menu

David Bowie - Station to Station (1976)

mijn stem
4,28 (866)
866 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Pop
Label: RCA

  1. Station to Station (10:11)
  2. Golden Years (4:00)
  3. Word on a Wing (5:50)
  4. TVC 15 (5:31)
  5. Stay (6:13)
  6. Wild Is the Wind (6:00)
  7. Station to Station [Live] * (11:53)
  8. Suffragette City [Live] * (3:31)
  9. Fame [Live] * (3:59)
  10. Word on a Wing [Live] * (6:05)
  11. Stay [Live] * (7:25)
  12. Waiting for the Man [Live] * (6:20)
  13. Queen Bitch [Live] * (3:11)
  14. Life on Mars? [Live] * (2:13)
  15. Five Years [Live] * (5:04)
  16. Panic in Detroit [Live] * (6:02)
  17. Changes [Live] * (4:11)
  18. TVC15 [Live] * (4:58)
  19. Diamond Dogs [Live] * (6:38)
  20. Rebel Rebel [Live] * (4:06)
  21. The Jean Genie [Live] * (7:26)
  22. Panic in Detroit [Live - Unedited Alternate Mix] * (13:08)
toon 16 bonustracks
totale tijdsduur: 37:45 (2:13:55)
zoeken in:
avatar van thelion
4,0
Mjuman schreef:

Zou goed kunnen - ik weet dat thelion die compilatie wel eens draaide en ik weet dat ze ook in Platomania zijn vernoemd. Vroeger veelal uitsluitend op single uitgebracht en nu voor het eerst als compilatie.


Mint Records, King Records, Spring Records, Goldwax of Money Records...... wellicht...???

avatar van Mjuman
thelion schreef:
(quote)


Mint Records, King Records, Spring Records, Goldwax of Money Records...... wellicht...???


Bijna zeker dat het King was - zo'n longbook uitgave denk ik, met 4 cd's. Da's een van de voordelen van de (toegenomen) belangstelling voor oudere muziek: veel oude, onbekende muziekparels zien nu het licht op cd-compilaties. Mijn punt was overigens dat het vrij uniek was dat Bowie in een show als Soul Train opdook.

avatar van bikkel2
5,0
Idd heel bijzonder dat hij ook met Golden Years in de Soul Train stond.
En dat nog wel als Thin White Duke - hoe wit wilde je Bowie hebben toendertijd. Die cok........

Nee, knappe prestatie en andermaal het bewijs dat Bowie op veel vlakken tot de top behoorde.
Muzikaal heeft dit album ook een heerlijke drive en de heerljjke funky riffs van Alomar.
Bowie heeft in dat opzicht een neusje voor geweldige gitaristen.
Mick Ronson, Carlos Alomar, Robert Fripp, Earl Slick, Andrew Belew, Stevie Ray, Peter Frampton.
Mooi rijtje.

Robertus
Én Pete Townshend (o.a. Scary Monsters en Heathen), alhoewel meer in gastrol..

avatar van bikkel2
5,0
En Reeves Gabrels natuurlijk.
Gitarist in Tin Machine en op de meeste Bowiealbums uit de 90'.
Zo ook in de line-up live.

Robertus
Ach, ja, vergeet ik die voor het gemak ook maar even. Heeft een heel duidelijke stempel gedrukt op 1.Outside t/m Hours..En Tin Machine.

avatar van bikkel2
5,0
Absoluut ja. Heeft ook die lekkere tegenstrijdige sound.

avatar van pmac
4,5
De titelsong is misschien wel het beste wat hij gemaakt heeft. Gek dat het op verzamelaars vaak ontbreekt.

avatar van Johnny Marr
5,0
pmac schreef:
De titelsong is misschien wel het beste wat hij gemaakt heeft. Gek dat het op verzamelaars vaak ontbreekt.

Klopt. Maar te lang he. En nooit op single uitgebracht voor zover ik weet. En dat is misschien maar goed ook, een single-edit zou alleen maar afbreuk doen aan dat geniale pareltje.

avatar van zaaf
4,0
Single version 3:40
Even kijken of ie op YT....

edit: nee, maar wel gepindakaasd. t blijkt uit louter de finale te bestaan... twee dimensies minder.

Robertus
zaaf schreef:
Single version 3:40
Even kijken of ie op YT....

edit: nee, maar wel gepindakaasd. t blijkt uit louter de finale te bestaan... twee dimensies minder.


Inderdaad. Die edits vind ik vreselijk, net zoals die van "Heroes" die gewoon maar even twee coupletten overslaat. Dan heb ik ze liever gewoon niet op een verzamelalbum. Of gladgestreken versies/remixen van songs als Hallo Spaceboy of I'm Afraid Of Americans zodat het mainstream publiek niet te veel pijn aan de oortjes gaat krijgen.

avatar van Johnny Marr
5,0
zaaf schreef:
Single version 3:40
Even kijken of ie op YT....

edit: nee, maar wel gepindakaasd. t blijkt uit louter de finale te bestaan... twee dimensies minder.

