Sufjan Stevens - Carrie & Lowell (2015)

Idd. De Bon Iver vibe. Dat heb ik ook soms met deze plaat.

Maar toch ben ik in gevecht met dit album. Soms is het zo wonderschoon dat ik stop met de dingen waar ik mee bezig ben en alleen maar luister. En dan, na een tijdje, dan verdwijnt het weer naar de achtergrond omdat het in wat gezwijmel op de achtergrond verwikkeld raakt.

De muziek gaat van getokkel op een banjo tot diepgaand ambiente gelaagdheden. Zijn stem kan van wat gefluister overgaan in een diep huilend verdriet.

Tekstueel heb ik me nog niet echt geconcentreerd op de inhoud. Voor mij is een zangstem altijd een onderdeel van de muziek. Ik beschouw de stem dus ook als een instrument. Later komt de tekst wel eens.. Maar mocht mijn moeder te komen overlijden dan mag 'Death with Dignity' afgespeeld worden.

Ook heb ik weleens de neiging om bij vele nummers een basgitaar erbij te pakken - ik hoor bijna geen bas - en de baslijnen mee te spelen omdat ik hou van een goede grondtoon/het basgeluid op zich. Het kan die balans aan een nummer geven wat het nodig heeft en dan wordt het me hier soms wat te iel.. En toch komt hij er ook weer mee weg. Het kan hier.

En het is me nog steeds niet gelukt om het gehele album te beluisteren. Ik haak nog vaak af op 2/3 van het geheel. Maar toch zet ik hem elke keer weer opnieuw op.

Dat houdt in dat het me boeit, dat ik nog niet alles bevat, nog niet alles in mijn oren een plaatsje kan geven.

Een mooie strijd om de aandacht van mijn luisteren. Hier wil en mag ik nog lang de tijd voor nemen.

Maar dat verdient dit album dan ook volledig.. Knap van deze zeer intrigerende muzikant !

Zegt Sufjan nou het woord "fuck" richting het einde van No Shade in the Shadow of the Cross?

Jeetje mina, 50 weesgegroetjes zullen niet genoeg zijn voor boetedoening.

Ik weet in ieder geval dat ik mijn kinderen niet naar pop of folk moet laten luisteren.

En nu zonder ongein, fijne plaat. Rustgevende melodieën en lekker compact. Daar houd ik wel van.

De boef zingt zelfs over masturberen. Ongehoord.

Dit soort albums zouden ze moeten verbieden !
Wat een vunzigheid..... bah ! ...........

Sufjan Stevens de biecht in, en heel snel. Valt hij überhaupt nog te redden?

Een beetje hiphop op zijn tijd, laat ze tenminste kennismaken met het echte leven.

Wel een beetje serieus blijven jongens!

Hiphop is voor de brave mens.

Heerlijk album, wegdromen. Knap; zonder drums en bastonen.

Het is niet zo heavy inderdaad... (of heb je die al vaker gehoord?).

Dit album is te goed voor flauwe grapjes

Maar eh, heb jij nou ineens een volle ster bij je oorspronkelijke beoordeling gedaan?

Goed gezien FRNKY. Alleen heb ik daar al wel een serieuze (!) toelichting bij gegeven op pagina 5.

Dit doet me denken aan Kings of Convenience en de daarbij aan vast klevende saaiheid.
Ik zou losse nummers kunnen waarderen maar een geheel album is me echt teveel, ik word serieus loom van dit soort muziek

Saai zou ik het album niet noemen. Ik vind het een mooi verstild en breekbaar kleinood dat je gewoon niet te vaak moet beluisteren en zo ja dan wel op het juiste moment want anders draai je het aan scherven.

Dat heb ik dus precies ook met Kings of Convenience....
Op zijn tijd best aardig maar vaak iets te rustig/kabbelend/eentonig

Wellicht is het gewoon niet mijn genre, dat zou ook kunnen

Sufjan Stevens heeft me nog nooit teleurgesteld, maar dit is toch wel weer een album van het hoogste niveau. Sobere instrumentatie van gitaar, banjo en electronica begeleidt de overpeinzingen van de rasartiest, die als geen ander in staat is om sfeer en klank en melodie met elkaar te verbinden. Kippenvel als dat koortje invalt in 'Should Have Known Better'; prachtig zoals 'Fourth Of July' stemmig meandert en het miniatuurtje 'No Shade In The Shadow Of The Cross' is huiveringwekkend mooi. Wat een pracht allemaal. Sufjan Stevens blijft in staat om bijzondere platen af te leveren, maar eens in de zoveel tijd overstijgt hij zijn eigen hoge level.

Dat zijn inderdaad de drie beste nummers, met als hoogtepunt 'Should have known better': song van het jaar!

Ik ben om! Wat een mooie, tere liedjes staan er op dit album! De sobere instrumentatie in combinatie met de koortjes en ambient brengen me regelmatig in verlichte toestand.

Dit gaat richting een top 10 notering beste albums van 2015. Terecht !!

elliottsmithisch

Wat een fantastisch album nu al. Die drie kwartier zijn zo voorbij!

Prachtig sfeervol, gevoelig, melancholisch album.

Dit is best wel een geweldig album, zo minimalistisch, maar o zo sfeervol en meeslepend.

Inderdaad! Prachtig album.

Sufjan krijgt wel heel veel veren in z'n reet, zeg. Ben ik de enige die dit album een tikkeltje vind vervelen na een tiental luisterbeurten? Iets meer afwisseling in instrumentatie had het album voor mij toch wel goed gedaan denk ik. Ik heb zo het gevoel dat veel (heel hoge) stemmen vooral gebaseerd zijn op tijdelijke lyriek. Het gemiddelde ligt nu bijna op Illinoise-niveau, wat ik niet helemaal terecht vind. Ik heb, hoe mooi de liedjes soms ook zijn, geen tijdloze klassiekers als Casimir Pulaski of John Wayne kunnen ontdekken (als je begrijpt wat ik bedoel). Of ik ben gewoon in een zeikbui...

eens met dit

Nee hoor Daniel, je bent nog erg aardig vind ik. Ik snap echt niet wat men in dit album ziet. Na jaren van af en toe proberen heb ik nu eens een heel album album van Sufjan een paar malen aandachtig in zijn geheel beluisterd. Dat waren bepaald niet de meest memorabele luisterbeurten. Ik houd niet van fluistermuziek en de muzikale begeleiding slaat wat mij betreft al helemaal als een tang op een varken. Dan hoef ik al niet eens meer te weten waar het album over gaat. Allemaal leuk en aardig een album over je overleden moeder, maar als het thema volledig ondersneeuwt in warrige muzikale en vocale brouwsels dan schiet je je doel voorbij. Ik ben zeer van de singer/songwriter muziek, maar ik kan wel een paar honderd betere songwriters opnoemen. Maar misschien ben ik wel in een zeikbui.

Ik denk het wel, Henk

Ik denk het niet . Hendrik68 en Sufjan, dat werkt toch niet echt samen, met alle respect overigens voor de smaak van de eerste.

Voor alle duidelijkheid. Ik bedoelde dat hij gewoon in een zeikbui was