Nightwish - Endless Forms Most Beautiful (2015)

Moonlight shadow - Mike Oldfield

Vocalen van Maggie Reilly.
Ik vind een beetje leentjebuur van Nightwish verder niet erg, als het maar goed wordt gedaan. En dat kan van Elan in ieder geval worden gezegd.

Toch grijpt dit album wel behoorlijk terug op het oude werk in mijn optiek. Veel nummers op dit album zijn juist heel licht van karakter en doen mij daarmee juist aan Oceanborn en Century Child denken (uiteraard in veel betere productie nu).

Dank voor het meedenken. Ik bedoelde alleen wel Edema Ruh. Niet Elan. Ik snap de Oldfield referentie wel. Al vind ik dat meer een invloed dan dat een melodie gekopieerd is.
Voor Edema Ruh ben ik bang dat er niets gekopieerd is en dat ik lijd aan een ernstige deja vu. Ergo, ik heb niets gevonden wat aan de track ten grondslag ligt. Behalve het concept dan.

Endless Forms Most Beautiful is de langverwachte opvolger van het ambitieuze Imaginaerum-album.
Deze voorganger is i.m.o. nog steeds één van de beste albums van Nightwish en heeft nog steeds niet aan kracht ingeboet. Het is dan ook een album die erg moeilijk te overtreffen valt. Imaginaerum heeft namelijk alles waar Nightwish zo kenmerkend in is: het is heavy, bombastisch, afwisselend, meeslepend en laat ook duidelijk Tuomas' voorliefde voor soundtracks horen. Sterker nog, betreffende dat laatste mag zeker niet onvermeld blijven dat er van Imaginaerum een zeer interessante, visueel verbluffende film is gemaakt, waar dan ook nog eens een prachtige soundtrack van te verkrijgen valt. Al met al mag in alles wel gezegd worden dat deze veelbesproken voorganger toch echt wel het troetelkindje is van Tuomas Holopainen.
Maar....misschien dat dat nu wel anders is, gezien de situatie in het Nightwish-kamp er nu heel anders voor staat. Immers is zangeres Anette Olzon sinds 1 oktober 2012 geen zangeres van Nightwish meer en wordt die taak sindsdien vervuld door Floor Jansen. Eerst als vervangend zangeres en een slordig jaartje later als vaste frontzangeres. Rond die periode wordt multi-instrumentalist Troy Donockley, die tot dan toe alleen bijdragen geleverd heeft, ook vast bandlid. Tot slot wordt op het laatst drummer Jukka Nevalainen vervangen door Kai Hahto, gezien de eerste zich moet terugtrekken vanwege insomnia. Kai zal hem niet definitief vervangen, maar zolang als nodig is. Kai is in dit geval dan ook verantwoordelijk voor de drumpartijen op het nieuwe album.
Maar eerlijk is eerlijk, alle ogen waren natuurlijk grotendeels gericht op Floor. Een zeer verdienstelijk voorproefje op het nieuwe album met haar kwam eerst uit in de vorm van het live-document Nightwish - Showtime, Storytime (2013). Dit live-album alleen al is de moeite waard vanwege de weergaloze live-uitvoering van "Ghost Love Score", met uiteraard een glansrol voor Floor.
E.e.a. zorgde er natuurlijk wel voor dat de verwachtingen voor het nieuwe album krankzinnig hoog lagen. Niet alleen moest er een degelijke en sterke opvolger gemaakt worden op het veelbesproken en alom bejubelde Imaginaerum, maar tevens werd automatisch van te voren de lat al hoger gelegd, vanwege de rol die Floor zou gaan vervullen op het nieuwe album. Want hoe goed en dapper Anette op Dark Passion Play, maar vooral Imaginaerum ook klinkt (plus het feit dat ze ook nog eens de praktisch onmogelijke taak kreeg om de onvolprezen Tarja Turunen te vervangen), moet gewoon simpelweg gezegd worden dat Floor, ondanks dat ik Anette ook goed vind, een betere en meer overtuigende zangeres is.

