Toto - Toto XIV (2015)

Dus Tambu en Isolation krijgen 6 sterren?

Alsof een waardering uitgedrukt in sterren exacte wiskunde zou zijn.

Metal-D78 kan zich misschien beter eens bezig houden met zijn eigen stemmen, waarbij bijvoorbeeld Tom Petty - Wildflowers met 5* niet in zijn top 10 staat en Marillion - Clutching at Straws met 4,5* daar wel in te vinden is.

Het is toch merkwaardig in een en dezelfde post een album maximaal te waarderen en vervolgens aan te geven dat het bewuste album minder is dan andere albums van dezelfde band die dezelfde score zijn toebedeeld?

Een best prettige plaat eigenlijk. Er had wat mij betreft wel iets meer pit in mogen zitten maar het is zeker de moeite waard. Toch wel enigszins verrassend. Ik kan begrijpen dat de echte Toto-fanaat (ik zou me zelf liefhebber noemen) hier erg enthousiast van is geworden.

Wat is daar dan eigenlijk zo merkwaardig aan?

Je hoort een fantastisch album, vindt dat het 5 sterren waard is en je verduidelijkt die stem meteen door het ook nog in de context te plaatsen van andere albums van dezelfde band. Niks merkwaardigs aan.

Wat wel merkwaardig is, is dat daar op gereageerd wordt met een 'slaat zichzelf voor de kop' emoticon. Alsof alle albums met 5 sterren tot op een miljardste ster na de komma evengoed moeten zijn terwijl de site maar toelaat per halve ster te stemmen.

Niet alle 5* albums zijn exact even geweldig. Lijkt me niet zo moeilijk te begrijpen.

Ik heb ook meerdere albums van Marillion op een 5 staan en daarin vind ik er uiteraard ook weer 1 de beste van en 1 de minste. Dat is ook logisch lijkt me. Niet elke 5 (of 4 of 3 of 2 of 1) is precies tot op de komma even goed. Wat dan op zich wel vreemd is dat hij ook nog de albums Tambu en Isolation beter zegt te vinden en deze staan op een 4,5.

maar goed waar maken we ons druk om

Inderdaad. Bij mij zal er overigens ook wel ergens een inconsequentie te vinden zijn tussen een uitspraak en mijn stemmen.

Toto fanaat ben ik ook nooit geweest maar heb een aantal albums uit de late 70's en begin 80's altijd prima weten te waarderen. Muzikaal gezien top en smaakvol. Op de een of andere manier (andere muzikale afslag!) ben ik afgehaakt en is Toto naar de achtergrond verdwenen. Ik heb de band dan ook niet meer gevolgd. Natuurlijk heb ik dit nieuwe album geluisterd (mooi hoog gemiddelde) en hoor ik nog steeds die kwaliteit maar het pakt me niet. Wellicht luister ik te subjectief. Het blijven vakbazen maar 'the thrill is gone'.

Bij jou? Lijkt me sterk

Vind het wel interessant hoe je hetzelfde album dan compleet anders kan ervaren. Zoals jij zegt 'the thrill is gone', kan ik me dan weer helemaal niet in vinden. Ik vind het er juist er van af spatten. Altijd interessant fenomeen.

Ik snap Broem wel. 'The thrill', zoals die op vroegere albums altijd wel aanwezig was, is nu slechts sporadisch te ontdekken. Het spettert slechts hier en daar (Running out of time, Burn, Holy war, Orphan) maar dat is te weinig om het hele album aan op te hangen. En wat mij betreft staan er ook gewoon een aantal miskleunen tussen (All the tears that shine en The little things).

Welk oud album heeft dan voor jou wel als geheel die "thrill"?

Voor mij ISOLATION met een heerlijk spetterende Lukather!
( maar ook Hydra waar alles wat Toto is in elkaar valt)

Van de albums die ik ken en in huis heb zijn dat The seventh one (op You got me na) en Isolation. Ik heb me sinds kort voorgenomen om de eerste Toto albums ook eens wat nader te onderzoeken. Daarvan heb ik Turn back laatst geluisterd en ik moet zeggen dat die ene luisterbeurt me meer voldoening gaf dan deze laatste van Toto.

Ook eens even reageren op dit nieuwe Toto album. Na vele keren dit album beluisterd te hebben moet ik zeggen dat alles klopt aan dit album. Sterke melodische nummers, schitterende gitaarsolo's van Steve Lukather, subliem piano en synthesizer spel van David Paich en dan natuurlijk die heerlijke stem van Joseph Williams. Vele malen beter dan die rot stem van Bobby Kimball. Dit album vind ik een pareltje. Geen enkel slecht nummer. Zeer gevarieerd. Minstens zo goed als Toto IV en The Seventh One.

Volgens mij moet ik het ook afzetten tegen die tijd (mijn leeftijd wellicht) en mijn muziekbelevening in die tijd. Ik ben Toto gaan volgen vanaf hun debuut en ben ongemerkt afgehaakt halverwege jaren 80. Niet omdat het toen slecht werd maar omdat mijn muzikale interesses aan het veranderen waren. Ik herken de kwaliteit van Toto op dit album echt wel, net als bv op het laatste album van Pat Travers. Ook zo'n voorbeeld waar ik in de 70's en 80's aardig aan verknocht was maar ben kwijt geraakt. Retro Rocker laat echt wel horen waar Pat Travers befaamd om is en dat doet Toto met dit nieuwe album ook. Geen kwaad woord erover maar het is een album waar ik niet vaak naar zal pakken in de toekomst. Vanochtend nog maar eens IV, Fahrenheit en Isolation op de draaitafel gelegd. Gewoon goed maar ook beetje melancholisch. Die thrill ga ik met het nieuwe werk niet meer krijgen.

haha leuk Broem die laatste zin.....Die thrill ga ik met het nieuwe werk niet meer krijgen.

