Sufjan Stevens - Carrie & Lowell (2015)

Met warrig doel ik meer op de opbouw (of eigenlijk het gebrek eraan) binnen de nummers. Ik kan prima begrijpen dat het voor hem een goede uitlaatklep is, en ik hoor de emotie er ook wel in, maar de nummers boeien me gewoon totaal niet, voor zover het nummers zijn. Het zijn meer flarden gevangen emotie die bij mij totaal niet blijven hangen.

En de teksten zijn zeker bij vlagen mooi, maar als de nummers me niet boeien helpt dat niet zoveel. Ik denk dat ik het best heel mooi had kunnen vinden het een keer live te zien, maar als plaat werkt het voor mij niet.

Fair Enough, al moest ik toch een beetje glimlachen bij deze woordencombinatie:
Dat Klopt namelijk wel, maar zijn herinneringen dat in wezen ook niet: flarden aan gevangen emoties.

Omdat ik dat op voorhand niet wist. Ik kende de muziek van Sufjan Stevens niet voordat ik aan deze plaat begon. Ik luister wel vaker naar muziek die niet meteen in mijn straatje ligt en zo nu en dan ontdek ik dan een plaat (of een heel genre) waar ik op voorhand nooit van had gedacht dat ik het goed zou vinden. In dit geval is dat dus niet gebeurd.
Omdat mijn mening over deze plaat zo enorm verschilt van het gemiddelde hier, besloot ik er een bericht aan te wijden.

Toch een moeilijke beoordeling aan te geven. Ik kan het ene moment maar een 3 geven, het andere moment een 4,5. De plaat moet echt op een goed moment beluisterd worden, zo ervaar ik het. Het is een album dat voor mij het best op z'n recht komt op een grijze of regenachtige dag.

Om eerlijk te zijn, dit ervaar ik dus ook met, om maar een voorbeeld te geven, Pink Moon van Nick Drake wat hieronder al werd vermeld. Moeilijker te verwerken dan Illionois of Seven Swans maar daarvoor niet minder geweldiger, niet?!?!

Passeert in de shuffle nog eens de revue, en telkens krijg ik weer kippenvel. Ik ben het stadium van de ontdekking al een eindje voorbij, maar het blijft begeesteren. Wordt lastig om Sufjan van de koppositie te houden in mijn eindejaarslijst.

Goed verhaal en met je eens. Kwa score zit ik iets hoger maar ik vind dit verre van wonderbaarlijk

Beetje boring dit. Niet? Past wel bij het kerstsfeertje dat er aan komt.

De tekst van All of me... dan weer niet

Kun je beter deze luisteren:

Sufjan Stevens - Songs for Christmas (2006)
&
Sufjan Stevens - Silver and Gold (2012)

Ik begin mijn Kerstliedjes seizoen met het clipje van Mr. Frosty Man.

Maargoed. Ik dwaal af. Carrie & Lowell is nog steeds mijn favoriete album van dit jaar!

I ken 1 van zijn kerstliedjes. Al zijn liedjes doen mij daar wat aan denken. Dit is ook het favoriete album van de helft van mijn vriendenkring. Bij mij pakt het niet. Misschien later hé

Ieders mening is misschien gekleurd door hoe hij op dat moment in zijn leven staat dus bij deze dien ik ook mijn bevindingen van dit album te kaderen in een groter geheel.
Dit album hakt er diep in bij mij, niet dat Sufjan Stevens' zijn verhaal het mijne is maar sommige elementen bieden wel herkenning voor mij en zo niet dan toch een portie troost al was het maar omdat je voelt dat je niet de enige bent met persoonlijk leed. Voortdurend probeer ik voor mijzelf antwoorden te vinden in muziek en boeken die er eigenlijk niet zijn maar het doodt de tijd.
Deze kerstdagen spendeer ik het grootste deel van de tijd op de palliatieve afdeling waar mijn vader op sterven ligt en op 13 december was het 6 jaar geleden dat mijn moeder stierf (tussendoor ook nog 2 grootouders verloren en een nonkel) dus hoe kan ik niet geraakt worden door een album als dit? Hoe kan ik niet proberen om toch hoe contradictorisch het ook mag zijn steun te vinden in muziek als deze?

