuut.

"Van Halen" is mijn favoriete rockplaat allertijden van mijn favoriete rockband allertijden met mijn favoriete rockgitarist in de gelederen. Elke keer als ik de gitaartoon van Eddie Van Halen hoor word ik blij, ga ik glimlachen en krijg die dan maar weer moeilijk van mijn gezicht. Dit is een tijdloze plaat. De ultieme rockplaat op elk denkbaar vlak.

Nou je top 10 nog even aanpassen, dus!

Staat op mijn to-do lijstje. Oh nee, al gedaan

Mooie review Ronald! Ben het volledig met je eens, zowel over hun eerste album als hun laatste. Vind zelf trouwens You Really Got Me een schoolvoorbeeld van hoe je een goed nummer nog beter maakt door het welbekende Van Halen sausje erover heen te gieten: Rockende groove, een gierende gitaarsolo waar je mond van openvalt tot op de grond, een flinke dosis humor en wat zeker ook classic Van Halen is: in de finale van het nummer trekt de band nog even op full force alle registers open om met speels gemak even aan de wereld te laten zien hoe het moet.

Een topper ijn zijn soort (net zoals de eerste Boston)

ROCK OUT WITH YOUR COCK OUT!!!!

Vergelijk dit album met hun laatste en hoor het verschil!!

Vergelijk bovenstaande post met zijn laatste en zoek het verschil.

Meer dan geweldige review van 'Ronald5150'.. Top! Niets aan toe te voegen. Op alle punten eens.. Alhoewel.. Ik ben 'Van Halen' na 'F.U.C.K.' (For Unlawful Carnal Knowledge) uit het oog verloren. En toen ik vorig jaar 'A Different Kind Truth' hoorde wist ik ook weer gelijk waarom. Maar goed, naar aanleiding van de discussie die gaande is bij Women and Children First mezelf voorgenomen 2013 weer 'Van Halen' te gaan luisteren en 'A Different Kind Truth' nogmaals een eerlijke kans te geven! Zal het album in ieder geval een keer afluisteren

Nagenoeg onmogelijk om 3 favoriete nummers te kiezen bij dit album.

[edit] En dan heb ik gekozen en blijk ik gewoon de top 3 gestemd te hebben [/edit]

Zo'n beetje ieder kwartaal wijzigt mijn favoriete Van Halen album. Momenteel ben ik weer overtuigd dat dit toch nog altijd de ultieme Van Halen plaat is. Ik maakte laatst een Best Of voor iemand die graag meer wilde kennen van VH. Ik begon met een grens te trekken bij 1984, want er past maar 80 minuten op een cd-tje. Op Diver Down na heeft iedere classic Van Halen plaat minstens drie essentiële, onmisbare nummers. Maar bij Van Halen l kom ik tot niet minder dan 8 toppers die er persé op moesten. En dan moest ik nog wikken en wegen. Hoe goed ze hierna ook waren, hun debuut blijft hun grootste verdienste. Beste hardrockplaat en beste debuut ever.

"Beste hardrockplaat en beste debuut ever"; helemaal mee eens De buurman!!!!
Grijs gedraaid vanaf 1978 tot nu toe. De albums die daarna uitkwamen waren ook goed, maar het debuut van Van Halen was (is) wat mij betreft uniek, baanbrekend, overdonderend, subliem en ongeëvenaard.

Ben deze nu nog even aan het beluisteren, maar vind buiten de eerste 4 nummers atomic punk en vooral de afsluiter ook nog geweldig. En Jaimies crying is een mooi rustig nummer tussen het geweld door. Kan hem inmiddels beter waarderen dan een dik jaar terug. En zet dit liever op dan een verzamelaar. Het album duurt maar dik 35 minuten en heeft in de nummers dezelfde sfeer zitten.

Het gitaarwerk blijft zelfs vandaag de dag nog steeds subliem en ongeëvenaard.

Ben blij dat ik hem origineel heb, en hij gaat natuurlijk never en nooit de deur uit.

Vreemd eigenlijk dat een baanbrekend album als deze niet in de top 250 staat.

Ik begin steeds meer in de ban van dit album te raken.

Vreemd eigenlijk want heb hem al een tijd in huis liggen en ook best regelmatig gedraaid, alleen nu draai ik hem deze week minstens 3 keer per dag.

Ik heb de verzamelaar best of both worlds ook nog, maar beluister liever dit originele debuut dan een verzamelaar met de nummers van hun discografie Kris kras doorelkaar heen.

Eigenlijk zijn alle nummers gewoon goed, en eerder vond ik dat na het vierde nummer het album inzakte, maar I am The one is ook een supernummer. Hooguit feel your love tonight vind ik nietszeggend en minder. Soms heb ik de hele dag het deuntje van jamies crying in mijn hoofd zitten en dan weer van atomic punk, of van Aint talking bout love. Ice Cream man vind ik heerlijk bluesy, en zelfs wat country achtig klinken. Prachtig divers album eigenlijk, met on fire als prachtige energieke afsluiter.

Het album heeft met 35 minuten ook een perfecte speeluur, niet zo kort als rising van rainbow, maar ook niet onnodig langgerekt dat de verveling toeslaat.

Kan me best voorstellen dat velen dit het perfecte rock album vinden.

Heb jij iets met verzamel albums soms?

Had ik altijd wel, want dan had je een mooie dwarsdoorsnede van wat een band in huis heeft.

En als je niet teveel geld hebt dan koop je al vrij snel een verzamelaar.

Nu denk ik er anders over, ik koop liever het best beoordeelde studio album van een band dan een verzamelaar.

Het mooiste is een live album, vooral omdat ze daar vaak hun beste nummers spelen en weet je gelijk wat ze op de bühne in huis hebben.

Op een onbewoond eland gaat dit album als eerste mee

Zeker weten?

Niet A Farewell To Kings?

Ik verhoog hem nu toch maar naar een 4.5. Het enige minpuntje vind ik eigenlijk feel your love tonight. Heb hem de afgelopen weken iedere dag wel een keer beluisterd, maar hij bevat inderdaad maar echt weinig minpunten.

Deze is net als appetite for destruction een perfect hardrock album wat in de tijd past.

Heb hem de laatste weken zoveel afgespeeld, dat eerst en verzamelaar aanschaffen, echt afbreuk aan dit album doet.

Iedere serieuze VH verzamelaar zou voor meer dan de helft uit nummers van hun debuut moeten bestaan. Hoe goed de rest ook is. Vorig jaar of zo is er een box uitgekomen met hun eerste zes albums. Zou ik maar aanschaffen als ik jou was. Sla die verzamelaars gerust over.

Toch vind ik dit debuut niet representatief voor Van Halen.
Als je dit echt te gek vind en het is het eerste wat je van ze hoort dan kan de rest zwaar tegenvallen.

Als er één plaat representatief is voor Van Halen is het juist deze. Ik snap wel wat je bedoelt: als je de beste hebt gehoord kan de rest in eerste instantie inderdaad tegenvallen. Maar qua niveau ontlopen de eerste zes elkaar weinig (oke Diver Down is een stukkie minder). Ze hebben allemaal hun charme. Maar het debuut... absoluut de meest essentiële en voor Van Halen representatieve plaat uit hun bestaan, meer nog dan 1984.

Ze zijn me allemaal even lief, maar het debuut grijpt je bij de strot en laat je niet meer los.
De finesse en de muzikale kwaliteiten komen later beter uit de verf.
De songs hierop zijn er vooral voor om Eddie te laten excelleren en dat is prima gelukt.
Hoogtepunt voor mij is "I'm the One", wat een energie en drive hierin zeg !