Dream Theater - When Dream and Day Unite (1989)

Neeeeh... ... Dominici heeft me lang niet zo vaak geïrriteerd dan Labrie... dit is een prima, sympathieke debuutplaat waar Dream Theater anno 1989 zich bepaald niet voor hoeft te schamen.... lekker laten zoals ie is......

Je hoorde gisteren in Zwolle wel waarom....

Waarom wat? Waarom Labrie irriteert?

Ja ik vond 'em tijdens A fortune in lies niet aan om aan te horen

Kan me dat dus helemaal voorstellen....

Mm, ik vind hem juist op deze oude nummers, zoals gisteren A Fortune In Lies, geweldig!
Ach ja, smaken verschillen hè...

Op Live in the Marquee vind ik die LaBrie ook niet geweldig. Hoewel dat standaard is bij die gast...luister maar eens naar One upon a livetime. Vals?.......

Pas later heb ik het debuut van mijn favoriete progressieve metal band aangeschaft omdat ik gewoon alles in mijn collectie wilde hebben. Het is even wennen aan het andere stemgeluid die Charlie Dominici heeft maar voor mij klinkt het prima! Er staan enkele geweldige nummers op dit debuut zoals The Ytse Jam met dat geweldige intro, het lekker snelle A Fortune in Lies, het afwisselende The Killing Hand, het mooie Afterlife en het heerlijke Only a Matter of Time.
Met dit album begon Dream Theater aan een indrukwekkende carriere!

Nog een leuk weetje over dit meesterwerk: Ytse Jam is een anagram van Majesty.

Dit was ten tijde van de release best baanbrekend materiaal. Ik krijg er nog steeds een erg lekker gevoel bij. De productie doet het nu niet meer, maar tegen de achtergrond van deze debuut CD past het mooi in het plaatje. Dit klinkt nog erg spontaan en dat vind ik het sterkste punt.

Natuurlijk moet dit niet opnieuw worden opgenomen! Dan krijg je waarschijnlijk net zo'n achterlijk werkstuk als Battle Hymns MMXI.

En van die Majesty demo had ik ooit een officieuze cd in mijn bezit. Eéntje van ver voor die 2003 release op Ytse Jam records. Maar damn, ik kan dat ding nergens meer vinden. Ik vrees dat dat met een verhuizing is zoek geraakt.

Dat is dan een klein fortuin dat je bent kwijtgeraakt zonde!

Deze plaat is min of meer wel een keer opnieuw opgenomen. Hij is in zijn geheel gespeeld (als toegift!) tijdens het jubileumconcert in 2004, in LA.
Leuk om te horen: When Dream And Day Reunite
Tijdens de toegift op deze toegift speelden ze Metropolis prt 1 en To Live Forever, samen met Charlie en Derek. Heel leuke versies!

Absoluut niets mis met deze plaat, hij zit zelfs vol pakkende melodieën en inventieve arrangementen, maar net als de meesten hier heb ik een probleem met (daar gaan we weer) de zeer matige produktie (met name de drums klinken erg knullig) en de al te gekwelde eighties-zang (ik associeer die vaak –terecht of niet– met Foreigners Lou Gramm), zodat ik dit album toch niet helemaal voor vol kan aanzien. Desalniettemin een interessante opmaat naar het tweede album (en eerste meesterwerk) van deze band, met wat mij betreft het slotnummer hier als absoluut hoogtepunt.
 

Er zijn een paar albums die wel eens een opfrisbeurt nodig hebben vwb. de productie, dit is er één van.

De productie is nogal matig. De drums klinken nogal iel. De keyboards zijn nogal in verte gemixt. Zonde van dit verder prima debuut van deze heren. Dit is helaas direct het laatste album met Charles Dominici.

Dat is iets wat de band zelf ook wel wilde, die oppoetsbeurt. Maar het schijnt iets te zijn dat de platenmaatschappij daar geen toestemming voor geeft of zoiets. Daarom hebben ze een paar jaar terug het hele ding opnieuw live gespeeld en opgenomen: Dream Theater - [DVD When Dream And Day Reunite] - YouTube
en hier te koop:
When Dream And Day Reunite CD - Live Series - Ytsejam Records - ytsejamrecords.com
Enjoy

Een prima album met een uitstekende zanger. Een nummer als een Fortune in Lies staan nog steeds als een huis.

Ik luister deze vrijwel nooit, een gevoelskwestie die puur met de zang en het geluid te maken heeft. Het wijkt toch wel fors af van Images & Words en Awake, de albums die DT lieten doorbreken. De latere albums staan helemaal ver af van hetgeen hier geboden wordt. Recent heb ik deze weer een kans gegeven en wat blijkt: het luistert gewoon prima weg. De zang is niet echt sterk maar stoort ook nergens en er staan prima nummers tussen. Ytse Jam en The Killing Hand zijn mijn favoriet.

Dat live-album heb ik ook en zal ik later deze week eens aanklikken. Die concertopname heb ik volgens mij pas één keer gehoord...

Dit is een meer dan goed album waar ook nummers als Light Fuse and Get Away en the Ones Who Help to Set the Sun mij veel plezier bezorgen .
Het minste nummer vind ik nog Ytse Jam maar een nummer als Only a Matter of Time is toch wel een schitterend einde .
De zang past ook bij al het muzikale geweld maar die Petrucci is wel de grote smaakmaker op deze mooie CD.