Muzikaal is het een kale plaat die wonderwel past bij de mooie teksten. Hulde aan Sufjan dat hij dit durft toevertrouwen aan het 'grote publiek'. Niemand kan immers voelen wat jij voelt maar men kan wel proberen. Dus als iemand tegen mij zegt dat deze plaat ook iets voor hem betekent dan heeft die ook een beentje voor op de rest gewoon omdat het te maken heeft met herkenning en erkenning in een maatschappij die vaak wegkijkt bij het horen van verhalen over dood en ziekte. Hoewel ik een doorgaans vrolijke kerel kan zijn tekenen de laatste jaren me wel en sta ik niet meer zo onschuldig in het leven als voorheen. Ik lach graag en veel maar soms wil ik me ook terugtrekken met een album als dit onder de koptelefoon.
Ergens bied Stevens dit ook in al zijn platen en hoe gevarieerd die ook waren, het doet deugd om hem nog eens te horen zoals ik hem heb leren kennen met z'n album Seven Swans maar dan nog soberder en een stuk meer autobiografisch.
Jeugdherinneringen die opwellen, net als op dit album verbaast het me hoe je in complete trance kan rondzwerven door je ouderlijk huis dat nu verlaten is door je ouders en bij het zien van foto's van vroeger de poorten naar dat verleden wagenwijd worden geopend. Ik hoor mijn moeder in de woorden "Shall we look at the moon, my little loon why do you cry? Make the most of your life, while it is rife while it is light." Ik hoor mijn vader in de woorden "So can we pretend sweetly before the mystery ends? I am a man with a heart that offends with it's lonely and greedy demands. There's only a shadow of me; in a manner of speaking I'm dead' vanuit zijn ziekhuisbed wachtend op de dood.

Wil ik hier verder over uitweiden? Nee, want met woorden valt nu niks aan te vangen dus kan ik alleen maar me onderdompelen in muziek, iets wat me er altijd heeft doorgetrokken en ook zal blijven doen. En zolang er muziek gemaakt wordt die tegelijkertijd zo rauw en teder klinkt als deze Carrie & Lowell zal ik me vastklampen aan het feit dat er nog mensen zijn met verdriet en dat ik dus niet alleen sta. Eindconclusie; dit is dé plaat uit mijn gitzwarte jaar 2015.

Mooi geschreven Davy, sterkte. Dit album heeft een plekje in mijn top 10 gekregen, ken geen intiemer album dan deze.

Prachtig album vol mooie melodietjes en een knappe, minimalistische begeleiding. Ik geniet er nu echt van.

-SprayIt- Wil zeker niet deze site gebruiken als forum voor mijn persoonlijke verhaal maar bij dit album kon ik het er niet los van plaatsen. Het gaat er vooral om of ik Sufjan Stevens geloof in zijn verhaal. Hij slaagt erin om te raken zonder goedkoop sentiment en op een eenvoudige manier. Maar ik wou vooral jou bedanken voor je reactie, een klein gebaar maar dat in tijden zoals deze veel kan betekenen.

Lees nu pas je verhaal popstranger. Mooi om te zien wat muziek voor kracht kan hebben. Mooi dat het je steun en troost kan bieden.

Daar waar muziek de rol van troost, betekenis en zingeving kan spelen. Dat is een gift. En je staat niet alleen..

287 people can not be wrong..
Dit album is geëindigd op nr. 1 van de albums toplijst 2015. Ga het zeker luisteren.
De hoes is in elk geval een verademing tussen de crap die in 2015 is uit gekomen: heel mooi.

Mooi persoonlijk verhaal, popstranger.

Grappig dat ik bekende muziek nooit ken.
De hele top 10 van 2015 is mij onbekend.
Ik ben toch wel benieuwd.

Het gemiddelde zal nu wel snel dalen.

