Sufjan Stevens - Carrie & Lowell (2015)

En zo is het Lura.

"Good music gives you goose pimples" hoorde ik Black Francis ooit zeggen. Nou, hier krijg ik kippenvel van. Prachtplaat!

Mooie plaat, prachtige sfeer. Zijn gitaarspel en stem doen me soms wat aan William Fitzsimmons denken. Ga er dit paasweekend eens goed voor zitten, zodat ik een goede beoordeling kan geven.

Opvallend veel goede reviews. Ik vind dit eigenlijk het archetypische beeld van de singer-songwriter met hoedje. Het gevoelige stemmetje, het minimalistische getokkel en de o zo emotionele teksten.

Neem nou 'prijs'nummer Should Have Known Better:
I should have known better
Nothing can be changed
The past is still the past
The bridge to nowhere
I should have wrote a letter
Explaining what I feel, that empty feeling

Wat een nietszeggende kijk-mij-eens-zielig-zijn-tekst. Dat is vooral zonde gezien de persoonlijke en daadwerkelijk emotionele boodschap die achter de plaat zit.

't Is niet allemaal kommer en kwel en (delen van) sommige teksten zijn echt wel mooi, maar ik moet eigenlijk vooral aan Hans Teeuwen denken: Hans Teeuwen - Singer Songwriter - YouTube

Ik herken ergens wel wat je zegt. Maar het is één kant van de meerdere gezichten die Stevens heeft. En dat dit dan een rouw album is omdat je moeder gestorven is, dan mag dat van mij dan ook wel.

Ik moet zelf wennen aan dit album. Ik heb af en toe associaties met Art Garfunkel en das nie altijd mijn muziek. Ik neig toch wat meer naar zijn 'toeters en bellen' muziek. En ik mis hier zeer zijn bijbehorende vrouwelijke achtergrond koortjes..

Maar nogmaals, het verhaal achter dit album geeft ook geen redenen tot 'Toeters en Bellen'..

Sommige instrumentale stukken zijn zeer mooi..

En het is Lente !

Sufjan Stevens heeft geen hoedje, Sufjan heeft vleugels. En Giel Beelen heeft hem ook nog niet opgepikt...

Sufjan Stevens wegzetten als een soort 3FM singer songwriter. Het doet pijn aan m'n ogen. Snel deze plaat weer opzetten.

Hehe, Sufjan stevens een stereotype singer-songwriter? Ik kan geen enkele artiest bedenken die qua stijl maar een klein beetje op hem lijkt. Zo origineel in zanglijntjes, teksten en met name sfeer.

Het is niet geheel nieuw wat hij doet. Maar dat is in de pop/rock ook al niet meer het geval.
Sufjan overtuigd in ieder geval. Hij geeft de nummers een mooie melanchonische vibe. De arrangementen zijn sober, maar wel raak. En hij heeft een erg prettige stem die uitstekend past bij dit werk.
Hij is in ieder geval niet op zoek naar een breed publiek. Stereotype is hij niet, neen, deze man heeft best iets eigens, ondanks dat de stijl niet vernieuwend is.

Sufjan is bij uitstek een typische 3fm megahit artiest. Ongeinspireerde gekopieerde arrangementen, makkelijke en overduidelijke symboliek in zijn teksten en iedere plaat weer hetzelfde liedje. Ja bizar dat 3fm dit nooit eerder heeft opgepikt. Hij is wel niet beter dan een van de beste bands van Europa, genaamd Kensington, van hen kan hij nog veel leren.

Ironisch bedoeld, neem ik aan, of meen je dit serieus?

Toch geef je 4,5*. Snap overigens niets van je bericht.
Vroljke Pasen gewenst.

Moet ironisch bedoeld zijn. Als is die 4,5 ook niet te verklaren.

Serieus? Gaan we dit écht even hoog waarderen als Illinoise?

