Dream Theater - When Dream and Day Unite (1989)

Aardig debuut, maar in vergelijking met wat Queensryche en Fates Warning toentertijd uitbrachten weinig imposant of innovatief. Dominici is geen slechte zanger maar valt weg in de afgrijselijke productie, dan klinkt hij op zijn soloalbums tegenwoordig toch een stuk beter. Probleem verder is toch ook het ietwat wisselvallige materiaal: The Ytse Jam en The Killing Hand zijn erg goed, maar een nummer als Afterlife zou zelfs Malmsteen zich voor schamen.

Alles bij elkaar laat Dream Theater hier wel al horen dat men een perfecte combinatie van Genesis, Marillion, Queensryche en Fates Warning is, maar het zou allemaal later toch zoveel malen beter worden. Om over die afgrijselijke cover nog maar te zwijgen, brrr.

Eerste en minste album van de band. De songs zijn op zich best goed, maar de gebrekkige produktie en de matige zang van Dominici zorgen voor een schouderophalend geheel. Het wordt wellicht tijd het hele album opnieuw op te nemen met LaBrie op zang en een ditmaal wel sterke produktie. En dan mag men direct met een betere albumhoes op de proppen komen.

Absoluut niets mis met deze plaat, hij zit zelfs vol pakkende melodieën en inventieve arrangementen, maar net als de meesten hier heb ik een probleem met (daar gaan we weer) de zeer matige produktie (met name de drums klinken erg knullig) en de al te gekwelde eighties-zang (ik associeer die vaak –terecht of niet– met Foreigners Lou Gramm), zodat ik dit album toch niet helemaal voor vol kan aanzien. Desalniettemin een interessante opmaat naar het tweede album (en eerste meesterwerk) van deze band, met wat mij betreft het slotnummer hier als absoluut hoogtepunt.
 

Dit album scoort slechts minimaal meer dan The Astonishing, het laagst gewaardeerde studioalbum van DT op MuMe. Naar mijn mening is deze plaat toch vele malen beter. Ik hou van de zang van Dominici, die ondanks schoonheidsfoutjes wel met overtuiging zingt. Op dit album hoor ik een energie die ik op diverse latere albums mis. De productie is wat gedateerd, maar stoort niet.

De nummers zelf staan als een huis. Geen enkele zwakke broeder, maar The Killing Hand steekt wat mij betreft nog niet even boven de andere nummers uit.

Score: 88/100