Aangeschaft voor 6 euries, best wel aardige plaat. Die zanger klinkt een beetje als Geddy Lee na een nacht flink doorhalen.

Dit album scoort slechts minimaal meer dan The Astonishing, het laagst gewaardeerde studioalbum van DT op MuMe. Naar mijn mening is deze plaat toch vele malen beter. Ik hou van de zang van Dominici, die ondanks schoonheidsfoutjes wel met overtuiging zingt. Op dit album hoor ik een energie die ik op diverse latere albums mis. De productie is wat gedateerd, maar stoort niet.

De nummers zelf staan als een huis. Geen enkele zwakke broeder, maar The Killing Hand steekt wat mij betreft nog niet even boven de andere nummers uit.

Score: 88/100

Samen met Awake is When Dream And Day Unite ook nog altijd mijn favoriete Dream Theater. De band trekt de Fates Warning kaart en brouwt daar heel eigengereide composities mee. Soms eenvoudig en compact als in Status Seeker maar net zo gemakkelijk gaan ze op de epische toer in Killing Hand en Fortune In Lies.

Leuke omschrijving

Ik heb het ook altijd een heel fijn album gevonden.

Ik vind dit zelfs de enige DT plaat die er toe doet. Van de rest heb ik hier en daar wel wat geprobeerd, maar er is geen klik. Misschien ooit nog es...?

Evenzeer de Rush kaart en ook de Shrapnel shredder kaart (niet alleen voor de gitarist, maar voor elk bandlid eigenlijk). Een mix van die drie is het zo'n beetje, in mijn oren. Een onverminderd orgastische luisterervaring, en dan is die productie maar niet optimaal, ik ben er compleet aan gewend en dan zit de zanger maar constant in de hoogste regionen met een af en toe breekbare stem, ik wil 't niet anders horen. Favoriete nummers? 1 t/m 8.
Ik ga zeker nog weer es volgend werk proberen, maar heb daar een hard hoofd in...

Heb trouwens wel es wat gelezen over remixen van ene Steven Wilson die goed uitpakten.
Zou hij hier ook wat mee kunnen?

*****+.

P.s. ik heb nog wel iets te klagen: vreselijke hoes.

Sorry maar Steven Wilson heeft m.i. de YES tales of...zwaar verkloot. Althans van mij hoef dit niet

Na mijn recente lofbetuigingen aan The X Factor - en ik denk dat ik ook ergens al wat goedkeurende woorden de richting van Born Again heb uitgestuurd - moet ik gaan opletten dat ik niet word aanzien als een wandelend en kakelend cliché in de tegendraadsheid. Toch gaat het er hier ook weer van komen: een hoge score en een kleine lofzang voor een kritisch vaak verfoeid album van een band uit de gevestigde orde van de hardere muziek.

De Rush-invloeden worden op dit album inderdaad lekker dik over het beleg uitgesmeerd, maar op een of andere bizarre manier - die overigens volledig aan mij kan liggen - leg ik niet de directe connectie met het het hard-rock-meets-prog werk dat de Canadezen van 1976 tot en met omstreeks 1981 uit hun hoed toverden. Rond dit album hangt naar mijn beleving een behoorlijke Grace Under Pressure zweem. Echter waar Rush met die ingrediënten op het album de synth-pop/wave richting uit ging, besluit Dream Theater hier om met diezelfde componenten een hard rock/80's metal album te smeden. Ik wil daarmee niet zeggen dat het album talloze originaliteitstrofeeën in de wacht verdient te slepen, maar het staat als ervaring zeker binnen de discografie van de band toch op zichzelf. Bovendien is het songmateriaal sterk, wat toch geen onbelangrijk element is binnen deze muziek.

Veel woorden worden online weleens gespendeerd aan de prestatie van Dominici en die woorden zijn vaak niet bepaald te omschrijven als positief. Ikzelf ben er echter nog niet achtergekomen waar deze weerzin vandaan zou moeten komen. Je gaat me niet horen verkondigen dat het de beste zanger op aarde is, maar de soul-getinte 80's schwung die hij in zijn zangwerk legt, weet toch tal van leuke vocale hooks te creëren. In bepaalde nummers gaat het zelfs wat de AOR-richting uit (zum Beispiel: Status Seeker), maar laten vocale AOR hooks nu net weer een van die door critici regelmatig verafschuwde dingen zijn waarvoor ik na een dieet van GTA Vice City een zwak heb ontwikkeld. Net zoals lompe nu metal grooves, stompzinnige slams, slordige deathcore breakdowns, Chief Keef-achtige drills (om maar eens een stapje buiten de rock te nemen) en nog wat andere zaken waar personen met een verfijndere smaak dan de mijne wat minder mee kunnen, gaan ook catchy 80's arena rock/metal refreinen er bij mij weleens vlotter dan gemiddeld binnen.

Prima album.

100% juiste constatering!!

OK, het is Dream Theater revival week in huize Zagato. Echt een heel fijn debuut dit. Mijn lokale platenboer die mijn smaak redelijk kende duwde mij deze in de hand. Blown away, eindelijk een band die verschillende smaken in mijn metal smaakpalet (pfff hoogdravend) combineerde. Het begin van heel veel moois, van mij had Dominici wel wat langer mogen blijven.

Prijspakker: The Killing Hand

Als ik maar één DT-album mocht bezitten, dan zou het deze zijn.