David Bowie - Station to Station (1976)

Vooral de bijbehorende liveshow was waanzinnig.. het begin van Station to Station, zo mooi...


[/einde fan-mode]

Prachtig album zeg. Ik vind dit na 'Ziggy Stardust' het mooiste wat Bowie ooit heeft gemaakt. Het titelnummer is fantastisch, Golden Years is een klassieker en TVC15 is echt een heel erg lekker nummer. Ook het rustige Wild Is The Wind is zeer goed. Prachtig sfeertje wordt daar neergezet zeg. Ik zit heel erg te twijfelen tussen 4* en 4,5*, maar ik houd het toch op dat eerste.

Overigens zijn die laatste 2 nummers bonustracks, want die heb ik er niet op staan.

Toch maar naar de 4,5* gegaan. Van alle Bowie albums draai ik deze het meest, dus dat wil toch wel wat zeggen. De ultieme cocaïne paranoia plaat.

Een paar nummers van dit album waren eigenlijk als bedoeling voor de soundtrack van The Man Who Fell To Earth; de enige Bowie-film die hij ook openlijk promote. De cover van zowel Station to Station en Low komen allebij uit die film.

Earl Slick hoor je nu ook voor het eerst echt met zijn gitaar. Op Yougn Americans deed hij ook al mee, maar toen was er amper plaats voor dit soort dingen.

Dit is ook tevens weer het eerste album zonder Mike Garson (de Aladdin Sane pianist die later met 1.Outside in '95 weer terugkeerde als vaste Bowiebandmember.

Nummers zoals Stay, Station to Station en Goldenyears zijn gewoon voorbeelden van Soulachtige rock die gewoon heel goed in elkaar zitten. Je ziet ook duidelijk dat Bowie meer op de stijl van het nummer Fame is ingegaan van Yougn Americans.

De Nina Simone cover Wild Is The Wind vind ik ook 1 van de meest geslaagde nummers. Je merkt wel dat hij tegenwoordig beter zijn stem beheerst dan toen, want op Glastonbarry 2000 opende hij met dit nummer en zong het 10 keer zo mooi.

Dan heb je ook nog het bewijs dat coke toch een hele creative uitwerking op de mens kan hebben met TVC15; een nummer geschreven over dat een tv Bowie's vriendin opeet.

Het zelfde jaar dat dit album uitkwam had Bowie ook als eerste blanke man de eer om in het Amerikaanse muziekprogramma Soultrain (programma zoals countdown en toppop maar dan alleen maar soulmuziek zoals de motownclen enzo) op te treden. Ik vond dat werkelijkwaar lachwekkend om te zien. Stijf van de coke komt hij op. Moest hij eerst een interview geven over zijn nieuwe single "Golden Years" en over de film die ik al eerder beschreven had. Daarna moest hij optreden en als Bowie 1 ding niet kan is dat playbacken.

al met al is station to station ronduit zwaar goed.

Inderdaad een geweldig album. SDtation Too Station dat nummer is briljant. Het album vormt een geheel en straalt een heel interresante sfeer uit.

Kan alleen maar akkoord gaan: dit is een wereldplaat... een van mijn favorieten van Bowie!

STATION TO STATION, TVC15 en vooral STAY zijn ronduit schitterend.... En daar waar het album YOUNG AMERICANS me maar matig tot niet kan boeien, zijn deze "soulvolle nummers", ook "Golden Years" volgens mijn subliem!

Station To Station, Coke of niet: in elk geval: Bowie in topform!

Heeft ie Station Too Station geschreven toen die onder invloed was van coke?

Vond het ook al echt een nummer voor onderinvloed. Heel breed qua beeld en creativiteit. Ik vind Station Too Station de Bohemian Rhapsody van David Bowie

Voor zover ik weet heeft Bowie bij het schrijven van de teksten gebruik gemaakt van de Cut Up Techniek. Dat is een vrij eenvoudige literaire techniek, die eruit bestaat om een bepaalde tekst aan flarden te knippen en hierna sommige van die losse delen vrij willekeurig achter elkaar te plaatsen. Het is dan aan de luisteraar om te associeren en er zodoende een nieuwe, private betekenis aan toe te kennen.

De techniek is afkomstig van schrijvende junk William Burroughs, dus het zou best kunnen dat Bowie ook niet helemaal helder was toen hij deze techniek gebruikte.

