Sufjan Stevens - Carrie & Lowell (2015)

euh, ik bedoelde dat mijn reactie nogal laat komt aangezien de plaat al enkele maanden uit is...

vind jouw stelling omtrent slechtste plaat van het jaar nogal overtrokken, maar een zekere poëtische zin voor overdrijving ben ik van Nederlanders wel gewoon

anyway, laten we hopen dat sufjan stevens gracieus oud wordt en nooit vervalt in het gezeur en gezaag dat zo kenmerkend is voor een aantal van jouw favoriete artiesten. en laten we hopen dat hij het in zich blijft hebben om zichzelf uit te dagen en zijn muziek te vernieuwen.

nog een tip: als je dit al vreselijk vindt ga dan vooral niet naar "the age of adz" van hem luisteren. ik vrees dat dat jouw ondergang zou kunnen worden

Ik had al een aantal platen van hem geprobeerd. Zoals het veelgeprezen Illinois, daar kwam ik niet tot het einde. Ik besloot het dan nog een keer te proberen met dit album. Met heel veel moeite een paar keer uitgeluisterd. Dus wees niet bang, ik ga hem niet meer beluisteren. Alle albums express laag waarderen daar is het mij zeker niet om te doen. Dus wees niet bang. Het is zeker geen bashen, ik heb het serieus geprobeerd, maar het is hem niet geworden.

omdat jij klein bent en de rest groot is..

grappig, die reactie van oceanvolta

en ff serieus, Hendrik68, voel je niet aangevallen. ik vond jouw reactie dat dit de slechtste plaat van 2015 zou zijn gewoon een beetje frappant.

Ik voel me sowieso niet aangevallen, dat kan niet met woorden. Iemand die door een paar woorden op MM in de war raakt moet geholpen worden.

Slechtste van het jaar? Je kunt het ook positief zien: er zijn genoeg albums waar ik niet eens aan begin, omdat ik van tevoren weet hoe beroerd dat is. In die zin zijn er absoluut mindere platen gemaakt. Maar omdat ik daar al helemaal niet aan begin kan ik er ook niet op stemmen.Ik heb het nu in ieder geval wel geprobeerd. En ik geef niet lager dan 2 sterren. Daarvan heb ik dit jaar 4 uitgedeeld en van die 4 is voor mij dit de minste. En als andere die mening niet delen en mij direct onzin uit vinden kramen, prima. En dan is mijn top 10 maar kut. Het zij zo. Vind het zelf altijd wat goedkoop en stijlloos om andermans top 10 erbij te halen, maar ook dat is slechts een mening en geen aanval.

Ik ga nu 2 sterren geven op jouw nummer 1 album. Lekker puh.

Daar zal Hendrik van wakker liggen denk ik. En Bob Dylan ook, die trekt dat niet. Dus niet doen
-Sprayit-, je maakt er mensen verdrietig mee.

Ik ben ook niet zo'n liefhebber van dit album, en ik ben het ook wel eens met Hendrik's bedenkingen over zijn zang. Daar hou ik ook niet zo van. Wel kan ik af en toe smullen van zijn melodielijnen, vandaar dat ik wat minder moeite heb om iets van hem op te zetten en dat ik iets hoger zit in mijn beoordeling.

Dat men zijn manier van zingen niet kan waarderen begrijp ik, maar over de kwaliteit van de liedjes op dit album kan geen misverstand zijn, die zijn gewoon top en behoort het album tot een van de beteren van dit jaar.

Wauw. Sommige mensen moeten echt leren dat een beoordeling van een plaat nog altijd subjectief is en toch wat langer dan 5 seconden nadenken voordat ze hier een bericht plaatsen. Dat het iemands ding niet is mag verkondigd worden aan heel de wereld, maar enkele reacties als "wat een zeurplaat." lokken gewoon van deze onnodige 'discussies' uit. Ik durf die personen zelfs geen muziekliefhebbers te noemen. Het mooiste aan muziek is dat er zoveel variatie in bestaat en dat niet iedereen naar hetzelfde moet luisteren. Allemaal oké, als je Sufjan maar niets vindt. Maar: "It's better to create something that others criticise than to create nothing and criticise others."

Voor mij mag Sufjan er van deze nog 10 maken in ieder geval. Prachtige, emotionele, melancholische muziek met zeer veel gevoel. En nu ga ik de nieuwe Iron Maiden opzetten.

Een werkelijk kortzichtig en dom bericht. Misschien had je wat langer dan 5 seconden moeten kijken naar waar u dit bericht post: een muziekdiscussieforum. Dat betekent ook dat, zelfs in niet te missen bewoordingen, een plaat mag worden bekritiseerd. Juist omdat muziekliefhebbers wel eens wat proberen wat ze niet ligt en juist omdat het posten van alleen maar positieve berichten niet noopt tot discussie. Als je daar niet tegen kunt, heb je hier mijn inziens niks te zoeken. Of de gegeven onderbouwing wel of niet overtuigend is, is weer een ander verhaal, maar kom dan niet met dit soort moraliserende bullcrap aanzetten. Motiveer liever waarom je iets wel of niet mooi vind.