Vreselijk...gelukkig niet te vinden op YouTube.

avatar van Arrie
Johnny Marr schreef:
(quote)

Klopt. Maar te lang he. En nooit op single uitgebracht voor zover ik weet. En dat is misschien maar goed ook, een single-edit zou alleen maar afbreuk doen aan dat geniale pareltje.

Van Wikipedia:

"The song was released as promo single (42549 A) in January 1976 in France with a shortened duration of 3:40 and "TVC 15" on the b-side. It just begins at the central section of the track with the drums just prior to the "once there were mountains..." lyric. This short edit of "Station To Station" was mainly for radio stations and was played a lot on French radio at the time. The edit single can be heard on the Deluxe Edition 2010 reissues of the Station to Station album."

Alleen in Frankrijk dus.

Robertus
Kopie van (een deel van) mijn eigen relaas bij het album Ziggy Stardust over een belangrijke vergelijking tussen de Bowie-albums Ziggy Stardust en Station To Station. Contest is in het voordeel van Station To Station uitgevallen zoals je hieronder kan lezen (en kan zien aan mijn opwaardering naar het maximale):

Ziggy heeft géén zwakke plekken. Station To Station ook niet. Echter zijn het uiteraard twee totaal verschillende platen van kameleon Bowie en bij gebrek aan "objectieve" (lees: uitvoerend/compositorisch/productioneel) zwakke plekken kan het aantal sterren enkel en alleen nog variëren op grond van puur subjectieve, persoonlijke smaak en wellicht heeft het gebruikte klankenpallet cq genre ook invloed.

Station To Station gaat dieper; sleurt me helemaal mee, luistert als een soort trip en is in staat, vooral bij Word On A Wing en Wild Is The Wind me diep te ontroeren. De plaat is ongemeen beklemmend en zelfs wat vervreemdend; het brengt me echt ergens anders naartoe. Het is feest, funk, disco EN diep en groot verdriet tegelijk. Doorleefd, manisch...Wat voor etiketten ik er nog meer op kan plakken.


Ziggy luister ik meer op "afstand"; is zeer professioneel theater en spetterende rock 'n roll. Maar het is en blijft een show. Voor mij althans....Five Years is van ongekend niveau en een broeierige opener, maar daarna wordt het theater en de sfeer van de opener wordt eigenlijk niet gehandhaafd. Het is een absoluut meesterwerk in de ogen van velen en ik juich het toe dat deze plaat door heel veel mensen met een 5 beoordeeld wordt. Het is een brok geschiedenis van ongekende waarde, en mijn puntjes van kritiek zijn dan ook puur persoonlijk. Dit is wat het met me doet....

avatar van Frenz
5,0
In de algehele Bowie revival die ik momenteel onderga kan en mag het natuurlijk niet zo zijn dat ik mijn liefde voor dit album niet onbesproken laat.

De opener is al magisch, de manier waarop het album begint, ik ga niet zover dat ik me kan herinneren hoe dat 'damals' voelde, de eerste keer die trein horen, wel weet ik dat vanaf draaibeurt één dit album van Bowie een bijzonder plekje had. Door de jaren heen heb ik ook individuele amoureuze verhoudingen gehad met de individule nummers, de heftige romance met TVC 15 die ik deelde met een toenmalige mede-minnaar van Bowie staat me nog helder bij. Mijn meest langdurige relatie is met Wild is the Wind, niet normaal hoeveel gevoeligheid je in één nummer geperst krijgt. De laatste opvlammende passie betreft Word on a Wing, waarvan de tekst me om persoonlijke reden keihard raakt.

Bowie valt niet te categoriseren, niet in een lijstje te vatten, maar als we het over de subjectieve kwalificatie "mooist" hebben, dan zeg ik: Station to Station

O-d-B
Wat een onverwachts nieuws van het overlijden van Bowie, net nu ik bij het uitbrengen van het nieuwe album Blackstar besloot het oeuvre van David Bowie verder te ontdekken. En wat een geweldig album is dit toch. Tot aan het einde toe wordt het album alleen maar beter, om met het prachtige "Wild is the Wind" af te sluiten. Absoluut het hoogtepunt van het album! Tot nu toe het mooiste album wat ik van Bowie gehoord heb.

avatar van titan57nl
Als ik Bowie zie in de periode met dat nette haar en een pak aan moet ik nu steeds denken dat ie heel erg beinvloed is door Frank Sinatra ha ha ha.