'It's not the side effects of the cocaine'

Bowie kan zich niet meer herinneren dat ie dit album heeft opgenomen.

Van die cut up techniek ken ik ja. Ik wist niet dat hij die ook op Station Too Station heeft toegepast. Hij heeft deze techniek toch niet zo heel vaak toegepast he?

Dit kan ik me niet voorstellen eigenlijk. Ik ben sinds kort de wat oudere albums van Bowie aan het luisteren en mij viel op dat Station To Station een mooi album is.
Wild is the Wind is een prachtig nummer. Dit album is 20 jaar oud maar dat hoor je er niet aan

Ehm... is inmiddels 30 jaar oud..

Hij kan het zich niet meer herinneren omdat hij toen bergen coke snoof.

Eindelijk dit album in bezit. Gisteren gekocht samen met nog wat andere Bowie albums. Een stem volgt binnenkort. Trouwens ik zat zelf goed fout om te zeggen dat dit album 20 jaar oud is dat is natuurlijk al 30 jaar. Nu heb ik het album ook op staan en je zou het echt niet zeggen. Word On A Wing is ook een erg mooi nummer samen met de klassieker Golden Years

Ik heb dit geweldige album in mijn persoonlijke Top 10 gezet. Heeft iemand nog een aanrader voor mij voor een album van Bowie die net zo goed is?

Goede keuze hoor Marcel!

De beide platen die hierna volgden 'Low' en "Heroes" zijn erg goed(vooral 'Low'). De 1e helft van beide platen borduurt voort op de sound van dit album, terwijl de beide 2e helften bestaan uit toevalsmuziek(©Titan). Die toevalsmuziek zal wel even wennen zijn, maar zit ook erg goed in elkaar.

Ja dat ben ik met je eens maar Low en Heroes heb ik al in mijn bezit. Ik zit zelf te denken aan Diamond Dogs en Outside maar twijfel nog.

Je zou ook Aladdin Sane eens kunnen proberen. Die hoort voor mij wel bij zijn 5 beste platen.

Aan Outside zal je je ook geen buil vallen. Diamond Dogs ken ik zelf nog niet.

De meest tijdloze album van David Bowie. Een knap stuk werk van de man die (zo heb ik gelezen) zelf niets meer kan herinneren van de opname. Dit album is in zijn geheel beter dan de Berlijnse Periode (Low,Heroes en Lodger). Begrijp me niet verkeerd ik vind dat ook geweldige albums op Lodger na dan. Dit album krijg van mij de hoogste stem die ik ooit heb gegeven voor een Bowie album 4.5* Sommige mensen horen op dit album de invloed van Bowie's zwaar toegenomen drugs gebruik. Vooral bij het eerste nummer. Ik hoor het niet of wil het niet horen misschien. Ik raad iedereen die van zijn muziek houd eens aandacht aan dit album te geven, en je zult ontdekken dat dit echt een waar meesterwerk is.

Ik kwam op Last.FM dit erg interessante verhaal tegen over Station To Station:

http://www.last.fm/user/_agent_orange_/journal/2006/01/19/61571/

Leuk verhaaltje zeg. Erg interessant om te lezen.

Dit is zeker een van de beste albums die ik ken werkelijk allemaal geweldige nummers, alleen Stay hoor ik niet zo veel in (niet dat ik het slecht vindt maar mischien begrijp ik het nog niet helemaal) maar verder een prachtig album.
Ook lekker veel variatie in de nummers wat bij Bowie dan wel vaker voorkomt. 5*

Bowie's absolute meesterwerk.

Toelichting?

Station To Station is de perfecte synthese tussen twee tegengestelde muziekgenres waar Bowie in die periode verzot op was. Enerzijds was er de gloedvolle soulmuziek van de zwarte Amerikanen waar hij op zijn vorige plaat Young Americans een eerbetoon aan had gebracht en anderzijds de koude elektronische muziek van Duitse groepen als Kraftwerk en Can. Op zijn volgende plaat, Low zou hij daar voluit voor gaan.