Ik blijf dit een briljant album vinden. Great Expectations blijft mijn favoriet. Running Out Of Time en Burn zijn geweldig. Geen fillers wat mij betreft. Dus de thrill krijg ik persoonlijk zeker wel met dit album... Overigens heeft iemand nog verwijzingen ontdekt in de album cover?

Het album begint direct lekker stevig. Dit wordt voort gezet met het nummer Burn wat een fijn rustig einde heeft. 21st Century Blues klinkt echt vertrouwt. Dit nummer heeft de herkenbare Toto sound welke mij zo aanspreekt. Dit geld ook voor Unknown Soldier (For Jeffrey). Goede samenzang en lekkere gitaar. The Little Things is een primma ballad, Chinatown begint met een mooi intro en het nummer doet me aan de muziek van The Alan Parsons Project denken. Kortom persoonlijk vind ik het een fijn album wat vast de komende tijd vaak beluisterd gaat worden.

Fijne plaat, ik mis Kimball wel een beetje, maar verder niks te klagen eigenlijk. Veel afwisseling, lekker gepolijst, genoeg gitaar, genoeg gelikte koortjes, veel knipogen naar het verleden en toch niet in de jaren 80 blijven hangen. Meestal is de tweede plaat met Joseph Williams beter, dus ik hoop op een vervolg

Als Kimball nou eens wat meer rust zou nemen en aan zijn stem zou werken...
Voor studio-werk schijnt hij het nog wel te kunnen en daar kan ook wel wat aan gepolijst worden. Maar zijn stem is te ver achteruit gegaan om nog live goed mee te kunnen doen. Maar als ik oudere albums luister dan merk ik wel dat de classics met zijn vocalen echt nog steeds heel erg mooi zijn en indruk maken. Dus dan vind ik het ook wel jammer. Joseph Williams laat bijvoorbeeld op 'Orphan' horen dat hij krachtig en ook wel wat rauwer kan zingen, maar Kimball kon dat in zijn hoogtij dagen allemaal moeiteloos. Van krachtig tot subtiel. Hij had ooit echt wel een rockstem, maar tegenwoordig is het meer schreeuwen en uithalen (helaas).

Leuk hoe smaken kunnen verschillen
The Little Things vind ik wel mooi, maar All the Tears That Shine vind ik echt prachtig. Het refrein is echt magisch!

Voor mij een verrassend album.
Na Falling in Between had ik Toto eigenlijk afgeschreven, maar ik moet zeggen dat dit album mij bevalt.
Als beste nummer staat voor mij duidelijk Burn op nummer 1.
Ik ga hem nog wat vaker beluisteren en dan kan ik een meer gedegen oordeel geven, maar voorlopig krijgt dit album 4 sterren van mij (en dat had ik nooit verwacht).

Naast de mindere nummers is het vooral de verschrikkelijk productie die me tegenstaat. Ik snap daar helemaal niets van. Zoveel studio-ervaring bij elkaar.

Op youtube is de dvd van The Making of XIV te vinden, voor diegenen die de dvd niet hebben, zoals ik.
Valt op dat de naam van Carlock geen één keer genoemd wordt door de bandleden. Terwijl het wel uitgebreid gaat over Michael McDonald die een paar woorden meezingt.

Ja, heb het gezien. Erg leuk
Michael is natuurlijk wel wat bekender dan Keith, daarom zou het een grotere eer zijn om hem erbij te hebben. Ik denk dat ze het daarom meer over Michael hebben.

Dat zal best, maar de naam van Carlcok wordt geen één keer genoemd in het halfuur door de rest van de band... Vind het nogal vreemd omdat het verder wel uitgebreid gaat over hoe goed men elkaar wel niet vindt enzo.
Ik was wel benieuwd geweest naar wat meer echte making of opnames: meer beelden+audio vanuit de studio, de totstandkoming van nummers.

Nou ja in de EPK van Toto XIV zegt David Paich op een gegeven moment wel: "Having Keith Carlock in the band is a blast of fresh air. His sound is so definitive and sexy and big and just right (of bright?). I think it's a huge part in defining Toto's sound on this album".

Maar het valt me wel op dat de focus voornamelijk ligt op de 4 heren, ook als je kijkt naar de promo-materiaal voor de posters en online en zo. Dat kan ook een stukje marketing zijn vanuit de platenmaatschappij.
De bezetting is daarnaast ook wel heel veranderlijk; mogelijk wil de band en/of de platenmaatschappij het niet nog ingewikkelder maken voor het publiek wat niet zo bekend is met hoe het allemaal is verlopen de afgelopen jaren. Herkenbaarheid is heel belangrijk denk ik.

Maar afgezien hiervan heb ik begrepen dat hij ook nog speelt met Steely Dan deze zomer.

Carlock is er inderdaad niet bij. De vier heren, ook met z'n vieren op de promofoto's, zijn de officiële bandleden. De andere muzikanten staan op de loonlijst.

In de eerste 2 minuten geeft Lukather toch wel even een steek onderwater naar Bobby Kimball hoor, zonder zijn naam te noemen.