Even lachen mag wel op deze dag toch, al is het maar een glimlach, dat nieuwe album zal ik ooit beluisteren maar in deze stemming heb ik daar gewoon absoluut geen zin in, dan herinner ik me liever nummers als Five Years, Rebel Rebel, nummers met een positieve flow.

avatar van PUbu
5,0
titan57nl schreef:
Als ik Bowie zie in de periode met dat nette haar en een pak aan moet ik nu steeds denken dat ie heel erg beinvloed is door Frank Sinatra ha ha ha.


Niet geheel toevallg, in jaren zestig had Bowie een frans liedje vertaald, om het uit te kunnen brengen. Paul Anka deed dat toevallig ook en dat liedje werd onder de titel "My Way" de grote hit van oa Frank Sinatra.

TVC15 is trans syberie expres door Rusland naar Wladiwostok..... Station to Station....een van mijn favoriete albums van Bowie.

avatar van Mark17
Brok in de keel bij het horen van Word On A Wing. Zoveel passie en emotie. Bowie leek alles te kunnen.

avatar van frolunda
4,0
Dat vind ik nu net het minste nummer maar misstaat zeker niet tussen de andere op dit zeer goede album van David Bowie.Station to station is sowieso mijn favoriete Bowie nummer en ook de plaat komt aardig in de buurt.Zelf ben ik nogal gecharmeerd van Stay,fantastische song.

avatar van brandos
5,0
Een ....(...iets seksueels..., sorry ik kan niets anders verzinnen) van alfa tot omega. Een album om in zijn geheel mee te zingen ook. Vocaal heeft dit album dan ook net mijn voorkeur boven Ziggy (mooi ook in de lage registers). Fantastisch pianowerk van Roy Bittan en Earl Slick doet op gitaar eigenlijk niet onder voor Robert Fripp en Adrian Belew later, gestut door de ritmegitaar van Carlos Alomar. Mooi hoe de tegenstrijdigheid tussen de ubercoole 'Thin white duke' combineert met de emotionele intensiteit van "word on a wing" (waar ik in het begin aan moest wennen; een echte groeidiamant!), 'Stay' en "Wild is the wind".

avatar van lennon
4,5
Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op http://leosbloghuis.blogspot.nl/

De Bowie express rijdt van station tot station, maar zijn ritten zijn nooit hetzelfde. Welke wissel wordt genomen is nooit van te voren zeker, en is altijd maar afwachten. Eén ding is wel zeker, het eindstation zal altijd een mooie zijn.
De plaat heb ik met terugwerkende kracht leren kennen, want ik was pas 2 bij de release. Het duurde dus wat langer voor ik mijn ticket kocht voor deze trip.

1.Station to Station (10:11)
Een mooi onheilspellend begin zodra de instrumenten inzetten. De bas geeft me het gevoel dat het wel goed gaat komen. Dat onheilspellende is maar een gevoel. Het vriendelijk klinkende harmonicatje (of is het een synth) bevestigt dat. De trein komt maar langzaam op gang, bij tergent langzaam, maar wat is dat lekker. Ik zit bij wijze van spreken op het puntje van mijn stoel te wachten wat er komen gaat. Het onheilspellende dreunt door het hele nummer heen. Het houdt het echt heel erg interessant. The return of the thin white Duke zingt Bowie. Terug naar Europa na zijn flirt met de Amerikaanse soul muziek? Het bevalt me heel erg wat ik hoor. Bowie zijn stem klinkt mooi!
De versnelling in het nummer is niet vervelend. Vaak stoort me zo'n koerswijziging, maar het past mooi. Ik heb dit altijd al een lekker nummer gevonden, maar 11 januari j.l. was dot het eerste nummer wat ik op de radio hoorde, nadat ik over zijn dood had vernomen. Die link zal nu voor eeuwig blijven hangen aan dit nummer. Nu voel ik me er weemoedig bij, wellicht verandert dat gevoel in de loop der tijd weer in iets van trots en blijdschap.

2.Golden Years (4:00)
Dit lijkt op het eerste gehoor een overblijfsel van David Bowie - Young Americans (1975). Dezelfde stijl, had zo op dat album gepast. Lekker funky, soul achtig nummer, met een laag zingende Bowie als achtergrond koor, en een mooi luid zingende Bowie als lead vocalist. Erg lekker nummer.

3.Word on a Wing (5:50)
De mooie synth, het prachtige pianospel en fantastische zang van Bowie maken deze afsluiter van kant A tot een zeer prettig einde. In dit nummer krijg ik de indruk dat hij zijn geloof wil verklaren. De zin
Just because I believe don't mean I don't think as well, Don't have to question everything in heaven or hell laat me zien dat hij zijn eigen manier van geloven wil bepalen, en niet zoals het in het boekje staat. Zoals het Bowie betaamt met alles Deze verklaring levert in ieder geval een erg mooi nummer op!