Ze zeggen wel eens: hoe hoger de verwachtingen, des te vaker het tegenvalt. Maar is dat in het geval van EFMB ook zo? Het antwoord daarop is absoluut nee!
Wat Nightwish heeft gedaan is eigenlijk precies wat ik er van verwacht heb. De band heeft een heel sterk, kwalitatief verbluffend album gemaakt waarmee alles wat de band muzikaal kenmerkt, uit de kast is getrokken. Daarmee trekken ze de lijn door die al te horen was op de vorige drie albums. Bij vlagen klinkt het materiaal wellicht wat harder, maar tegelijkertijd ook net zo episch als ze al klonken op het vorige, recentere werk. Concreet klinkt het nieuwe album dan ook niet verrassend, maar wel oerdegelijk en sterk. En met een frontvrouw als Floor is er eigenlijk alleen maar sprake van een win/win-situatie. Ze kwijt zich gewoon heel goed van haar taak, zonder overigens te nadrukkelijk te willen klinken. En wellicht is dat dat laatste wat er voor zorgt dat sommige fans haar bijdrage dan stiekem toch een beetje vinden tegenvallen. Alsof er hoorbaar niet alles uit is gehaald. Er is bijvoorbeeld, op een paar kleine stukjes na, geen sopraanzang te horen. Iets wat Floor erg goed kan. Echter is al vaker naar voren gehaald, dat hoewel de band het wel geprobeerd heeft, het materiaal er niet om vroeg, waardoor het niet werkte. Toch is Floor, vanwege haar capaciteiten, zeker een meerwaarde. Ze staat voorop en kwijt zich heel goed van haar taak. En doordat Marco Hietala dit keer wat minder te horen is, zorgt er alleen maar voor dat Floor meer aandacht krijgt.

Maar, zoals al eerder terecht is opgemerkt, Nightwish is veel meer dan alleen zang. Want muzikaal valt er verschrikkelijk veel te genieten. Vooral de tweede helft van de plaat is werkelijk ijzersterk en laat een enorm goede band horen.
Dat Nightwish zonder de aanwezigheid van Floor namelijk ook goed klinkt, bewijst ze met het indrukwekkende instrumentale "The Eyes of Sharbat Gula". Een nummer die bij iedere luisterbeurt blijft groeien en groeien. Geïnspireerd op de wereldberoemde foto van de toentertijd 13-jarige Afghaanse vluchtelinge Sharbat Gula, het meisje met de indringende, felgroene ogen, is dit nummer misschien wel het beste instrumentale nummer die ik tot nu toe van Nightwish heb gehoord. Daarnaast dient het zo'n beetje als een ouverture op één van de meest opvallende composities van Nightwish ooit gemaakt, namelijk het veelbesproken "The Greatest Show on Earth".
Dit laatste, 24 minuten durende epos, is met afstand één van de meest indrukwekkende wapenfeiten die de band gemaakt heeft. Zeer meeslepend en gigantisch, gaat dit nummer niet in de koude kleren zitten. Het wordt een tikkeltje ontsierd door de gastbijdrage van Richard Dawkins. Alhoewel goedbedoeld, had het niet per se van mij gehoeven. Tevens kabbelt het nummer met de laatste 4 minuten nét iets te lang door. Maar allesomvattend mag wel gezegd worden, dat Nightwish met deze afsluiter een mokerslag uitdeelt en een klassieker in wording geschreven heeft.