Yep, dit is een cd voor de liefhebber en geen hap-slik-weg snel entertainment. Het gemiddelde zal dalen door de jaarlijstjes, maar niet onbelangrijk: er zullen ook liefhebbers op dit album geattendeerd worden, waardoor uiteindelijk meer mensen hier van kunnen genieten. Dat gemiddelde maakt toch ook niet zo veel uit bij een love it or hate it plaat.

Hoe kan je dit haten dan? Ik denk eerder dat Kendrick flink gaat dalen, dat is nogal een lastige plaat. Dit is gewoon prachtige betoverende muziek.

Hopelijk zullen we dit soort reacties waarin iemands stemlijst of top-10 erbij wordt gepakt om gezellig verder te keuvelen, te duiden en te verklaren in 2016 zo min mogelijk zien.
Ongelooflijk. 'Veel hardrock' en dus 'geen volle diepgang'. Al lid van het Simplistisch Verbond?
En dat bij een zo'n 'emotioneel en gevoelig en diepgaand' album als dit nog wel.

Ook een manier van stemmen natuurlijk.

Een alcoholistische psychiatrisch patiënte als moeder, al heel jong - als veiligheid, geborgenheid en hechting zich moeten gaan ontwikkelen - 'weg gegeven' door je moeder. De start op de wereld met de (al dan niet bewust/onbewust ervaren) basale boodschap dat je ongewenst bent.
Da's geen makkelijk begin. Daar houd je je hele latere leven last van.

Maar later heeft Sufjan toch nog wat met zijn moeder gepraat en hij blikt terug en daar gaat dit album een beetje over.
Nogmaals: het is bij leven belangrijk liefde te schenken, of dat te proberen. Moeilijker, maar beter dan na iemands dood.
Ik ken mensen met soortgelijke gebroken gezin achtergronden en vreselijke ervaringen met moeder, vroeger, maar die toch terwijl moeder nog leeft proberen contact te hebben en te vergeven en er iets moois van te maken, zoveel mogelijk bij elkaar toch. Maar dit terzijde.

Hulde aan hoe 'anders' dit album en de liedjes zijn dan veel van wat er uit komt. Maar sommige liedjes wel enigszins maar het spreekt me niet aan. De fluisterende zang vind ik op den duur irritant en het klinkt ingehouden agressief. Een volgend album zal misschien behoorlijk anders zijn.
Belangrijkste minpunt vind ik het missen van noten of harmonieën die je raken. Het is gekabbel en je raakt niet in vervoering door een prachtig akkoord of een enkele noot. Dat er dan ook nog drums ontberen maakt het allemaal nog een graadje erger.
Dan zijn er wel veel en veel betere muzikanten die je met melancholische muziek wél weten te raken, zonder een enkele tekst maar veel efficienter: John Sokoloff bijvoorbeeld.
Wat Hendrik68 schrijft daar zit veel in.

Het verhaal van het album is erg persoonlijk en specifiek, snap niet zo goed dat zoveel mensen met een overleden dierbare naaste het zo universeel herkennen en spreken over 'betoverend'.

@Buizen
"Hopelijk zullen we dit soort reacties waarin iemands stemlijst of top-10 erbij wordt gepakt om gezellig verder te keuvelen, te duiden en te verklaren in 2016 zo min mogelijk zien. Ongelooflijk. 'Veel hardrock' en dus 'geen volle diepgang'. Al lid van het Simplistisch Verbond?"
--------------------

Ik hoop daarentegen dat mensen beter gaan lezen, voordat ze beledigd een conclusie trekken. Het verband tussen 'hardrock' en 'geen diepgang' wordt door de poster niet op die manier gesteld waarop jij het schijnbaar interpreteert. Selectief quoten heet dat.