4.TVC 15 (5:31)
Rock 'n roll gecombineerd met een beetje jazzy sound (de bas zorgt daarvoor). Een wat tegendraads geluid wat ik als typisch Bowie noteer. Ik moet er even inkomen, het grijpt me niet meteen. Het is een product van een trip waarin Bowie geloofde dat mensen in een tv kunnen kruipen (of andersom, dat weet ik niet meer precies) Het moet vast een hilarisch, maar ook beangstigende trip geweest zijn. Het is wel een interessant nummer, maar het omarmt me nooit helemaal. De gitaar in het refrein vind ik overigens wel waanzinnig lekker.

5.Stay (6:13)
Het intro doet me meteen denken aan Golden Years. Het heeft weer dat heerlijke soul sausje van Young Americans. Vanuit het intro wordt de song mooi uitgesponnen tot het nummer wat het uiteindelijk moet worden. Het aanstekelijke funky gitaartje gecombineerd met het heerlijke bas geluid maken dat ik niet kan stil zitten op dit nummer. Bowie met zowel hoge als lage vocalen in het refrein, het is een magische combinatie. Hoe meer Bowie's hoe beter

6.Wild Is the Wind (6:00)
Bijn één jaar geleden heb ik hier al eens geroepen dat dit nummer de versie van Nina Simone wegblaast. Daar waren de meningen wat over verdeeld, maar ik blijf die mening vasthouden. Bowie zingt dit nummer zo waanzinnig mooi, daar kan wat mij betreft niemand meer overheen. De muziek vind ik ook betoverend mooi. Jammer dat het maar 6 minuten duurt. in 1999 coverde George Michael deze song ook op George Michael - Songs from the Last Century (1999) in een zeer jazzy versie. Maar tijdens zijn Symphonica tour deed hij een versie die een directie kopie van Bowie was, en die kwam heel erg in de buurt. De bonus cd van David Bowie - At the Beeb (2000) bevat een werkelijk waanzinnige uitvoering van dit nummer. Een hele diepe buiging voor Bowie....

De prachtige hoes (van de LP, de zwart witte dus) is al het eerste wat indruk maakt. Prachtig in zijn simpelheid. Bowie op de top van zijn cocaïne verslaving als the thin white duke. Wel heel erg thin... Kan er soms moeilijk naar kijken. Maar qua inspiratie en uitvoering leed hij er niet onder, sterker nog, hij presteert optimaal!
Het album bevat "maar" 6 nummers, maar is van grote klasse. Veel nummers lijken nog geen 3 minuten te duren, en dat is een goed teken. Door het iets tegenvallende TVC15 is het net geen 5 sterren plaat voor me, maar het komt er wel heel erg dicht in de buurt.

avatar van ricardo
4,0
Volgens mij is golden years ook de enige single die van dit album is gekomen.

avatar van lennon
4,5
ricardo schreef:
Volgens mij is golden years ook de enige single die van dit album is gekomen.


Alle nummers zijn op single verschenen (als A of B kant)

avatar van PUbu
5,0
Wld is the Wind zingt Bowie ook alsof hij zelf de wind is. Lol

avatar van EttaJamesBrown
4,5
Zie het zo. In onzekerheid zoek je naar bakens. Ook David. En hier vindt David bakens die mijn begrip te buiten gaan. Hij overstijgt mij. Neemt mij mee naar plekken waar ik bang ben om te komen. Wegsturen past niet. Hij weet dat. Dit is mijn excuus om goede muziek te begrijpen, te koesteren en uit te dragen. Ik begrijp het zelf ook niet.

kistenkuif
ik begrijp jouw bericht niet.

avatar van davevr
4,5
Vandaag 40 jaar geleden kwam deze uit, tijdloze klasse deze.

avatar van Frenz
5,0
Hmmmm, ik heb maar één Bowie in mijn top 10, dat was deze (er mag maar één album per artiest in mijn top 10, had bijna gezondigd tegen mijn eigen regel), maar om historische redenen heeft hij plaatsgemaakt voor TRAFOZSATSFM (ghe ghe ghe, zelfs alleen met de beginletters istie nog lang). Ik luisterde vandaag nog maar eens naar Station to Station en puur op z'n muzikale merites gaat hij terug op 1.

Het gaat hier schijnbaar om de muziek, toch?

En welke dag beter dan op z'n verjaardag.

avatar van bikkel2
5,0
Low en Heroes komen akelig dichtbij, maar dit is toch zijn meest volmaakte werkstuk m.i.
De drive, de vibe, de songs, zijn zang.........het klopt gewoon allemaal.
Met name als zanger is hij enorm gegroeid,- iets wat op Young Americans al in positieve zin opviel.
Een absolute meerwaarde op dit meesterwerk.

Gast
geplaatst: vandaag om 21:29 uur

geplaatst: vandaag om 21:29 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.