Maar het album biedt uiteraard meer. De knallende opener "Shudder Before the Beautiful" is er zo'n eentje. Het is wel zo dat ik me bij dit nummer betrap op het feit dat Nightwish een beetje leentjebuur bij zichzelf speelt. Het nummer bevat veel elementen die ik eerder heb gehoord van de band. Echter is het niet boeiend, gezien het wel een dijk van een nummer is.
"Weak Fantasy" is ook erg goed. Daverend nummer waarop Floor én Marco het tegen elkaar opnemen. Geweldig refrein overigens...
"Élan" is de voor de hand liggende single-keuze. Een snufje "Nemo", een toefje "Amaranth"....en je hebt "Élan". Heel aardig op zich, maar eerlijk is eerlijk, het nummer sneeuwt aardig onder t.o.v. de rest van het materiaal. Misschien maar goed ook, hoewel ik al verwacht had dat "Élan" geen voorbode zou zijn op de rest van het album.
"Yours Is an Empty Hope" is de meest stevige track vertegenwoordigd op EFMB. Het nummer wordt gedomineerd door een agressieve gitaar-rif en de zinderende zangpartijen van Floor en Marco. Er zijn zelfs wat onderhuidse grunts te horen, die waarschijnlijk toch van Floor afkomstig zijn. Anyway, vet nummer!
Daarna is het op adem komen met "Our Decades in the Sun". Een prachtige ballade met andermaal een glansrol voor Floor.
Het avontuurlijke "My Walden" laat het instrumentale vernuft van Troy goed naar voren komen. Hij mag zelfs even meezingen. Het is zo'n typische, meer luchtige track waarmee Nightwish hun voorliefde voor sprookjes-metal niet onder stoelen of banken steekt. Ook op dit nummer hoor ik weer die verwijzingen naar ander werk van Nightwish. Het deel met de Ierse doedelzak doet redelijk denken aan "I Want My Tears Back" van Imaginaerum.
Daarna is het knallen met het titelnummer. Heerlijk nummer met een grillige gitaar-rif die het nummer een scherp randje meegeeft. Maar voor de rest is dit qua stijl een perfect voorbeeld van een heel herkenbaar portie Nightwish.
"Edema Ruh" is na "Élan" zo'n beetje de meest softe track vertegenwoordigd hier. Ik vind 'm wel een flinke slag beter overigens. Komt misschien door het onweerstaanbare pakkende karakter wat het nummer uitademt. In ieder geval is dit nummer het bewijs dat Nightwish i.m.o. toch niet over de gehele linie een hardere plaat heeft afgeleverd dan zijn voorgangers. Wat ook geen issue moet zijn. De band is door de jaren heen gegroeid tot de band die het nu is. Die scherpe, nadrukkelijke metal-randjes vind ik zelfs sinds het album Once al niet meer echt in de muziek zitten. De nadruk ligt nu toch echt meer op symfonische metal met folk-invloeden.
"Alpenglow" heeft, ondanks het voor de hand liggende begin, net iets meer te bieden dan je op het eerste gehoor zou denken. Er zitten een paar toffe invalshoeken in die het nummer net even wat meer kracht geeft. Wat ook wel nodig is, gezien het voor de rest een iets te standaard nummer is. Het luistert wel lekker weg overigens....

EFMB is, alhoewel niet per se over de gehele linie zo verrassend en veelbelovend, wel gewoon weer een oerdegelijk en fantastisch Nightwish-album. Mede door toedoen natuurlijk van Floor, is er alles uit de kast gehaald om een uitstekende opvolger te maken van de voorganger die al heel erg goed is.
Floor is natuurlijk een aanwinst, maar alles staat of valt natuurlijk met het schrijven van goede songs. En dat Tuomas zich daarin niet meer hoeft te bewijzen, moge duidelijk zijn.
Een nieuw album hoeft ook niet per se beter te zijn dan de vorige. Het is nogal een behoorlijke, ja zelfs wellicht een pretentieuze opgave, om je keer op keer te willen overtreffen. Dat is ook niet nodig. Soms moet je dat ook niet willen.
Het feit blijft dat EFMB wel een heel belangrijk nieuw hoofdstuk is voor Nightwish. En laten we hopen dat, na een turbulente periode, dit het nieuwe startsein is voor de toekomst. Moge deze nog veel fraais bieden...