Feit is gewoon dat muziek een samenspel is tussen zender (artiest) en ontvanger (luisteraar). Soms komt de door de artiest bedoelde communicatie niet over. Waar ligt dat dan aan? Spreken zender en ontvanger een andere muzikale taal? Dat kan een reden zijn. De artiest kan er ook een zootje van maken, zijn vak niet beheersen. Of de luisteraar houdt van een stijl die de artiest niet brengt (smaak). Er zijn tientallen mogelijke redenen waarom een album de luisteraar niet aanspreekt. Ontkennen dat een deel van de redenen vooral ligt aan de luisteraar (wel de klanken horen, maar er geen chocolade van kunnen maken) vind ik juist simplistisch. De artiest maakt 1 album en zend dus maar 1 boodschap uit. Het is dus voor de artiest niet mogelijk om flexibel in te spelen op alle miljoenen potentiële luisteraars. De flexibiliteit (zeker binnen een recensie) moet dus vooral aan de kant van de luisteraar liggen. Een album wel of niet waarderen heeft daarom niet zo zeer te maken met intelligentie, maar zeker wel met gemoedstoestand, referentiekader, specifieke luisterervaring, kennis van de achtergronden van het album, etc, etc. Dat kan en mag je niet ontkennen binnen een inhoudelijke discussie.

Ik heb er zelf totaal geen moeite mee als mensen hier niets aan vinden. Geven ze 1,5* en zetten ze een berichtje neer 'album met moeite afgeluisterd, raakt mij niet, niet mijn stijl' dan is dat prima.

buizen. Jammer dat mijn bericht zo uit z'n verband gerukt wordt en bovendien ook nog eens erg selectief wordt gequote. Het was in context duidelijk dat er geen sprake was van snobisme van mijn kant. DargotDT gebruikte een term: "oppervlakkig" op een wat bijzondere wijze: "kan oppervlakkige muziek tóch diepgang bezitten". Het enige wat ik gedaan heb, is proberen te interpreteren wat hij met zijn bericht bedoelde. Ik merkte in dat verband op dat de muziek die hij gewoonlijk beluisterde een wat bombastischer karakter had dan de folk van dit album. Daarnaast was uit mijn woorden: "ik vermoed", duidelijk dat dit niet meer dan een suggestie was.

Dit is een plaat waar ik erg grote moeite mee heb. Het is niet lelijk, niet slecht, maar in mijn beleving veel te mineur, langdradig en eigenlijk gewoon erg saai.

Ik had zo gehoopt dat Sufjan Stevens een nieuwe ontdekkkng voor me zou worden. En alle lof die de plaat ontvangt zal toch niet voor niets zijn?

Maar net als de laatste plaat van Adele kan ik niet delen in de muzikale pret van de rest. Overigens merk ik wel dat ik de stem ook moeilijk verteerbaar vind. Een plaat waarvan ik blij was dat ie afgelopen was. Misschien valt het kwartje later.

Heb je zijn andere albums al eens geprobeerd ? Ik heb zelf ook weinig met dit album. Ik mis drums en spanning en Stevens fluisterzingt mij te veel. Maar andere albums zoals Illinois en Silver and Gold - Kerstmis ... kan ik zeer waarderen.

Hij heeft verschillende soorten albums gemaakt. Wie weet vind je er wat tussen.

Ik vermoed dat ik dit album pas zal begrijpen bij een diepgaandere mineur beleving. Maar dat hou ik het liefst ver van mij. Alleen wanneer het mij overkomt.

Misterfool: ok.


Hier exact hetzelfde, heel herkenbaar.
Daarom ook het album beluisterd. Let op: spotify, dus geen idee over wat de eventuele top sprankelende productie vanaf CD/elpee door de warme speakers 'doet'. Maar muziek die me echt aanspreekt klinkt vanaf YT of Spotify ook meteen al fijn. Dit album niet. Jammer.

Ik sla deze hoog aan. Zeker top 5 favoalbums van het afgelopen jaar.
Maar het is een plaat die niet voor elk moment voor de dag geschikt is.
Prima geschikt voor de late avonden. Koppie leeg en je laten meeslepen.

Voor de twijfelaars, een tip uit eigen ervaring.

Beste meneer en buizen. Ik probeer Illinois nog even en daarna laat ik Sufjan voor wat het is.

Bijzonder vind ik wel dat ik St. Vincent en My Brightest Diamond echt wonderabel vind. En beide acts zijn ontstaan vanuit de band van Sufjan. Zet toch aan tot denken.

En voor de late avonduurtjes heb ik Satie en Ravel.