Je begrijpt me verkeerd. Uiteraard mag er gediscussieerd worden, ik zeg toch dat meningen verkondigd moeten worden. Maar in de manier waarop mag gewoon veel meer tijd gestoken worden. Sommige mensen posten hier gewoon berichten om anderen op stang te jagen en niet om een discussie aan te gaan. Om een interessante discussie te krijgen is een onderbouwing noodzakelijk en wanneer deze, zoals bij enkele berichten hier, niet aanwezig is dan loopt het niet uit op een discussie maar op nodeloos gebash op elkander. Alsook, doe ik meestal niets anders als motiveren waarom ik apprecieer of minder apprecieer. Er zijn berichten genoeg van mij te vinden om dit te bewijzen. Hopelijk is dit wat duidelijker en anders, excuses.

Helemaal duidelijk Olsen. Als je niet positief bent dan ben je geen muziekliefhebber. Daar laat je geen enkele twijfel over bestaan. Ik vraag me alleen af. Wie jaagt wie hier nou op stang? Ik geef mijn mening die ik in april al duidelijk heb onderbouwd en dus ben ik geen muziekliefhebber. Een ander haalt mijn top 10 door het slijk. Kan me allemaal niet schelen, als het je dag maakt, dan graag, want ik wil graag blije mensen. Maar ik vraag nergens om.

Dit schreef Misterfool over een van mijn favoriete platen:
Heb ik zijn top 10 even in de mangel genomen toen? Heb ik hem "geen muziekliefhebber" genoemd? Nee natuurlijk niet. Het is zijn mening en die accepteer ik. Dat is het verschil en dat is wat Misterfool bedoelt. Denk ik. Ik heb niks tegen Stevens en ook niet tegen de mensen die hem wel waarderen. Het is een paar noten en een stem die me niet bevallen. Meer is het niet.

Leuk en prettig aan muziek en veel andere kunstsoorten is juist dat het soms niet uit te leggen is waarom men iets goed vindt of juist helemaal niet, het is geen wetenschap. Soms smaakt iets gewoon niet, zonder dat daar een uitgebreide analyse op losgelaten hoeft te worden. Het is een gevoel.

Dit soort 'discussies' zijn cliché's geworden op MuMe. Haantjesgedrag, overtuigd zijn van.. en altijd nergens toe leidend.

Voortschrijdend inzicht: ik erken de kwaliteit van dit album maar net als bijvoorbeeld met het werk van Cohen en Drake, beluister ik deze schijf van Sufjan Stevens nog slechts mondjesmaat omdat ik de songs muzikaal weinig verrassend en tekstueel erg persoonlijk vind. Het gebodene beklijft bij mij daarom nauwelijks en dat kost een half sterretje.

Heel herkenbaar hiero! Zat zelf eerder aan 3* te denken, maar ben geen zeur van huis uit. En dit een enkele keer opzetten kan geen blijvend kwaad. Verandering van spijs doet immers eten. Onder omstandigheden** kan immers bijv Sigur Ros klinken als kattengejank en dat wil je ook niet te lang horen

** voordat iemand gaat lopen sniechelen: "onder omstandigheden" = in een bepaalde stemming; en de omstandigheden bepalen dan weer de stemming

Dat is helemaal niet wat ik bedoel en ik had het ook zeker niet persoonlijk op jou. Het bericht dat me aanzette om mijn bericht te posten is intussen verwijderd. De reden daarvoor ken ik niet, en daar wil ik ook niet dieper op ingaan, maar het was zo'n soort bericht dat eerder aanstootgevend kan zijn. Ik accepteer meningen, zij het positief of negatief, maar het moet toch ook gewoon op een bepaalde manier gebeuren waardoor duidelijk gestaafd wordt dat het slechts een persoonlijke mening is en niet alsof je voor de hele samenleving spreekt. Nogmaals niet persoonlijk op iemand gericht.

Hij luistert weer heeeeeel fijn weg, zo fijn!

+1

Ik vind het ook een wat saaie plaat en dat komt met name door de zang en de hier en daar wat lullig klinkende electronica. Bij All of Me Wants You wordt ik voor het eerst geraakt door de muziek. Het Antlers-achtige Drawn to the Blood vind ik ook mooi; de zweverige electronica past ook mooi bij het onderwerp van de plaat. Hierna kabbelt het voor mij door naar het einde. Er gebeurt muzikaal te weinig dat me bij de les houdt.
Maar ja, die teksten hè, die zijn echt aangrijpend. Je voelt de leegte en in die zin lijkt de begeleiding wel gepast, hij raakt me alleen niet.