Natuurlijk is dat sarcastisch. Sowieso Sufjan een typische singersongwriter is wel erg kort door de bocht. Nee ik ben erg onder de indruk van dit album, terwijl de voorgangers me allemaal net niet wisten te raken. Ik vond ze wel mooi, maar was nooit echt helemaal onder de indruk, deze bevalt me erg goed.

Erg mooi album met een prachtig openingsnummer

Daarom word ik alsnog bij de lurven gepakt door deze mooie plaat.

Illinoise (2005) is erg mooi maar stilistisch een heel ander verhaal. De breed gedragen hoge waardering, minus de jouwe, is misschien ook een blijk van waardering voor de veelzijdigheid en durf van Stevens?

Should Have Known Better wordt met de luisterbeurt mooier en mooier. Hoe halverwege de elektronische klanken meer naar de voorgrond komen en perfect in het nummer passen, prachtig!

Overigens een prachtig stukje tektst uit dit nummer

I should have known better
Nothing can be changed
The past is still the past
The bridge to nowhere
I should have wrote a letter
Explaining what I feel, that empty feeling

Don’t back down, concentrate on seeing
The breakers in the bar, the neighbor’s greeting
My brother had a daughter
The beauty that she brings, illumination

Dat kreeg ik bij een andere plaat die ik minder waardeer ook te horen: 'de breed gedragen hoge waardering'. Maar die vlieger gaat niet op voor RoyDeSmet. En dat is maar goed ook.

Om maar eens lekker tegendraads te doen: ben ik nou echt de enige hier die echt onder de indruk blijft van dat titelnummer? Dat minirefreintje is iedere keer weer ongelooflijk ontroerend - extreem hoopvol en extreem treurig tegelijkertijd. Doet iedere keer weer een beetje pijn, dat nummer.

Het is de twist in dit nummer, van wanhoop naar enigszins hoopvol, die instrumentaal echt briljant begeleidt wordt.

Het kan niet anders dan dat dit voor mij de song van het jaar wordt.

Precies dit ja.

Wel mooi om te zien dat Vlad de zelfde tekst aanhaalt als Chevy, maar dan met een totaal andere lezing.

Ik heb het album niet beluisterd dus het is best mogelijk dat de eenvoud van de tekst in perfecte harmonie is met een briljante instrumentale begeleiding. Maar als ik puur naar die tekst kijk, vind ik het niet bepaald een ingenieus, subtiel stukje poëzie...

Ik heb dat met Eugene. Wat een prachtig klein lief liedje is dat zeg. De titelsong mag er inderdaad ook zijn.

Tering mooi album zeg.

Het doet mij denken aan zo'n Facebook-post van een 12-jarig meisje met een foto van een steiger erbij. "The past is still the past"

Of neem nou die laatste zin: The beauty that she brings, illumination
Ik vind het een vrij willekeurige zin. De honger die ik laatst had, broodje kroket

Mooie zou ik vinden: See the illuminating beauty that she brings
Heb je gelijk de koppeling met de eerste zin van het strofe.

Afijn, weer genoeg gebromsnord vandaag.

Dat vind ik juist één van de mooiere zinnen uit het liedje, dat voor de rest inderdaad een beetje lijdt onder zijn tekstuele simpliciteit (vind het sowieso het minste nummer van de plaat denk ik). De zin die je daarna als voorbeeld aanhaalt klopt ook niet helemaal, aangezien de "illumination" natuurlijk terugslaat, of een bijstelling is, op de "beauty", in tegenstelling tot de kroket en de honger uit jouw voorbeeld. Overigens ook niet zo'n rare vorm van zinsbouw hoor, er zijn heel veel nummers te bedenken waarin de schrijver hetzelfde doet.

Heb ik ook weer mijn portie van mieren bevredigen gehad vandaag.

Mooie plaat, krijg er wel een beetje de Bon Iver vibe van. Dus die heb ik er na even opgezet. Zal 'em de komende tijd nog wat meer beluisteren.