Zo, dat is eruit.

Interessant en prettig leesbaar stuk. Ik kan me wel vinden in de berusting dat EFBM niet uit elkaar knalt van pretentie. Telkens maar weer te vernieuwen en speciaal te blijven is een wat overschatte invalshoek naar mijn idee. Uiteindelijk wil ik degelijkheid.

Inderdaad leuke recensie! Ben het er ook goed mee eens, denk ik, met uitzondering van een paar details. Ik mag 'Élan' altijd graag horen. Is ook leuk meespelen als je een tin whistle hebt

"Élan" is zeker heel aardig en zeker niet verkeerd om te horen. Maar het niveau van de rest van de nummers ligt i.m.o. alleen beduidend hoger.
Misschien heeft het ook te maken met dat "Élan" als single al wat langer uit was en ik deze nu al behoorlijk vaak gehoord heb.
De rest van het album is denk ik ook interessanter.

Overigens zal het titelnummer de tweede single van het album gaan worden. Ik had eigenlijk "My Walden" of "Edema Ruh" verwacht. Maar dat was misschien iets té voor de hand liggend geweest.

Elan vind ik de minste van het stel. Maar zo in de albumvolgorde is het goed te doen. Er staat zeker ern handvol vlotte songs op dat gemakkelijk blijft hangen en ook nog ns een verslavende uitwerking heeft. Buiten de compositorische aspecten is Floor veelzijdiger dan Annette en Tarja bijelkaar.

Ik denk dat ik naar 4,5 ga.

Ik heb de cd nog niet beluisterd, dus ik kan niks over Edema Ruh en My Walden zeggen. Maar ik vind het juist heel erg voor de hand liggend om een titelnummer van een cd uit te brengen als single. Dat had ik eigenlijk al min of meer verwacht.

Is het dan een gewoonte van Nightwish om titelnummers als single uit te brengen? Ik weet dat Michael Jackson en Prince dat wel eens deden. Maar verder laat het geheugen mij in de steek. Ik ben dan ook niet zo van de singles.

Nee, daar heb je dan wel weer gelijk in. Dat is niet een gewoonte van Nightwish. Nu hebben de meeste albums geen titelnummers op de cd staan, maar de keren dat dit wel zo was, zijn deze niet als single uitgebracht. Het is meer een gevoel dat ik had. Komt misschien omdat Nightwish de laatste jaren steeds wat commerciëler is geworden, wat betreft de promotie van hun materiaal (overigens zonder er een waarde oordeel over te vellen) en andere bands dit wel geregeld doen.

Het is best een album waar catchyness voorop staat. Meerdere singlekandidaten dus. Al zou het me verbazen als zo'n single het hier ging redden.

Het concert van Nightwish in de Heineken Music Hall van 19 November is alweer uitverkocht. Daarom zal er in de HMH een extra concert worden gegeven een dag later.

Geweldig. Had al tickets gekocht voor 19 november. Voorprogramma met Amorphis en Arch Enemy is overigens ook niet misselijk.

Fijn! Het concert op de donderdag kwam me totaal niet uit, op vrijdag daarentegen...ik zal kaartje kopen!

Mij verbaast het enthousiasme over 'The Greatest Show On Earth' toch wel. Het nummer kent absoluut sterke momenten maar als geheel is het mij toch veel te langdradig. Verder nog steeds een erg sterk album.

Check ik mijn Facebook, is net een minuut geleden de nieuwste video van Nightwish geplaatst! Hier is Endless Forms Most Beautiful!

Even centraal, want schijnbaar ben ik een van de weinigen die dit doet, maar als je op corrigeren klikt verschijnt daarnaast de knop videoclips. Daarna verschijnt de tracklist en kan je na het klikken op de betreffende track de link naar de video toevoegen.
Dit is voor dit album nu dus gebeurt voor Elan en Endless Forms Most Beautiful en kan men op de play-knop achter de track klikken om de video te bekijken.