Zoals altijd levert Sufjan weer een uitstekend, knap en integer product, maar toch mis ik de magie van Illinois, Michigan en Seven Swans.

Ik moet aan Berlin van Lou Reed denken. Briljant gearrangeerd en pijnlijk beklemmend, maar voor mij niet een plaat om vaak te draaien.

Uitzondering is het prachtige All of Me Wants All of You, dat zich als tranentrekker kan meten met bijvoorbeeld Casimir Pulaski Day, waarin ook al zo prachtig het aardse en het hemelse, het alledaagse en het metafysische tegenover elkaar werden gezet. Alleen al zo'n regeltje als "You checked your texts while I masturbated"...

Nou én...denk ik dan. Goed voorbeeld van het soort persoonlijke ontboezemingen waar ik niets mee kan. In de 3e persoon enkelvoud zou dat al heel anders klinken, meer verhalend. Je vergelijking met Berlin van Reed kan ik me wel voorstellen. Deze plaat misstaat idd niet in een rijtje van integere maar wel erg treurige albums. Ik put er geen troost uit, hoe mooi een aantal songwendingen ook mogen klinken. Helaas terug naar de winkel in de 2e handsbak voor een 'blije' liefhebber. Eind goed.

Mooi, mooi, mooi!! Zal hoog eindigen in de jaarlijstjes.

Toch maar mooi album van het jaar van de Vaderlandse Popcritici .

Goed voorbeeld van hoe mensen iets heel anders kunnen interpreteren. Nooit in me opgekomen dit te zien als een persoonlijke ontboezeming. Wel als schetsen van een situatie/relatie/moment. Als je dit soort zaken schaart onder persoonlijke ontboezeming vind ik 3 sterren ongekend hoog.

Zelf doe ik er trouwens een halfje bij.

Dit slaat voor mij wel de spijker op z'n kop.. Het album nu een aantal keer gedraaid en het blijft een beetje eentonig in z'n gefluister en downtempo muziek.. Niks mis met eentonigheid als het goede nummers zijn (ik zal de laatste zijn die zegt dat Pink Moon niet een beetje eentonig is), maar ik hoor het bijzondere er niet in, het woord 'warrig' vind ik op zijn plaats.

Ik pak liever nog een keer Illinois/Michigan/Age of Adz erbij.

Wat een ongekend saaie plaat vind ik dit zeg. Zelden een muzikant gehoord wiens voornaam z'n muziek zo treffend omschrijft. Elk liedje wordt in hetzelfde lage tempo gespeeld en ingezongen zonder enige vorm van dictie of emotie. En zo kabbelt het album maar voort, zonder ook maar 1 memorabel moment of melodietje dat blijft hangen. Nee, dit soort muziek is duidelijk niet voor mij gemaakt.

Even voor de duidelijkheid: dit is mijn mening, zo ervaar ik deze plaat. Ik wil hier alleen maar mee aangeven dat ik niet snap hoe dit album van het jaar kan worden bij de OOR en ook hier hoog zal prijken in de jaarlijst. Maar dat zegt iets over mijn smaak, niet over de smaak van al die mensen die dit wel een goede plaat vinden.

EDIT: ik bedenkt me opeens een reden waarom ik dit zo saai vind. Er zit geen enkele vorm van ritme in de nummers. Geen drums/percussie, niet of nauwelijks bas. Als dat er wel in had gezeten denk ik dat ik dit al iets genietbaarder had gevonden.

Wat ik dan niet snap, waarom begin je aan een plaat waarvan je op voorhand al weet dat je het niks gaat vinden? Ik ga ook geen Opeth luisteren.

Eenvormig/eentonig kan ik wel snappen. het is een plaat die erg blijft hangen in een trieste, ingetogen sfeer. Het bijzondere zit'm met name in de gevoelige, pijnlijke teksten. Carrie & Lowell komt op mij over als een buitengewoon persoonlijk en geloofwaardig album. Een mooie weergave van een rouwproces. Qua instrumentatie wil ik daarbij ook nog wijzen op de organische wijze waarop akoestisch gitaargeluid vermengd wordt met elektronica (Fourth of july )

Het tweede gedeelte van de kritiek snap ik daarentegen een heel stuk minder. Warrig? Nee, absoluut niet! Juist overduidelijk een plaat met een vooropgezet plan. Akoestische folk met hier en daar wat ambient. Tekstueel gaat het over jeugdherinneringen en rouw. Ik vind ook dat er door de plaatsing van de nummers een mooie opbouw bestaat tussen pijnlijke momenten en warme nostalgie(The Only Thing, al heeft ook dit nummer een trieste tekst). Juist een enorm gefocust album, waar, ondanks de zware emoties achter de nummers, erg goed over nagedacht is!