Op het titelnummer introduceert hij zichzelf als een nieuw personage: de dunne witte hertog. Uitgemergeld door de drugs, afstandelijk en koud ("throwing darts in lovers eyes"). Bowie had (heeft?) vliegangst en reisde per trein van stad naar stad om concerten te geven. Vandaar die prachtige intro van een trein die langzaam vertrekt en dan op snelheid komt.
'Golden Years' zou voor Elvis Presley geschreven zijn, maar die bedankte voor de eer. 'TVC 15' gaat over een New Yorkse Tv zender waarop werd geëxperimenteerd met hologrammen. Bowie's vriend Iggy Pop was verliefd geworden op een meisje dat hij zo op het scherm zag. De drugs speelden hem blijkbaar parten, want hij dacht dat ze door de TV was opgeslorpt.
Op 'Stay' mag de gitarist Earl Slick naar hartelust loos gaan.
Naar goede gewoonte bracht Bowie op elke plaat een cover. Deze keer koos hij voor een romantische ballad die Johnny Mathis had gebracht als titelnummer van de film 'Wild Is The Wind'. Bowie was echter vooral onder de indruk van de versie van de jazz/blues zangeres Nina Simone.

Maar ook zonder de achtergrond van al die nummers te kennen kun je genieten van deze heerlijke plaat. Het experiment staat hier steeds volledig ten dienste van de songs. Maar vooral de kruisbestuiving tussen de verschillende muzikale maken dit een tijdloos album.

Mooie toelichting! Als ik straks thuis ben, zal ik hem meteen weer 's opzetten. Ben de laatste tijd wel wat meer in een Bowie-bui en heb dit album nog niet zo lang geleden aangeschaft. De kwartjes moeten nog een beetje vallen aan deze kant...

Ik was hier destijds nooit zo stuk van... hou meer van die "pre-80s"-klank van Low en Heroes met die coole experimentaties van eno erop. Bowie als grondlegger voor de betere new wave zeg maar. Station to station vind ik iets te blueserig af en toe, waardoor de nummers niet zo strak overkomen op me. Maar ik luister hem nog een paar keer voordat ik deze plaat definitief beoordeel, slecht is hij namelijk ook beslist niet Uitschieters zijn alvast TVC 15 en het titelnummer.

Beetje bij beetje kam ik de hele David Bowie-discografie uit. Ik koop pas een volgende plaat als ik degene die ik in mijn bezit heb volledig doorgrond heb. Begin dit jaar was het de beurt aan Station To Station.

In eerste instantie greep het me allemaal niet zo; de muziek was wat ontoegankelijker dan ik van Bowie gewend was. Nu kom ik er steeds meer in. Het openingsnummer is fantastisch met die trein die van links naar rechts (of is het andersom?) zoeft in het intro. Later in het nummer horen we nog 's een trein. Het beste aan het nummer is het gedeelte na die prachtige wending. En wat een subliem refrein ook:

"Its not the side-effects of the cocaine
Im thinking that it must be love
Its too late - to be grateful
Its too late - to be late again
Its too late - to be hateful
The european cannon is here"

Bowie op zijn best!

Golden Years vind ik daarna een beetje flauwtjes, maar spookt al wel de halve dag door mijn hoofd. De latere nummers heb ik nog niet zo goed in mijn hoofd zitten, maar ik weet wel dat ik TVC15 ook erg goed vind.

Al met al een mooie plaat; ik denk dat er nog wel een hogere stem dan de huidige 4* in het verschiet ligt. Ik ga maar 's kijken wat de volgende Bowie voor mij wordt.

Vreemd dat Bowie niet is vertegenwordigd in de top 10.
Hij wordt onder zijn eigen collegae gezien als een van de meest invloedrijkste artiesten van deze tijd! Zegt veel over de mensen van dit forum en over Bowie zelf. Bowie is voor de buitenwereld moeilijk te plaatsen door de velen stijlen die hij zich heeft eigengemaakt.

Op station to station weet bowie velen StijLen te combineren tot een homogeen geheel. rock, soul en disco.
Uniek voor die tijd, want we praten wel over 1976. Soul was muziek van de zwarte en een blanke die zich hiermee bezig hield, was vrij uniek. Dit wordt bevestigd door zijn optrede in Soul train, want hij was de eerste blanke artiest die optrad in deze show. Disco stond nog in zijn kinderschoenen. De grote massa kende het woord nog niet.

Bowie´s muziek is vaak gelaagd en op station to station is dit duidelijk waarneembaar. Na ongeveer 5 keer draaien vondt ik het pas redelijk tot goed. Nu na 30 jaar vind ik het een meesterwerk. Mijn mening is dan ook, dat de meeste uit de top 10 niet een in de buurt komen van dit meesterwerk.