Maar nu weer even on-topic. Een best leuk gemaakte video die bij het grootse, filmische van het nummer past. De lyrics erbij vraagt bijna om meezingen, maar dat zal ik met mijn... beperkte vocale bereik maar niet proberen.

Thanks voor de tip, dat wist ik nog niet

De CD net binnen, en in één keer afgeluisterd.
Het heeft mij totaal niet verveeld, heerlijke CD met mooie nummers.
Zeker de moeite waard.

Ik heb de cd meerdere malen afgeluisterd en ben er heel erg blij mee, de prachtige stem van floor Jansen, die toch meerdere kanten van zich laat horen en ook niet overheerst waardoor de muziek ook goed tot uiting komt. prachtif album, echt een van de beste van Nightwish tot nu toe.

Best een vermakelijk album. Nightwish is een symfonische metalband die ik sporadisch erg kan waarderen. Tegenwoordig zingt Floor Janssen van After Forever bij de band. Haar stem vind ik een stuk minder uitgesproken dan die van Tarja Turunen. In combinatie met de behoorlijke bombastische arrangementen werkt de zang echter bijzonder goed; de muziek is zo wat minder over de top. de keltische invloeden die hier en daar de kop opsteken zijn bijzonder vermakelijk. Erg gaaf ook hoe de uitspraken van Richard Dawkins in de muziek zijn verweven bij het openingsnummer en de afsluitende epic: `The Greatest Show on Earth`

Daar sluit ik me bij aan ! Een uur lang zo een sterk muzikaal werkje, en dan had ik als afsluiter net iets meer verwacht en heb deze ook volgens mij (nog) steeds niet tot de laatste seconde geluisterd.

O nee, ik vind het een machtig sluitstuk. Het betere uit de pen van Holopainen, hoewel het refrein (We are one, we are the universe) melodieus wat beter kan, maar daar blijft het voor dit kleine halfuurtje dan ook bij. Ik vind ook zeker niet langere nummers automatisch de betere, hoewel voor mij dan Nightwish een uitzondering is. Ik zou het eigenlijk prima vinden bevatte het volgende album geen nummers onder de vijf minuten.

Het duurde even voor ik het album begreep, maar nu kan ik niet meer zonder. Vorige week ook naar het concert geweest. Geweldig. Een van de beste van dit jaar.

Wat een prachtige muzieksmaak heeft u!
(Na spieken in uw top 10)

Ik lees op een saaie werkdag de oude reacties bij dit album terug en dan zie ik dat drie gebruikers achter elkaar Alpenglow als beste nummer bestempelen, terwijl ik dat eigenlijk een van de minste, zo niet het minste, nummers vind.

Dat heeft echter vooral ermee te maken dat ik alle andere nummers een voltreffer ben gaan vinden en ik dus naar 4,5* ben gegaan. Naast dus The Greatest Show on Earth ga ik voor Shudder Before the Beautiful, Weak Fantasy en My Walden als favorieten. Het mooie is dat de meeste nummers vrij catchy zijn, maar nergens te simpel of commercieel, ofschoon Edemah Ruh ertegenaan hikt, en dat ieder nummer iets eigens heeft. Alpenglow is een beetje te veel een samenvatting ofzo en niet opwindend genoeg, maar misschien staat het nummer ook niet op een tactische plek als je al dat geweld van de acht krachtpatsers die ervoor komen al hebt gehad.

Van Alpenglow ben ik ook niet kapot. Te huppelig. Ik ben verder niet tegen catchyness. Sterker nog: Edemah Ruh is mijn favorietje. Net als Shudder Before The Beautiful en het spektakelende slotstuk.

Alpenglow blijft mijn favoriet van het album.

Het zijn de tempowisselingen die het doen in dit nummer.

Edit: En natuurlijk de prachtige melodie.